Allerliefste Marit

3 juni 2026

Allerliefste Marit,

Vandaag, de dag dat ik dit schrijf schrijf, is het exact één jaar geleden dat je dat verwoestende nieuws van je oncoloog kreeg: uitbehandeld.

Ik zie het nog zó voor me: We zaten met elkaar in het UMCG in de spreekkamer samen met de arts. De computer met de uitslagen van de laatste scans werd niet eens meer opgestart. En toen kwam dat ene woord, het woord dat alles stilzette. Je sloeg uit machteloosheid met je handen zó hard op het bureau dat de arts ervan schrok en zijn stoel met een snelle duw naar achteren schoof. Natuurlijk nam je hem niets kwalijk, maar hoe moet je op zo’n moment reageren?

In november ’25 had je vanwege de agressieve uitzaaiingen in je longen al wel de zin ‘je wordt niet meer beter’ van de arts gehoord, maar de optimist in jouw dacht (of hoopte) dat je het met een vorm van ‘chemo onderhoudskuurtjes’ nog wel een aantal jaren vol zou kunnen houden. Het nieuws dat niets meer hielp om de snelle groei en uitbreiding van de tumoren te remmen kwam dan ook binnen als een donderslag. Hard, heel hard.

Na het bericht dat je uitbehandeld was, werden de 2jaar die er aan voorafgegaan waren onbelangrijk. We hoeven niet te gedetailleerd terug te kijken, maar mijn moederhart breekt keer op keer als ik alleen al dénk aan de dag dat je het nieuws kreeg dat er een grote tumor in je been zat, een tumor die je bovenbeenbot al had doen breken zonder dat je dat wist. Ik wordt letterlijk misselijk als ik terugdenk aan de dagenlange opnames met ziekmakende chemokuren, de fysieke pijn die je hebt gehad, de operaties, de onmacht en angsten die jij allemaal hebt moeten doormaken. Het is bijna ondragelijk te beseffen wat jij, met name ook het laatste half jaar, mentaal hebt moeten doorstaan. En ik kon je niet beschermen, kon het niet oplossen, geen ‘kusje erop en de pijn is over’. Op een bepaalde manier vond ik het heel erg fijn om voor je te zorgen, je te verzorgen. Men noemt het mantelzorg, maar zo zie ik het niet… je bent gewoon mijn dochter en als moeder zorgde ik 24/7 voor je. Natuurlijk had ik liever  gezien dat het überhaupt niet nodig was geweest, maar voor jou zorgen (zowel fysiek als mentaal) was het enige wat ik als mama voor je kon betekenen.

Je hebt vanaf augustus 2023, het moment dat je ziek bleek (de uitzaaiingen bestonden toen nog niet), altijd gedacht en geloofd dat je deze nare behandelperiode ‘gewoon’ even moest doorstaan. Je zag het als een tijdelijke rem op je leven dat je weer ten volste zou oppakken na eliminatie van de kanker en daaropvolgende revalidatie. Door deze positieve mindset, heb je van je ‘kankerperiode’, uiteraard met de nodige ups en downs, het beste weten te maken en ervaarde je nog eens extra wat wel en niet belangrijk is in het leven. Je woonde gelukkig weer thuis, en we hebben in die periode veel gekletst, gelachen, gehuild, en zijn - we voor zover dat kon - nóg closer geworden dan we al waren. Maar ergens heeft in mij altijd een bepaalde soort angst gezeten dat ik niet met je kon en wilde delen; de angst dat ik je binnen afzienbare tijd zou gaan verliezen. Terwijl jij in overlevingsmodus naar de toekomst keek, heb ik ergens gevoeld dat uitzaaiingen op een dag zouden oppoppen, en ik mijn mooie wijze grappige lieve dochter veel te jong zou moeten missen. Ik ben normaal gesproken geen doemdenker, maar mijn onderbuikgevoel maakte dat ik minder optimistisch kon denken dan jij. Uiteraard hield ik dit destijds voor jou verborgen en deelde ik deze ongerustheid niet met je. Dappere jij ging er weer volledig voor, en na het hele behandel- en revalidatietraject was je vrij van al je zorgen en beleefde je een heerlijke kankervrije mooie zomer in 2024. In deze zomer ging je zelfs met de Powder Days Foundation mee naar de Franse Alpen om mentaal en fysiek verder op krachten te komen door samen met andere (ex)kankerpatienten een geweldige outdoorweek te beleven.

