Nobody's perfect. U wel?

Nico schrijft een serie over oorlog, dit is aflevering 116

Gelukkig heeft nummer 115 van mijn serie opinies over oorlog noch vrede lekker veel stof doen opwaaien. Op 1 augustus zag ik dat het 1178 keer bekeken is en er kwamen 48 reacties op. Leve de vrijheid van meningsuiting en de democratie. Als journalist ben je blij met een dergelijk resultaat. Ik had overigens niet zoveel felle kritiek verwacht. Daarom wil ik daar bij wijze van uitzondering één keer op antwoorden.

Uw kritiek komt, samengevat, hier op neer:
• Jouw antwoord op tegenvragen blijft altijd uit.
• Je opponenten wegzetten als mensen die oorlog zouden willen en daar ook het nodige begrip voor op zouden kunnen brengen, vind ik infaam en onjuist. (a.doorgeest)
• Je blinkt uit in naïviteit.
• Je bent bezig de schuld van de oorlog in de schoenen van het Westen en Oekraïne te schuiven.

Laat ik beginnen met u te bedanken voor uw reacties. Dialoog en debat zijn altijd beter dan het verbieden daarvan, Ik vroeg u ook om citaten. Daarvan heb ik er vier uitgekozen:
• De geschiedenis wordt geschreven door de overwinnaars. (Churcill) Ingezonden door: ha amet.
• Oorlog is beter dan slavernij (Jaap bo)
• Voor Poetin: Wie bij het zwaard leeft zal door het zwaard omkomen. (EA-traveler)
• De bus met zelfverklaarde vredesapostelen eindigt meestal in een diep ravijn. (A. Doorgeest) Zo, die spreuk kan ik in mijn zak steken.

Nu mijn antwoord op uw kritiek. Het klopt dat ik niet antwoord op reacties op mijn stukjes, De reden is dat ik dat alleen zinnig zou vinden als er door mensen, die ook voor hun identiteit willen uitkomen, serieus op de door mij opgeworpen vragen en ter discussie gestelde informatie zou worden gereageerd. Ik vind het jammer dat dat onvoldoende lukt. Vaak snak ik naar echte dialogen en minder naar reageerders die het leuk vinden om elkaar af te maken.

In aflevering 115 probeerde ik u bewust uit te dagen. Ik heb het over vooral anonieme en boze personen. En als ik vooral schrijf, dan schrijf ik dus niet dat iedereen anoniem en boos reageert. Iets verderop schrijf ik: ‘veel van hen hebben begrip voor de oorlog en praten die goed’. Veel betekent ook dat niet iedereen de oorlog als een soort noodzakelijk kwaad beschouwt. Wat dat betreft hecht ik vaak aan de nuance. Ik blijf van mening dat velen van u bozig reageren. En u gaat mij evenmin zeggen dat Oma oeverloos, afaluitdijk2, just 29, jaap bo, EA-traveler, Volrin of Jonkheer Adelbert uw echte naam is.  

Het tweede argument is dat ik mijn opponenten wegzet als mensen die oorlog zouden willen en daar ook het nodige begrip voor op zouden kunnen brengen. Dat geldt inderdaad voor een deel van de opponenten, maar ik denk ook dat de meeste mensen, net als ik, geen oorlog willen. Ik snap alleen niet goed waarom iemand die geen behoefte aan oorlog heeft soms vlucht in argumenten om mij uit te leggen waarom sommige oorlogen onvermijdelijk zijn. Dat heb ik als burger en journalist genoeg ervaren.

Het volgende verwijt is dat ik uitblink in naïviteit. Dat herken ik wel. Soms vind ik het domweg leuk om naïef te reageren. Ik ben in de 2e Wereldoorlog geboren en als kind wilde ik nooit meer oorlog.

Als laatste neemt u mij kwalijk dat ik de schuld van de oorlog in de schoenen van het Westen en Oekraïne schuif. Daarmee kunt u mij proberen te provoceren, maar ik ga daar niet in trappen. U kunt zelf teruglezen wat ik de autocraten in Israël, Rusland en de USA stuk voor stuk verweten heb. Het is wel waar dat ik als vredesactivist vind dat het Westen, Europa en de Haagse politiek meer in vrede en diplomatie moeten investeren en ik verzet mij bijvoorbeeld ook tegen aanvallen vanuit Oekraïne op Russisch grondgebied, als daarbij onschuldige burgers omkomen. De schuld van een oorlog dragen vooral degenen die daarmee beginnen en zij die eerder gemaakte internationale spelregels in de sfeer van oorlogsvoering bewust schenden.

