Bijzonder coulisselandschap dankzij de Woudfriezen

Terwijl de boeren in heel Nederland na de Tweede Wereldoorlog gingen schaalvergroten, is in dit stuk van Friesland het landschap kleinschalig gebleven. Dat is te danken aan de verbintenis die de boeren hier voelen met hun landschap. Fokke Benedictus is boer die opgegroeid is tussen de coulissen en zich hard heeft gemaakt voor het behoud ervan.  

Na de Tweede Wereldoorlog klonk in Nederland het credo ‘nooit meer honger’. Boeren moesten meer gaan produceren en daarvoor werd ingezet op schaalvergroting en efficiënte landindeling door ruilverkaveling. Het kleinschalige en vaak ook natuurrijke boerenland verdween en maakte plaats voor enorme percelen en kale vergezichten.  

Maar in het oosten van Friesland zijn de boeren niet meegegaan. Er is wel geïntensiveerd, gemechaniseerd en zandwegen zijn geasfalteerd, maar de percelen bleven klein en de landschapselementen behouden. Fokke Benedictus werd geboren in 1945 te Eastermar en woont en boert er nog steeds. Zijn omgeving ziet er nog precies hetzelfde uit als toen hij een kleine jongen was. “De wereld is veranderd maar Eastermar is hetzelfde gebleven”, zegt hij zelf.  

Toch dreigde ook hier het kleinschalige karakter met alle houtwallen en elzensingels te verdwijnen. Lang hadden ze een economische functie als geriefhout, of als hout in de kachel. Maar met de komst van gas werden de wallen en singels een ‘sta in de weg’ en zijn boeren begonnen met het rooien van de bomen.  

Fokke heeft zich toentertijd hard gemaakt voor een vergoeding voor het onderhoud van de houtwallen en elzensingels. Hiervoor heeft hij vaak in de trein naar Den Haag gezeten, en met succes! Toen deze landschapselementen niet alleen maar kostenposten waren, zijn de verdwenen wallen en singels hersteld en ze worden nu nog steeds onderhouden.