En toen kwam oktober/november 2024; verontrustende uitzaaiingen gevonden, operatie aan je rechterlong, en één dag na je verjaardag het vreselijke nieuws; je wordt niet meer beter. Na dit bezoek aan de oncoloog, stond de huisarts ’s avonds onverwachts op de stoep om jou/ons steun te bieden en eventuele vragen te beantwoorden. De slingers van je verjaardag hingen nog in de woonkamer…

De daaropvolgende maanden stonden in het teken van palliatieve zorg; andere soorten en vormen van chemokuren en zelfs bestraling in de hoop de veel te snelle groei van de uitzaaiingen enigszins te remmen. Het korte krulletjeshaar dat inmiddels weer terug gegroeid was verloor je opnieuw, maar je ging op stap, genoot van het leven, én je ontmoette je echtgenoot to-be. Een ingewikkelde (mocht je wel zoenen met de chemokuren?, weet hij zeker dat hij 100% voor mij wil gaan?), maar vooral prachtige tijd. Naast de relaties waarin de status ‘its complicated’ niet zouden misstaan, heb je gelukkig in je laatste maanden het gevoel van échte liefde nog mogen ervaren.

We kwamen die 3e juni 2025 verslagen thuis. Dit was het, wat nu?

Het was onwerkelijk te beseffen dat je na meer dan 2 jaar vol wekenlange ziekenhuisopnames, scans, heftige chemokuren, röntgenfotos, verschillende operaties, revalidatie, bestraling, nog meer operaties, andere chemokuren, en controles, niet meer in behandeling bij je vertrouwde oncoloog zou blijven. De medische zorg kon niets meer voor je betekenen, en de oncoloog zou de zorg overdragen aan onze huisarts. Komen er dan helemaal geen scans meer om de groei van de tumoren in de gaten te houden? ‘Nee’. En andere controles? ‘Nee’. Ook geen chemo’s meer? ‘Nee’. Gelukkig bleef de oncoloog op de achtergrond wel betrokken en belde hij ook nog regelmatig om te horen hoe het met je ging, maar vaste afspraken werden niet meer gepland. Dat was een vreemde realisatie.

Vanwege het grillige karakter van deze agressieve kankervorm kon de oncoloog geen heldere prognose geven hoe lang je lichaam het nog zou volhouden. Maar hij maakte wel héél duidelijk dat je haast moest maken met alles wat je eventueel wilde doen voordat het merkbaar slechter met je zou gaan en de lichamelijke klachten zouden verergeren.

Lieverd, ik weet niet hoé je het deed, maar je herpakte jezelf terwijl we ’s middags aan de keukentafel nog aan het napraten waren over de vreselijke uitslag van de ochtend. Je zei ‘ik ga morgen nog niet dood, dus wil zoveel mogelijk leuke dingen doen, én ik wil graag naar Japan met mijn dierbaren’. Diezelfde middag nog wist je een GoFundMe inzamelingsactie op te tuigen met je ingrijpende verhaal en de wens om naar Japan te kunnen reizen. We deelden de link online, die weer razendsnel gedeeld en opnieuw gedeeld werd. De socials ontploften vanaf dat moment zo ongeveer, en de hartverwarmende reacties en gulle donaties stroomden binnen. Wat gaf dit een positieve boost, in één woord fantastisch! Binnen een paar uur zat je al op 10.000 euro, en dat bedrag liep in de dagen daarna nog verder op.

Dankzij donaties van alle lieve familie, vrienden, bekenden én onbekenden, kon je wens gerealiseerd worden. En exact 2 weken na de start van de inzamelingsactie zat je dan ook samen met Mackenzie in het vliegtuig richting Japan, voor een bijna 4 weken durende prachtige reis van je leven♥

Naast de wens om ooit nog eens naar Japan te kunnen, had je nog meer items op je bucketlist. De bucketlist vulde je actief aan met grote en kleine items na het nieuws dat je uitbehandeld was. Je hebt vele wensen mogen afvinken, waaronder reisjes naar Berlijn, Valencia en Parijs, de Efteling, Skydiven, Japanese HeadSpa, RageRoom, Fine-Dining, Massagesalon, Onder narcose gaan (sinds je ziekzijn helaas te vaak onder narcose geweest), Thee-in-Sprite doen (bleek niet te drinken), Gehaktbrood maken, Professionele fotoschoot, Mee in Ambulance (ook dit is helaas gebeurd), Specifieke restaurants bezoeken, Trouwen met je grote liefde, en nog vele vele andere dingen, teveel om op te noemen.