Mijn oproep is: laten we proberen ons beter in elkaar te verplaatsen. Het probleem is dat als we elkaar als tegenstanders zien, het een illusie is dat we elkaar zullen overtuigen. Bij tegenstanders moet ik al snel aan vijanden denken. Vaak krijg ok ook kritiek op dingen die ik zelf helemaal niet vind, maar die ik citeer omdat ik ze mij opvallen.

Ik stel mij in gedachten een ontmoeting voor op een rustig terras. Tussen u en mij. Ik begin dan met de vraag: ‘Heet u echt oma Oeverloos? En zo nee, waarom verschuilt u zich dan achter een pseudoniem? Ik heb zelf een tijdje geleden een roman geschreven, die bedoeld was voor het Duitse taalgebied, waar zo goed als niemand mij kent. Daarbij gebruikte ik ook een schuilnaam. De hoofdpersoon was een schrijver en het leek mij aardig om zijn verzonnen naam op het omslag te vermelden.’  Vraag 2: ‘Misschien hebben wij wel gemeen dat we beiden niet op een derde wereldoorlog zitten te wachten. En zo ja, dan kan dat wellicht helpen als we ons in elkaar proberen te verplaatsen.'

Als u mij echt een beetje beter wilt leren kennen en begrijpen, dan kan ik u het volgende vertellen: “Ik ben een bejaarde journalist die er aardigheid in heeft om in deze sombere tijd zich druk te maken om recent opgelaaide oorlogen. En omdat een heel groot deel van de politiek en de media nogal moeiteloos in de realiteit van dat oorlogsgeweld mee gaan vind ik het leuk om een beetje tegengas te geven en voor advocaat van de duivel te spelen. Het liefste wil ik dus nooit meer oorlog. Op een enigszins ouderwetse manier probeer ik dit onderwerp van allerlei kanten te belichten. Fijn dat dat mij door Joop.nl gegund wordt. Poetin zou mij mogelijk laten vergiftigen als ik dat als Rus zou doen.

Om uw geheugen nog wat op te frissen: ik ben begonnen met een poging om het fenomeen oorlog te definiëren. Vervolgens heb ik beschreven hoe de geopolitiek de wereld verandert en welke kwalijke nieuwe rol alleenheersers als Trump, Poetin en Netanyahu vervullen. Toen Rutte de NAVO ging leiden heb ik met feiten en argumenten aangegeven waarom ik vind dat de NAVO niet meer van deze tijd is. Dat oorlogen van karakter veranderen is uitvoerig aan de orde geweest: van tanks naar drones, van standaard (burger)oorlog naar handelsoorlog en cyberwar. Verder heb ik onder andere beschreven hoe Nederland er militair in oorlogssituaties vaak een potje van heeft gemaakt. Met Indonesië, Srebrenica en Afghanistan als treurige dieptepunten.

Ook zoek ik regelmatig naar originele invalshoeken. Hoe oordelen filosofen en dichters pro en contra over de oorlog. Of hoe denkt mijn neef, die marinier is, over de oorlog en het doden van mensen. Ik schreef over Soedan, Vietnam, over de humor als wapen tegen de oorlog en over voetbal en oorlog.

En ik ben actief geworden. Door vaker te demonstreren tegen oorlog en door in Rotterdam een nieuwe afdeling van De Nieuwe Vredesbeweging op te richten. U bent op 23 september welkom in het Verhalenhuis op Katendrecht in Rotterdam.

Tenslotte vertel ik u graag dat ik een niet al te hoge dunk van mijzelf heb. Wat dat betreft kunt u mij terecht veel verwijten. Dat ik veel naar schrijvers, journalisten en intellectuelen verwijs, is omdat ik die mensen veel beter en interessanter vind dan mijzelf. En ik omarm de slogan: ‘Nobody's perfect. U wel?’ Ondertussen vraag ik mij af of u mij ook gunt dat ik op deze manier voor meer vrede vecht?