Almira (17) werd jarenlang seksueel misbruikt: ‘De aangifte voelde traumatischer dan de situatie zelf’

Jarenlang werd Almira (17) seksueel misbruikt door een familielid. Ze deed aangifte, maar de zaak werd geseponeerd. Met haar speech over hoe justitie slachtoffers in de steek laat, is ze genomineerd voor de BNNVARA Impact Award 2026.

‘Ik herhaal dit verhaal zo vaak, dat het er gewoon vanzelf uit komt’, vertelt Almira over het schrijven van haar speech. Omdat ze haar verhaal tijdens het aangifteproces al zo vaak heeft moeten vertellen, voelt het schrijven voor haar minder zwaar dan je misschien zou verwachten. De eerste versie stond zelfs binnen een half uur op papier.

De uitdaging zit voor haar vooral in de toon. ‘Het is heel makkelijk om in een soort slachtofferrol te schieten als je een slachtoffer bent.’ Almira wil juist voorkomen dat haar speech een ‘zielig verhaal’ wordt. Tijdens het schrijven blijkt dat het moeilijkste onderdeel. ‘Het lastige was om het natuurlijk te brengen, maar tegelijkertijd ook krachtig.’

'Dat was de allereerste gedachte die ik had', vertelt Almira over het idee om haar speech in de derde persoon te schrijven. In haar speech spreekt ze eerst over 'een meisje', en pas later wordt duidelijk dat zij dat meisje zelf is. 'Ik dacht meteen: dit is wel een interessante manier van schrijven.'

Die keuze zegt ook iets over hoe ze zichzelf nu ziet. 'Ik zie mezelf nu niet meer als het slachtoffer dat toen is misbruikt. De zaak was naar, de situatie was naar, maar ik bén nu niet meer dat meisje.' Ze wil zich daarom inzetten voor mensen die nu in zo’n situatie zitten. 'Het lijkt me heel fijn om op te kunnen komen voor mensen die nu nog wel dat meisje zijn. Of die jongen.' Die motivatie werd de afgelopen maanden, met elk gesprek en elke debatronde, alleen maar sterker.

Tijdens dit traject merkt Almira hoeveel jongeren zich herkennen in haar verhaal. ‘Dan komen meiden na een debatronde naar me toe van: “Dankjewel dat je het hierover hebt gehad, want ik voel me nu echt gehoord.”’ Ook ziet ze dat haar verhaal iets losmaakt bij het publiek. ‘Je kijkt een zaal in en je ziet gewoon aan sommige meisjes dat het ze raakt op een manier die laat zien dat ze zelf ook iets soortgelijks hebben meegemaakt.’

Die momenten bevestigden wat ze ergens al wist, maar wat tijdens dit traject voor haar steeds duidelijker en belangrijker werd: haar speech reikt veel verder dan haar eigen verhaal. 'Ik doe dit niet meer alleen voor mijzelf. Ik doe het juist voor iedereen die er nog iets aan heeft.'

Almira was vier jaar oud toen het misbruik begon. Jarenlang wist het familielid haar wijs te maken dat er niets aan de hand was. Op haar twaalfde deed ze aangifte. Ze arriveerde om tien uur 's ochtends op het bureau en mocht pas om vijf uur 's middags weg. 'Dat was de eerste keer dat ik echt alles moest vertellen', zegt ze.

En alles betekent ook echt alles. 'Op een gegeven moment moest ik vragen beantwoorden van hoe groot zijn piemel was, of het behaard was, dat soort dingen. Tegen twee mensen die ik nog nooit eerder had gezien.' Ze moest ook plattegronden tekenen van de kamers waarin het gebeurde. 'Ik heb een tijdje het gevoel gehad dat de aangifte traumatischer was dan de situatie op zichzelf.'

Na tweeënhalf jaar wachten komt er een brief: de zaak wordt geseponeerd. 'Ik geloofde het echt niet, want ik wist zeker dat hij bestraft zou worden. Ik zag geen universum waarin het geseponeerd zou worden. Het was echt ongelooflijk.'

