So long, farewell

Per 1 januari houdt varagids.nl in zijn huidige vorm op te bestaan. Gelukkig is er dan altijd de database nog!

Eind september kregen we het slechte nieuws: per 1 januari stopt varagids.nl in zijn huidige vorm. Geen dagelijks nieuws meer, geen recensies. Voor mij betekent dit het einde van twee tijdperken. Niet alleen eindigt nu mijn werk als vaste recensent voor de huidige vorm van de online VARAgids, die aankomend voorjaar tien jaar zou bestaan (ooit opgezet onder de naam De Lagarde, met een clubje van ongeveer 25 recensenten). Met het stoppen ben ik ook een beetje schrijver af (al kan je natuurlijk altijd filosoferen of je, ook zonder publiceren, niet altijd schrijver blijft).

Toch zijn het niet eens de recensies die ik het meeste zal gaan missen, maar vooral de columns die ik sinds februari 2020, alternerend met collega Omar Larabi, om de week schreef.  

Waarschuwing: vanaf hier wordt er vooral héél veel teruggeblikt.

Deze laatste column zette me aan om toch eens in de online database te duiken, van mijn allereerste column tot mijn meest recente.

Dit bleek een onverwacht leuke ‘trip down memory lane’. Het schrijven van columns was namelijk van tevoren niet iets waarvan ik had verwacht dat ik het in me had. Want al was het niet altijd even makkelijk om elke veertien dagen weer een leuke nieuwe insteek te verzinnen – dan nam ik graag mijn toevlucht tot een verkapt soort recensie zoals The Batman of het nieuwe Medisch Centrum West of zette ik een acteur (Michiel Huisman, Glen Powell) of actrice (Jodie Foster) voor het voetlicht – de vrijheid om te kunnen schrijven waarover ik maar wilde beviel toch best goed. Een column over de verslaggeving rond het overlijden van Queen Elizabeth II? Waarom ook niet!

Ik kon in de columns ook echt een beetje van mezelf kwijt. Bijvoorbeeld over mijn ergernissen, over bordkartonnen slechteriken, het definitieve afscheid van Daniel Craig als James Bond, de ontmoedigende neiging van Hollywood om dode acteurs weer tot leven te wekken, oude, witte mannen die maar geen sorry lijken te kunnen zeggen en de aanhoudende – en vaak volkomen onlogische - versnippering van het huidige tv-aanbod in Nederland. Waar je hier in Nederland Heated Rivalry, de broeierige Canadese hitserie over de ontvlammende liefde tussen twee jonge mannelijke ijshockeyers, kan zien? Nou…nergens dus!

De columns waren een beetje mijn biechtstoel. Voor mijn liefde voor spoilers, slechte films die daardoor eigenlijk best goed zijn, audiocommentaar, zombiefilms en Aziatische horror en voor Star Trek én Agatha Christie.

Maar ik kon ook praten over mijn ‘jeugdtrauma’s’, het moederschap, kinderen, ouderlijke zorgen, filmopvoeding, mijn eigen ervaringen op een toxische werkplek en op een nudistencamping en over hoe een hersenschudding me een uniek inkijkje gaf in de belevingswereld van Leonard in Memento.

Kortom: zo terugkijkend ben ik vooral erg trots op en tevreden met wat Omar en ik deze bijna zes jaar hebben neergezet (met hulp van trouwe collega Tom van Steensel, die al onze columns steeds van treffende plaatjes voorzag, zoals die van Aisling Bea en Phoebe Waller-Bridge in deze column).

Dat pakt niemand ons meer af!

Bregtje Schudel en Omar Larabi schreven per toerbeurt wekelijks over wat hen opvalt op het gebied van series en/of films.