Hoe lastig ik het soms vind om te doseren en het accepteren daarvan

Bezige Bij 🐝
Bezige bij, zo noem ik mezelf wel ja. Het liefst heb ik mijn dag en week echt helemaal ramvol gepland. Lekker druk zijn met van alles en nog wat, en het liefst ook alles door elkaar. En tuurlijk, dat ging ook nog weleens mis. Dan klapte ik er even uit en was ik een paar dagen mentaal en fysiek helemaal low. Dat ging al mijn hele leven zo. Altijd te weinig dagen in de week en altijd te weinig uren op een dag. Ik werd onrustig van een lege agenda, en als deze helemaal vol was en ik bleef maar gaan en gaan, werd ik ook weleens onrustig van een te volle agenda. Ik gaf dat gevoel een naam: ‘’planning anxiety’’. Dat was een gevoel wat er ineens was omdat mijn planning zo vol stond, dat ik door de bomen het bos niet meer zag.

Daardoor heb ik altijd al moeite gehad met het hooghouden van alle ballen. Zorgen voor jezelf, hobby’s, huishouden, familie, sociaal leven, relatie, werken etc. Altijd al vroeg ik me af hoe mensen dat doen zonder niet 4 keer per maand te crashen, zoals ik dat had.

Tekst gaat door onder de foto

+Kanker
En toen kwam de kanker. +1 extra bal voor mijn gevoel. Doordat mijn werk wegviel kwam er meer ruimte in de agenda. En ondanks dat er 40 uur werk en 5 keer per week trainen wegviel, was mijn agenda alsnog vol. Met ziekenhuisafspraken. Tussen alles door was ik ook nog druk met afspreken met mensen. Ineens kwam de noodzaak om iedereen vaker te zien. Ik had soms wel 4 keer per week een lunchafspraak. Op een gegeven moment zette ik alleen maar de namen van de mensen in de agenda. En zo zag ik soms wel 3 mensen per dag. Tussendoor was ik natuurlijk ziek van de chemo en probeerde ik het trainen weer een beetje op te pakken. Dat gevoel van altijd haast was gelukkig weg. Vooral denk ik omdat het meer was van: ‘’Niks moet, alles mag’’.

Tekst gaat door onder de foto

Verschillende fases
Als je kanker hebt, ga je door verschillende fases heen. De fase na de behandeling vond ik het meest kut. Je wil zo graag terug naar je oude leven en ik zette alles op alles om daar weer naar terug te gaan. 7 Mei 2024 had ik mijn laatste chemo. Diezelfde week nog stond ik alweer in de sportschool met een heel nieuw plan, vastberaden en extreem gemotiveerd om terug te gaan naar mijn oude powerlift-niveau. Ik trainde 4 keer per week en daarnaast ging ik vanaf 15 mei weer mijn werkuren uitbreiden. Ik had het zelf helemaal bedacht en met dat idee ging ik naar de bedrijfsarts. Ik zei: "Dit is wat ik ga doen, en zo wil ik dat graag’’. De bedrijfsarts zei dat het prima is, en liet mij mijn eigen gang gaan. Ik werkte toen 4 dagen in de week, 4 uur per dag. Al snel breidde ik dat uit naar 20 uur. Ik ging door en werkte bijna 30 uur per week. Dat heb ik 5 maanden volgehouden. Elk weekend helemaal kapot. Geen tijd meer voor een sociaal leven omdat ik moest bijkomen. Ik kreeg fysieke klachten en mentaal zat ik er helemaal doorheen, thuis kreeg ik het allemaal niet meer rond. Maar toegeven wou ik niet.