Het dossier telde 46 pagina's en zat vol fouten. Een verkeerde geboortedatum, een foute tijdlijn en de zaak werd omschreven als incest terwijl het familielid geen bloedverwant is. 'Ik vind het zo kwalijk dat ik zo'n groot deel van mijn leven op tafel leg en dat er dan zo slordig mee wordt omgegaan.'

Maar er speelde nog iets mee: juridisch gezien maakte de zaak vanaf het begin weinig kans. Het enige bewijs kwam namelijk van Almira zelf, zogeheten ‘eerstegraads bewijs’. ‘Dat is een bewijsstuk dat vanuit mijzelf is overgedragen naar een ander individu’, legt ze uit. Dat is juridisch gezien meestal niet genoeg om een zaak hard te maken. ‘Er werd valse hoop gecreëerd dat ik een kans had. Achteraf besef ik dat die kans er eigenlijk vanaf het begin al niet was.’

Almira wil met haar speech vooral iets in beweging zetten binnen het systeem. ‘De overheid moet slachtoffers eerder gaan vertrouwen. De wetten zijn veel te streng voor slachtoffers’, vertelt ze. Wat haar het meest raakt, is dat haar familielid nog altijd vrij rondloopt. ‘Hoe beter iemand erin is om dingen te verbergen, hoe sneller er wordt gezegd: dan doen we er niks mee.’

Het is bovendien geen ver-van-je-bed-show. ‘Dit is niet iets wat je alleen uit Amerika of Mexico kent. Dit gebeurt hier, in Nederland. In 2026 komen mensen hiermee weg. En dat is echt te gek voor woorden.’

Ik ken een meisje. Ze is vier jaar oud en net nieuw in de kleuterklas. Ze heeft kleutervrienden, speelt met haar kleuterspeelgoed en luistert goed naar haar kleuterjuffen. Als het meisje terugkomt van de kleuterklas, is ze alleen met haar familielid. Hij kijkt naar films met haar. Hij smeert een boterham voor haar en... hij misbruikt haar. Bijna elke dag; zodra hij een momentje kan vinden, wordt het meisje seksueel misbruikt.

Ik ken een meisje. Ze is twaalf jaar oud. Na twee jaar lang nadenken en met meerdere instanties te praten is ze eruit. Ze gaat aangifte doen. Zeven lange uren zit ze op het bureau. Ze vertelt alles in veel detail. De kamers waar het in gebeurde, de momenten op de dag, de grootte. Het meisje huilt heel de dag, maar weet diep van binnen: dit wordt het waard.

Ik ken een meisje dat nu zeventien jaar oud is. Ik ken dit meisje heel goed, omdat ik dit meisje ben. Na een jaar wachten vertelde de politie dat ze de zaak door konden sturen naar de officier van justitie. Er was hoop. Licht aan het eind van de tunnel. Anderhalf jaar lang bleef die tunnel echt te donker. Toen pas kwam de brief van de officier van justitie voor de deur.

Ze dacht: oké, nu is het echt mijn beurt. Toen ze de brief opende, zag ze het woord staan wat later een deel van haar leven zou gaan verpesten. Geseponeerd. Er was niet genoeg bewijs om aan te duiden dat het verhaal van het meisje überhaupt klopte. Ze weet nu dat het helemaal niet waar was. De tunnel bleef donker. Vier lange jaren heb ik moeten strijden voor erkenning van de schade die mij is aangedaan.

Het enige wat ik eraan over heb gehouden is een schadevergoeding voor de door hen gemaakte fouten. Alsof de overheid zijn eigen mislukking in de zedenwetten probeert goed te praten met wat centjes. De regel dat een eerstegraads bewijs, een door mij verteld bewijs, binnen een zedenzaak niet genoeg is om de zaak door te sturen naar de rechter, is niet alleen volslagen belachelijk, maar ook een schande voor het Nederlandse rechtssysteem.

Want waar ik nu deskundig in ben, is het gevoel niet geloofd te worden. Maar onthoud dit goed. Ik ben niet de enige. Ik ben geen uitzondering of geval apart. Breng licht aan deze tunnel. Want duizenden meisjes waren voor mij. En als deze wetten niet veranderen, ook nog duizenden meisjes na mij. Ik ken een meisje. Ik ben het meisje. En ik ben niet alleen.