Het gesprek dat nooit stopte

Ik stuur mijn zusje nog steeds WhatsApp-berichten.

Dat doe ik eigenlijk al vanaf het moment dat ze overleed. Waar we vroeger uren konden bellen, Facetimen of elkaar talloze berichten stuurden, stuur ik nu nog steeds berichten naar haar en naar hetzelfde gesprek. Ik vertel haar hoe mijn dag is geweest, waar ik tegenaan loop, wat er gebeurt in mijn leven en welke dingen mij bezighouden. Het verschil is alleen dat er nooit meer een reactie komt. Het blijft altijd bij één vinkje.

Toch weerhoudt mij dat er niet van om haar op de hoogte te houden van alles wat er gebeurt. Ik heb nog steeds het gevoel dat ze bij mij is en dat zij erbij hoort. Alsof ze nog steeds onderdeel is, misschien niet fysiek, van mijn leven en daarom ook mag weten wat er allemaal speelt. Misschien klinkt dat voor sommige mensen vreemd, maar voor mij voelt het heel natuurlijk.

We hebben haar telefoonnummer behouden. Ik wilde niet dat het ooit door iemand anders gebruikt zou worden. Het idee dat ik over een paar jaar een bericht naar haar stuur en ineens een reactie krijg van een onbekende voelt niet goed. Dat gesprek is van ons. Het is een plek waar ik nog steeds bij haar terechtkan.

Soms vraag ik me af of ze mijn berichten ergens kan lezen. Ik weet niet wat er na dit leven gebeurt. Ik weet niet of er een plek bestaat waar zij mijn woorden nog kan horen. Maar ik hoop het wel. En misschien is die hoop genoeg.

Mijn zusje is niet alleen onderdeel van mijn dag door de berichten die ik haar stuur. Ze is eigenlijk aanwezig in de manier waarop mijn dagen beginnen en eindigen.

Elke ochtend als ik wakker word, loop ik eerst naar het gedenkplekje in huis. Daar staan haar foto en haar urn. Ik geef haar een kus en wens haar goedemorgen. En elke avond doe ik precies hetzelfde. Voordat ik ga slapen, loop ik nog even naar haar toe. Kijk ik even naar haar foto en haar urn en zeg ik: “slaaplekker Madelief”. Het zijn kleine momenten geworden die inmiddels heel vanzelfsprekend voelen. Voor mij is het een manier om haar dichtbij te houden. Alsof ik de dag nog steeds met haar begin en afsluit.

Tekst gaat door onder de foto

Het is inmiddels bijna negen maanden geleden dat ze overleed. Toch voelt het soms nog steeds alsof ze op een verre reis is. Alsof ze elk moment weer iets terug zou kunnen sturen of binnen kan komen wandelen. Dat gevoel is zo sterk dat ik soms even vergeet dat ze er echt niet meer is. Totdat ik weer geconfronteerd word met de werkelijkheid. Dan komt het besef opnieuw binnen dat ik mijn allerbeste vriendin en mijn zusje moet missen. Mijn zusje was degene bij wie ik altijd mezelf kon zijn. Ik hoefde me nooit anders voor te doen dan ik was. We konden overal over praten, samen lachen, samen huilen en elkaar altijd begrijpen. Dat mis ik iedere dag.

Tegelijkertijd ben ik ongelooflijk trots op haar.

Sinds haar deelname aan Over Mijn Lijk heb ik zoveel reacties gelezen van mensen die geraakt zijn door haar verhaal. Mensen die haar bewonderden om haar kracht, haar positiviteit en de manier waarop zij met haar ziekte omging. Ik heb haar daar via WhatsApp ook over verteld. Ik heb haar geschreven hoe trots ik op haar ben. Hoe bijzonder ik het vind dat zij zoveel mensen heeft weten te raken. Zij zei voordat zij overleed vaak dat ze niet vergeten wilde worden. Maar als ik zie hoeveel mensen nog steeds over haar praten, hoeveel berichten er nog binnenkomen en hoeveel mensen iets van haar hebben meegenomen in hun eigen leven, dan weet ik zeker dat dat niet gaat gebeuren. Ze wordt niet vergeten.

Ze was zo positief, zo krachtig en zo sterk. Ondanks alles wat ze moest meemaken heeft ze nooit haar hoofd laten hangen. Tot het laatste moment bleef ze zichzelf. Wat ik misschien nog wel het mooiste vind, is dat zij dat zelf waarschijnlijk heel normaal vond. Terwijl anderen daar juist enorm veel bewondering voor hebben.

Vorige week heb ik haar ook verteld over de Alpe d’HuZes. Mijn vader kwam met het idee om mee te doen. Misschien als een afsluiting van een ontzettend zware periode. Niet omdat het verdriet stopt, maar omdat er ruimte mag ontstaan voor een nieuwe fase waarin we leren verder te leven met het gemis.

Met negen familieleden gingen we naar Frankrijk. Vijf van ons beklommen de Alpe d’Huez. Mijn moeder, mijn vader, mijn tante, mijn oom en ik. Mijn moeder, mijn tante, mijn vader en mijn oom beklommen de berg één keer. Ikzelf twee keer. Samen haalden we ruim 14.000 euro op.

Het was een prachtige week. Intens, emotioneel en bijzonder. We hebben elke dag over haar gesproken. Het was fijn om als familie samen te zijn. Maar tegelijkertijd voelde iedereen hetzelfde. Er ontbrak iemand. De reden waarom we daar waren, was er niet meer. En misschien is dat ook waarom ik haar sinds onze terugkomst nog meer mis.

Tijdens zo’n week ben je voortdurend met haar bezig. Je deelt herinneringen, vertelt verhalen en voelt hoe belangrijk ze nog steeds voor iedereen is. Maar als je daarna weer thuiskomt, word je opnieuw geconfronteerd met de stilte. Met het feit dat degene voor wie je alles doet, degene die je zo graag nog één keer zou willen spreken, er niet meer is. 

Daarom blijf ik haar berichten sturen. Niet omdat ik zeker weet dat ze ze leest. Maar omdat ons gesprek voor mij nog niet voorbij is. Omdat ze nog steeds onderdeel is van mijn leven. Omdat ik iedere ochtend nog steeds goedemorgen tegen haar zeg. Omdat ik iedere avond nog steeds “slaap lekker” wens. En omdat liefde soms sterker blijkt dan de afwezigheid van een antwoord.