Uw media en politici steunen actief de veldtocht van Trump

Onze media doen aan valse neutraliteit en demonisering van Maduro, maar ook aan vergoelijken van het VS-regime.

President Trump mag Venezuela niet zomaar aanvallen, maar er is hoop nu het wrede regime van dictator Maduro weg is. Die framing is in het Westen zowat universeel, maar ook schadelijk. Taal die agressie verzacht maakt ruimte voor meer geweld. Trumps aanvallen zijn onderdeel van een veldtocht tegen onze beschaving, veiligheid en vrijheid. De manier waarop onze kranten, TV en politici daarover praten maakt dat Trump te makkelijk.

Valse neutraliteit en two sides is overal, en die praat oorlogsmisdaden impliciet goed. “Venezuela is van Maduro af”(Volkskrant) is een mooi voorbeeld. Het luidde ook “protest en blijdschap na de aanval” en “in de hele wereld zijn Venezolanen blij, in Venezuela is ook protest”. Aanstaande nederpremier Rob Jetten spreekt over Trump’s misdaden, maar begint met de “wrede” en “onrechtmatige” Maduro, waarvan Venezolanen “opgelucht” zijn dat hij weg is. Er is dus een gouden rand aan deze aanval. Zo’n kop was er niet toen de Taliban Kaboel innam of Poetin de Donbas inpikte. Maduro wordt altijd “dictator” van een “regime” genoemd terwijl Trump“president” is van een “regering”.

Maar er is ook expliciete oorlogspropaganda. De NOS noemt Venezuela zonder aanhalingstekens (of bewijs) een narcostaat en associeert Maduro zelfs met Hezbollah en Hamas. De BBC verbiedt in een memo het woord “kidnapping”. Mensen die Maduro steunen zijn er velen, ook in Europa, maar we zien ze niet in onze media. Ook het bewonderen van de competentie van de VS-strijdkrachten bij bijvoorbeeld Jeroen Pauw heeft geen plaats in een neutraal discours. En dat geldt ook voor het niet vermelden van het feit dat Maduro zeker beter is dan chaos, chaos die meestal volgt na een in Washington bedachte interventie.

Onze kranten en Kamerleden geven een volgende zet door Maduro te demoniseren voorbij wat hij verdient. Maar hij is geen Qaddafi, Hussein, de Vietcong of de Taliban (die de VS overigens allemaal beter hadden kunnen laten zitten). Venezuela is een vreedzaam land dat niemand lastig valt, ook onder Maduro. De terreur die landen zagen onder CIA-vriendschap (Chili, El Salvador, Guatemala, Argentinië, Uruguay, of eigenlijk overal in de Amerika’s) is afwezig in Venezuela.

Maduro is geen monster, maar ook geen lieverdje. Het beeld is genuanceerder dan uw media doen geloven. De economie doet het sinds Maduro de baas is slecht. Dat is niet los te zien van de afsluiting van kapitaalmarkten door de VS, naast vele andere sancties. Dat houdt of maakt een land arm, zie Cuba en Iran. Het instellen van de sancties vanaf december 2014 en de neergang daarna correleren zeer sterk. De lagere olieprijs is daarbij lastig; niet de schuld van de VS, maar ook niet van Maduro.

Dan het democratische gehalte. Ook daar is het lastiger boos te worden op Maduro na decennia van ondermijning door de rechtse rijke witte elite van zijn land, samen met de CIA. Venezuela is sinds 2014 een “ongewone en buitengewone dreiging” voor de VS. Dat klopt, want een progressief Zuid-Amerika dat geen ruim baan geeft aan de bananenbazen en oliereuzen is onwelkom. Er volgden herhaalde staatsgrepen die iedere leider hadden gedwongen streng te zijn tegen de daders.

Maduro’s voorganger Hugo Chávez was populair en heeft zijn land verregaand ten goede veranderd. Venezuela kreeg mooie lokale democratie en universele gezondheidszorg en geletterdheid. Maduro kreeg als zijn aangewezen opvolger daarom in 2013 het vertrouwen van de kiezer. Daarna ging het bergafwaarts met het democratische gehalte.

Ook nette linkse oppositie werd onderdrukt en marteling lijkt vaak voor te komen. Er is geen sprake van een politiestaat, grootschalige terreur of een campagne tegen minderheden. Forse kritiek op Maduro is terecht. Maar of hij het predicaat “wrede dictator” verdient is twijfelachtig. Maduro is zeker ook niet enorm impopulair. De straten zijn vol protest tegen Trump. Die durft Machado niet eens te pushen als vervanger (zo te zien vanwege gebrek aan draagvlak). En: al was Maduro een kwade dictator, dat moet niet gepresenteerd worden als half excuus voor oorlogsmisdaden.

De demonisering van Maduro wordt nog verder ondergraven sinds Trump is gaan schieten. Venezuela reageerde passief op de vele VS-aanvallen op hun boten en de troepenopbouw voor de kust; dat strekt hen tot eer.

Maduro kreeg volgens Trump mooie aanbiedingen als hij zijn post en land zou verlaten, maar weigerde uit plichtsbesef. Tijdens zijn ontvoering toonde hij zich vol goede moed, misschien gesterkt door de gedachte dat dit allemaal lang niet voorbij is. Want de rechtszaak in New York lijkt kansloos en volgens Venezuela is hij nog aan de macht.

De kleding van zijn eerste ontvoeringsfoto is overal uitverkocht. Het valt steeds meer mensen in Europa op dat Maduro en andere ongewenste leiders heel anders geportretteerd worden dan ergere leiders die de VS wel duldt.

Onze media doen aan valse neutraliteit en demonisering van Maduro, maar ook aan vergoelijken van het VS-regime. Maduro blijft van vrouwen af, laat staan minderjarige meisjes. Hij verovert geen landen en bombardeert niet zomaar schepen, steelt ze ook niet. Maduro is ooit verkozen. Hij wast geen miljarden wit van een vijandige mogendheid, en gedraagt zich ook niet als spion daarvoor. Hij is tegen genocide, niet actieve uitvoerder ervan. Maduro is geen leugenaar, geen racist, geen vrouwenhater, geen homohater. Hij heeft geen gewelddadige staatsgreep gepleegd.

Niets hiervan staat ter discussie, en dus is Maduro in ieder geval onvergelijkbaar minder een monster dan Trump. De Nederlandse politiek en media laten u andersom geloven. Uw media doen ook hun best met “America First is isolationisme”, in plaats van wereldwijde dictatuur en dieverij. Zijn trawanten grossieren in nazi-slogans, maar hij wordt niet eens fascist genoemd, laat staan dictator of keizer.

Als Westerse media en Europese politici eerlijker en vollediger over Maduro én Trump hadden bericht was de politieke ruimte kleiner geweest voor de aanvallen op Venezuela (en andere landen). Misschien te klein.En dus is ook in dit dossier de rol van uw kranten en TV niet behulpzaam voor waarheid, recht en redelijkheid. Dat gebeurt ook bij de misdaden van de staat Israël en de aard en leugens van Nederlands radicaalrechts.

Gaan onze media door onze vrijheid en veiligheid te helpen afbreken, of eindelijk hun werk goed doen?