Tekst gaat door onder de foto

Zwak zijn en falen
Het idee dat ik de leden van de sportschool waar ik werkte, weer in de steek ging laten, vond ik pijnlijk. Toegeven dat het eigenlijk niet ging was in mijn ogen falen. Mijn lichaam gaf heel duidelijk aan dat dit niet meer zo ging. Ik sliep slecht, had last van mijn nek, schouders, rug, heup en benen, en voelde me mega somber. Ik had helemaal nergens meer zin in, zelfs niet in de dingen die ik altijd al het liefste deed. Ik kreeg gigantisch veel last van eetbuien en kwam kilo’s aan. Elk beetje vrije tijd die ik had lag ik in bed. Na een goed gesprek met een cliënt barstte ik in huilen uit. ‘’Ik ben op, maar wil jullie niet in de steek laten’’. Ik werd getroost en aangemoedigd een stap terug te doen. Met deze steun ben ik naar mijn werkgever gegaan en heb ik toegegeven dat het niet meer ging. Nadat ik dat heb verteld, viel er letterlijk een last van mijn schouder. De klachten in mijn nek waren verdwenen. Het ging al langere tijd niet goed op werk en dat zorgde voor conflicten en behoorlijk veel stress. Uiteindelijk hebben we samen besloten dat ik een weekje vrij nam om na te denken en te voelen wat ik nou echt wilde. Uiteindelijk werden het 2.. 3 .. 4 weken.. en eigenlijk ben ik niet meer teruggekomen. Sinds april 2025 ben ik volledig gestopt. Nog wel op contract, maar in afwachting van het UWV. En ook hier zei mijn lichaam dat dit de beste keuze was. Alle fysieke klachten verdwenen als sneeuw voor de zon.

Opbouwen
In deze tijd ben ik ook gestopt met mijn kankerbehandeling. Ik gebruikte namelijk Tamoxifen. Een medicijn dat mijn vrouwelijke geslachtshormonen helemaal platlegt. Zonder al te veel details was dit een ontzettend heftig medicijn. Mijn kwaliteit van leven was ver te zoeken doordat ik enorm depressief werd. Om het verhaal niet al te lang te maken (vast al mislukt, haha..) was 2025 een vreselijk jaar, maar gelukkig richting het einde van het jaar maakte ik stappen in de juiste richting. Mentaal ging het beter met me. Over werk en kanker kan ik zo een andere blog schrijven 😂 want dat is nogalllll een ding als je jong bent. Ik ben van mening dat het goed is om iets te blijven doen, ondanks mijn diagnose en prognose. Ik blijf het tot op de dag van vandaag echt ontzettendddd moeilijk vinden om te doseren en dan nog niks te hebben gezegd over het accepteren daarvan. Alle ballen hoog houden is echt het enige wat ik wil. Ik heb geen uitgebreide bucketlist oid. Gewoon het normale leven, leven en dan met kanker. Dat dat goed gaat, goed voelt en vol te houden is. Dat ik alles perfect wil doen en allemaal tegelijk, is niet veranderd. Ik kom mezelf (en dan met kanker) heel vaak tegen. Ik vertik het om naar iets van een ergotherapeut te gaan want ik wil niet dat iemand zich bemoeit met hoe ik mijn dag indeel. Mega eigenwijs, koppig. Iknow! Maar ik vind dat gewoon ontzettend moeilijk. Ik heb al concessies gedaan in mijn leven en ik wil niet nog minder doen. Ik wil alles blijven doen wat ik leuk en belangrijk vind. Mind you, ik ben in plaats van 5 keer per week, nu 3 keer gaan trainen in de sportschool. Dus het is echt niet dat ik helemaal geen aanpassingen doe! 😝Daar ben ik nu ook helemaal oké mee!

Tekst gaat door onder de foto

Daarnaast heb ik er nu wel nog een aantal extra hobby’s bij. En vrijwilligerswerk, ik geef weer bodypump en ik ben sinds januari dit jaar (2026) ook weer begonnen met iets van werk. En dan het doel dat ik de Nijmeegse Vierdaagse wil lopen.. ook nog! Alles-of-Niets staat nog net niet in mijn paspoort. Dus 4 dagen 50km. Ja, let’s go.

Goed, dit was mijn blog. Ik kan zo nog wel even doorgaan. Vind het ook ergens best wel leuk haha, maar ik laat het hier even bij!

Wie weet komt er meer. Heel veel liefs,

Loraine