Je stelde je bucketlist regelmatig bij; je vulde het aan, maar streepte ook items door omdat je dingen fysiek niet meer aankon, óf die je niet meer interessant of leuk leken; er ontstond er een soort verschuiving van interesses en onderwerpen die aangaven wat voor jou wel en niet meer écht belangrijk in het leven zijn.

Je hebt je bucketlist voor een vrij groot deel kunnen afwerken, en hoewel het natuurlijk lastig was te moeten erkennen dat er onderdelen waren die niet meer haalbaar waren, wist je dit ook weer een plekje te geven en je te richten op de dingen die wél konden. En wat heb ik daar een bewondering voor gehad; de manier hoe jij bij elke tegenslag eventjes onderuit ging, maar jezelf weer opraapte en doorging.

Ik probeer woorden vinden om aan te geven hoe enorm trots ik op je ben. Uiteraard om wie je je hele leven al bent, maar vooral vanwege de manier waarop je je laatste half jaar zo positief in het leven stond, wetende dat je uitbehandeld was. Natuurlijk waren er ook je lastige momenten; angst, onzekerheid, boosheid en verdriet maar ik ben zo ongelofelijk dankbaar dat we de goede en minder goede momenten samen konden delen, vol humor, empathie, wijsheid, veerkracht en ja ook vaak onbegrepen sarcasme. En vooral de lol die we samen hadden, memes die anderen niet begrepen maar waar wij de slappe lach van kregen. Om dan ineens weer in een intens gesprek te belanden waarin jij bijvoorbeeld je uitvaartwensen aangaf, of het lastig vond dat ik herinneringen met jou wilde maken terwijl het voor jou geen herinnering zou zijn.

Trots ook dat je oprecht kon zeggen dat je een volmaakt leven hebt gehad (weet je wel hoé fantastisch het is om dat als moeder te horen?).En je was als puber heus geen engeltje die alleen maar goed was en deed, maar de - laten we ze ‘experiences’ noemen – waren nodig om jou te vormen tot de prachtige vrouw die je bent geworden en ik met tranen in mijn ogen mijn dochter mag noemen.

Aan je deelname aan OML twijfelde je in eerste instantie een beetje, omdat je vooral bezig was met ‘LEVEN!’ en niet goed kon overzien wat opnames voor het programma behelsden. Maar je zag ook dat dit juist een prachtig medium was om te laten zien dat je niet in een hoekje hoeft te kruipen met een verwoestende diagnose. Ergens was je bang na je dood vergeten te worden, en met een prachtig document als OML kon je ervoor zorgen dat je gezién werd en in het geheugen van veel mensen gegrift zou staan. Na een oproepje van Tim in april25 dat er nog een 6e deelnemer voor het reeds lopende OML seizoen 2025 gezocht werd besloot je je toch nog op te geven. Je bent exact een half jaar gevolgd door de camera’s die de mooiste momenten uit je leven wisten vast te leggen. Het is jammer dat je het zelf niet meer op tv hebt kunnen zien en de lieve reacties kon beleven, maar je was prachtig, ook in de kwetsbare momenten die iedereen gezien heeft.

Wat men niet zag, was hoe jij als klein meisje altijd aan het kletsen en zingen was, je blonde krulletjes bewogen prachtig als je danste. Je hield van toneelstukjes doen, knutselen, en tekenen, heel veel tekenen. Ook zag men niet hoe vaak je je druk gemaakt hebt om je naasten; hoe zorgzaam je was en je mensen wilde ‘redden’ als het niet goed met ze ging (soms koste van jezelf). En dat je grote levensvragen stelde als peuter, dromerig was en heerlijk kon afdwalen als kleuter, stoer, sportief en nieuwsgierig was als tiener, struikelde en weer opstond als puber, en jezelf ontdekte als adolescent.

Wat men wél zag is Marit hoe ze écht was; vol humor, positief, kwetsbaar, slim, grappig, stoer, relativerend, mooi, tikkie eigenwijs, liefhebbend, open, meelevend, avontuurlijk en warm. Je wordt zéker niet vergeten lieverd♥

Ik hou van je,

Mama