Tante Theodora en de plaag der barmhartigheid

Dag kindertjes van Onze Lieve Heer,

Weet je wat er vandaag in jullie Tantes ontbindende bovenkamer kwam borrelen, tussen de wierookdampen, de penetrante geur van Pornstar Martini en lichte morele kortsluiting? Leviticus 19:34:

“Behandel vreemdelingen die bij jullie wonen als geboren Israëlieten. Heb hen lief als jezelf, want jullie zijn zelf vreemdelingen geweest in Egypte. Ik ben de HEER, jullie God.”

Gaat alles wel goed, Theodora? Toen u nog als Ome Theo door het leven waggelde, maakte u toch vooral naam door zo ver van God los te zijn dat zelfs Lucifer 112 belde om een straatverbod voor het dodenrijk te regelen? Klopt — lieve cherubijnen, bijbels accuraat van uiterlijk, maar pedagogisch ongeschikt voor de kinderbijbel — Lucifer heeft mij retour afzender gestuurd. Daarom loopt jullie apocalypsbarbie nog altijd hier op aarde rond. Dat zegt genoeg over de situatie op aarde. Daar gaan we het dus even over hebben.

Helaas zijn er genoeg goddelozen die de Bijbel beter kennen dan de kerkgangers. Die laatsten moeten er elke zondag nog steeds naartoe, omdat de boodschap na al die jaren nog steeds niet is geland.

Kijk maar naar de ChristenUnie: een partij die op zondag op de knieën gaat voor de Heer om hem te plezieren, maar hem op maandag bij Ter Apel uitspuugt als uitgekauwde kauwgom wanneer er gestemd moet worden over Europese Faberlogica.

In zwaardere gereformeerde contreien staat altijd wel een ouderling klaar om hoogstpersoonlijk alle vrouwen gedekt ter kerke te laten gaan. Bij de ChristenUnie mogen vrouwen zelfs onbedekt spreken, maar blijkbaar vooral om mensen zonder stem te naaien.

Mirjam Bikker noemt de invoeringswet voor het Europese asiel- en migratiepact volgens Trouw “een stap vooruit”. Volgens de krant kwam daar ook deze pastorale parel bij: “Een samenleving opbouwen is oog hebben voor de hele gemeenschap. Dat vraagt niet alleen om zorg en barmhartigheid.”

Laat ik alvast bloed op mijn deurpost smeren, zodat deze plaag der barmhartigheid mijn huis voorbijgaat. Ik hoop niet dat iemand ooit van mij gaat houden zoals de ChristenUnie van vluchtelingen en Palestijnen houdt. In Gaza sterven al genoeg eerstgeborenen. Daar blijkt de christelijke noodlijn vreemd genoeg steeds buiten bereik te zijn.

Ergens in de verte kraakt Matteüs 25 door de telefoon in een wachtruimte van de IND: “Ik had honger en u gaf mij te eten. Ik had dorst en u gaf mij te drinken. Ik was een vreemdeling en u nam mij op.”

Iedereen die vroeger het telefoonspelletje heeft gespeeld, weet dat er regelmatig ruis op de lijn komt. Dus aan het einde van deze ‘barmhartige’ kring klonk het ineens zo: “Ik had honger, en u noemde mij gelukszoeker. Ik had dorst, en u zegende de hand die mij liet uitdrogen. Ik was een vreemdeling, en u noemde mijn bestaan strafbaar.”

De ChristenUnie behandelt de Bijbel als een coalitieakkoord met voetnoten: bindend en letterlijk waar het uitkomt, maar interpretabel en metaforisch zodra Jezus bij Ter Apel aanklopt. “Alles wat jullie gedaan hebben voor een van de geringsten van mijn broeders of zusters, dat hebben jullie voor Mij gedaan,” is blijkbaar met rode pen uit het fractie-evangelie geschrapt. Naastenliefde mag nog wel, zolang ze geen beroep doet op hart of geweten.

Jullie Tante is nog net zo goddeloos als vroeger en toch gun ik Jahweh — maar vooral Jeshua — betere vertegenwoordigers dan dit stelletje farizeeën met fractiediscipline. De bergrede wordt alweer bezoedeld, maar de handen blijven keurig boven de dekens.

Ze zouden de barmhartige Samaritaan nog oppakken voor mensensmokkel als ze zo doorgaan, en de overspelige vrouw stenigen — helemaal als ze een abortus heeft gehad. De ongeborenen worden heilig verklaard; de geborenen mogen bij een verkeerd paspoort doodvallen. Vouw de handen dus maar stevig samen; dan zien we tenminste niet hoeveel bloed eraan kleeft.

Jullie kunnen ook — zoals Pontius Pilatus — proberen de handen in onschuld te wassen, maar dan zouden jullie de Messias opnieuw kruisigen. Zulke blasfemie wil ik zelfs niet op mijn geweten hebben. Maar kruisigen zijn we gelukkig te fatsoenlijk voor. We houden hem liever tegen bij de Europese grens, zodat Christus op een gammel bootje voor de Griekse kust buiten ons zicht kan verzuipen.