Daarmee is de zwarte kous af (wat valt er nog te zeggen over de SGP?)

Gegroet broeders en zusters in Christus,

Vandaag vloog bij deze salonsocialist een dode mot in haar haver-Irish coffee. Een grote, grauwe, spiritueel vermoeide mot, met beurse vleugels, alsof hij net drie partijcongressen van de ChristenUnie had overleefd en per ongeluk door uitputting neerstortte in de roes van een D66-begrotingsbijlage. Ik keek naar dat arme, vermoeide kadaver en dacht: kijk, dáár dobbert de Nederlandse moraal. Niet gestorven uit overtuiging, maar verdronken in lauwe symboliek.

Tante! Tante! Waarom valt u zo vaak het midden aan? Eerst D66, daarna de ChristenUnie. Een tijdje terug het CDA nog. Waarom pakt u de SGP nooit aan? Wat moet ik nog zeggen over de VVD-variant, gewapend met een psalmboek en een pepermuntrol? Dat ze nog steeds alleen mannen op de landelijke kieslijst hebben, omdat de HEER liever een ezelin laat spreken dan vrouwmenschen? Dat Hendrik Kersten zich achter het orgel verborg toen de nazi’s Nederland binnenmarcheerden?

Klopt, zodra de kans zich aanbiedt, wil de SGP Nederland het liefst verbouwen tot een calvinistisch zedig openluchtmuseum – met elke dag rokjesdag – waar werkelijk niemand vrolijk van wordt. Die grijze grammofoonplaat is volledig afgedraaid. Zelfs de naald zucht als je hem weer opzet. Haal de plaat niet uit de speler; dan valt hij in duizend stukjes voor je voeten uiteen.

Over laaghangend fruit kun je niet meer spreken. Het ligt al zo lang in het Hof van Eden te rotten dat je er avondmaal mee zou kunnen vieren. Daarmee is de zwarte kous af en zou ik het hier kunnen eindigen, maar zo mild is jullie lievelingstante ook weer niet.

Kijk even op hun landelijke kandidatenlijst en je weet genoeg: een rij mannen volledig overtuigd dat de HEER hen heeft aangesteld als hoofd van het gezin, terwijl hun vrouwen – in een blinde vlek waar zelfs Mozes veertig jaar doorheen had kunnen dwalen – thuis al decennia ongemerkt het volledige bestuur voeren.

Dit is misschien stiekem het beste tegengif tegen een calvinistische theocratie: vrouwen die verstandig genoeg zijn om die mannenbroeders te laten geloven dat zij geboren leiders zijn, terwijl ze in werkelijkheid functioneren als een extra kind dat zich door niets laat tegenhouden — zeker niet door een gebrek aan kennis.

Zolang SGP-vrouwen de mannenbroeders in deze waan laten, hoef ik mijn pen niet te slijpen om ze schriftelijk te slachten. Hun incompetentie is thuis een plaag, maar landelijk gezien bijna een vorm van rampenpreventie. Moet je dit soort volwassen peuters nog door de grond trappen als ze uit zichzelf al op kruiphoogte door het leven gaan?

Nee, mijn broeders en zusters. Dat zou een dodelijk saaie column opleveren. Zelfs die mot zou zich omdraaien in mijn elitaire alcoholische haverkoffiepap. Deze mannen blijven landelijk machteloos, omdat ze – bewust of onbewust – zichzelf klein houden. Kerstens politieke erfgenamen laten we terecht in hun kerkbank zitten, terwijl fascisten met een stropdas een kop koffie en een luisterend oor krijgen aan de talkshowtafel.

Natuurlijk is de SGP-ideologie gevaarlijk en achterhaald. Toch richt ik liever mijn pijlen op mensen die competent genoeg zijn om die ideeën uit te voeren. Mensen die de Statenvertaling hebben ingeruild voor bestuurskunde. Veel gevaarlijker zijn de vlotte beleidstheologen op sportschoenen, die oude dogma's vertalen naar nieuw beleid.

Zij kunnen wetten maken die vrouwen en kinderen niet openlijk tot eigendom verklaren, maar hen wel stap voor stap stilletjes terugduwen in afhankelijkheid van zulke volwassen peuters. Daarnaast kunnen ze amendementen tot wet verheffen waarmee dreinende vaders hun homoseksuele zoon niet langer aan de keukentafel hoeven te breken, maar instanties het vuile werk laten opknappen.

Zo eindigen we weer bij die mot in mijn haver-Irish coffee. De SGP is de oude lamp waar het beestje omheen bleef cirkelen als een vervelende strontvlieg. Maar het onredelijke midden is de lauwe haver-Irish coffee waarin die moralistische mot uiteindelijk verzoop: kleurloos, lauw, vroom en fatsoenlijk genoeg om onschuldig te lijken en diep genoeg om schade te doen.

De mannenbroeders bidden hooguit – met de ogen opgeslagen naar de regenboog, waarvan ze de betekenis gemakshalve zijn vergeten – om een nieuwe zondvloed, terwijl het midden haar laat geschieden door de afvoerputjes te verstoppen zodra niemand kijkt.