Logo VARAgids
Alles over tv, series, films en podcasts

Column: klaar met de cliffhanger?

  •  
10-08-2021
  •  
leestijd 3 minuten
  •  
63 keer bekeken
  •  
Cliffhanger
Onze zucht naar cliffhangers gaat ten koste van goede personages.
Recent verscheen bij Netflix het tweede seizoen van de Mexicaanse thrillerreeks Control Z, over een rancuneuze hacker die op een Mexicaanse high school de diepste geheimen van de scholieren en docenten prijsgeeft. Het eerste seizoen eindigde min of meer met een cliffhanger, dus moest de kijker een jaar wachten om erachter te komen hoe het nu is gesteld met de personages. Dit is een trend die je steeds vaker ziet, zoals bijvoorbeeld bij de Spaanse actieserie Sky Rojo : daarin is de overgang tussen de twee seizoenen ook gemarkeerd door een cliffhanger. Bovendien eindigen alle afleveringen van Sky Rojo en Control Z er ook mee.
Control Z
Is dat een kwalijke ontwikkeling? Ja. Omdat streamingdiensten maar weinig tijd hebben om met televisiedrama’s abonnees aan zich te binden, moet de plot pijlsnel worden voortgestuwd en is er nauwelijks tijd om kennis te maken met de personages zelf. Die personages ogen vaak ook maar als een bijeffect; als marionetten die ondergeschikt zijn aan de vraag: ‘What happens next?’ Maar juist die vraag zou eens minder centraal moeten staan bij het maken van televisiedrama's. Ik kan genieten van series als Six Feet Under of Mindhunter waarin de tijd wordt genomen om de psyches van de hoofdpersonen goed te doorgronden.
Mindhunter S02
Dat is, schreef ik hier al vaker , ook dé magie van televisie. Je hebt de tijd. Vroeger soms wel 20 uur, nu – als je uitgaat van tien uur televisie – alsnog zo’n tien uur per seizoen. En een cliffhanger in de voorlaatste aflevering van het seizoen werkt ook prima. Zo beginnen de personages in een nieuw seizoen met een schone lei, een andere opgave, of een andere grote dramatische verhaallijn. Ik heb soms het gevoel dat televisiemakers dat een beetje uit het oog aan het verliezen zijn. Dit ligt een beetje in het verlengde van de kritiek die Amerikaanse televisiecritici onlangs hadden op een aflevering beginnen in medias res , dat wil zeggen: ergens halverwege het verhaal.
Sky Rojo S02
Op die manier kan je de kijker meteen bij zijn lurven pakken en stellen: wil je weten hoe het begon? En hoe het eindigt? Hoe het allemaal zover kon komen? En wat er hierna staat te gebeuren? Blijf kijken! Maar dan blijven we dus kijken vanwege onze sensatiezucht, en wordt televisiemaken een gimmick, een grote truc: heeft personage X het overleefd? Is personage Y nog steeds zwanger? Het zijn elementen die je ook terugziet in soapseries – dat ik Sky Rojo en Control Z, typische voorbeelden van de Spaanstalige telenovela, als voorbeeld neem is precies daarom; het opzichtige melodrama.
Six Feet Under
Ik heb overigens niets tegen opzichtig melodrama; ik smul er soms van. Ik heb wel het idee dat drama’s als Six Feet Under en Mindhunter in dit tijdperk moeilijk te produceren zijn. Omdat het lang duurt voordat zulke series een vast kijkersgevolg hebben. En tijd is er – ondanks dat we het hebben over televisie – nauwelijks meer, lijkt het. Dus verzinnen televisiemakers foefjes om de kijker te verleiden, en is de mogelijkheid om gedurende meerdere jaren een personage uit te diepen nu verworden tot een unicum. Ik verlang in die zin naar meer dramaseries die eerst uren de tijd nemen om de dynamiek tussen de personages te belichten, zonder dat er direct iets op het spel staat.
Als er dan, na enkele uren puur drama, een cliffhanger nodig is om de boel naar een hoger niveau te tillen, dan heb ik daar echt geen bezwaar tegen.
Onze nieuwsbrief ontvangen? Iedere vrijdag de nieuwste series en films in je inbox! Meld je hier aan.
Delen:

Praat mee

onze spelregels.

avatar
0/1500
Bedankt voor je reactie! De redactie controleert of je bericht voldoet aan de spelregels. Het kan even duren voordat het zichtbaar is.

Altijd op de hoogte blijven van het laatste nieuws?

Ontvang elke werkdag de beste kijktips met de Avondeditie-nieuwsbrief