De massale opkomst bij de Rode Lijn is ook een middelvinger naar de schandalige praktijken van de Israël-lobby

In de aanloop naar de vierde Rode Lijn demonstratie leek het erop dat heel pro-Israëlisch Nederland de handen ineen had geslagen om de demonstratie zoveel mogelijk in diskrediet te brengen. Deelnemers zouden betaald worden door Hamas, werden weggezet als useful idiots die de weg waren kwijtgeraakt, Rode Lijn-lopers zouden kuddebeesten zijn, Amsterdam zou het Gaza aan de Amstel zijn geworden, Hamas is anti-homo, anti-lesbisch en anti-transgender en Rode Lijn-lopers dus ook, negentig jaar geleden liepen ze in het bruin en nu in het rood, bij de Rode Lijn-demonstratie zou bij iedereen een pogrom door het hoofd spelen, de doelstelling van de lopers is de vernietiging van Israël en ga zo maar door.

Hun boodschap was duidelijk, wie meeliep, deugde niet, en het doel even duidelijk, angst aanjagen, mensen intimideren en ervoor zorgen dat niemand meer zou durven meelopen. Het is een beproefde politieke intimidatietactiek die we ook uit de geschiedenis kennen. Een beweging die vreedzaam protesteert, wordt niet op haar argumenten bestreden, maar moreel verdacht gemaakt. Haar deelnemers worden weggezet als extremisten, handlangers van terroristen of mensen die niet goed bij hun hoofd zijn. Door tegenstanders te demoniseren en hun motieven bij voorbaat verdacht te maken, probeer je niet alleen hun boodschap te ondermijnen, maar ook anderen ervan te weerhouden zich bij hen aan te sluiten.

Het is een tactiek die fascistische bewegingen gebruikten om hun tegenstanders monddood te maken. Schrikbarend was het dan ook om te zien welke berichten en beschuldigingen onder anderen Ronald Plasterk, Uri Rosenthal, Theodor Holman, Ronny Naftaniel, Gidi Markuszower, Oscar Hammerstein, Leon de Winter, Bram Moszkowicz, Esther Voet, Bart Schut, Roderick Veelo, Annabel Nanninga, Mona Keijzer, Nausicaa Marbe, Wierd Duk, Maaike van Charante, Geert Wilders, Bart Nijman en Hans van Tellingen via verschillende nieuwsplatforms en sociale media verspreidden of deelden. Zelfs de Israëlische ambassadeur Zvi Aviner-Vapni deed daaraan mee met een interview in de meest gelezen krant van Nederland. De honderden reacties die deze verdachtmakingen oproepen op sociale media zoals X, Facebook en zelfs LinkedIn, laten zien dat de beschuldigingen effect hebben en dat heel veel Nederlanders daadwerkelijk denken dat deelnemers aan de Rode Lijn demonstraties Hamas-aanhangers en Jodenhaters zijn.

Deelnemers werden neergezet als naïeve meelopers, Hamas-sympathisanten of mensen die uit haat tegen Israël en Joden de straat op gingen. Daarmee werd een vreedzame demonstratie tegen het Israëlische beleid en de Nederlandse medeplichtigheid daaraan op grove wijze verdacht gemaakt. Het dieptepunt was voor mij het optreden van Frits Barend bij WNL, nota bene op de ochtend van de demonstratie. Hij stelde dat de deelnemers uit pure haat tegen Israël en de Joden meeliepen. Zelfs Joodse deelnemers, zoals Job Cohen, zouden volgens hem het spoor bijster zijn geraakt.

Iedereen is vrij om zijn of haar mening te uiten op sociale media en commerciële of particuliere mediakanalen. Maar van een publieke omroep als WNL mag je meer journalistieke verantwoordelijkheid verwachten. Het eenzijdig een podium bieden aan dit soort fascistische beschuldigingen, is volstrekt ongepast. De woorden van Barend over de Rode Lijn-lopers zijn net zo beledigend als die van Geert Wilders over moslims. Alsof iedere moslim een terrorist is, zou iedere deelnemer aan de Rode Lijn-demonstratie een Jodenhater zijn.

Tijdens de demonstratie was ik zelf aan het flyeren voor de boerderij van de Palestijnse familie Nassar op de Westelijke Jordaanoever. Daardoor heb ik met heel veel deelnemers gesproken. De afschuw over de beschuldigingen en verdachtmakingen van extreemrechts Nederland was enorm. Een deelnemer zei zelf tegen mij "Ze doen dit bewust om van mij een Jodenhater te maken, en langzamerhand lukt hun dat ook. Mijn sympathie voor Joden begint steeds meer af te nemen”. En dat terwijl hijzelf en alle deelnemers wisten dat er ook veel Joodse deelnemers meeliepen. De organisatie had zelfs Jaap Hamburger van Een Ander Joods Geluid als spreker uitgenodigd. De suggestie dat de demonstratie voortkwam uit Jodenhaat, was dus niet alleen ongefundeerd, maar ook bijzonder kwetsend voor de vele Joodse deelnemers die zich juist vanuit hun eigen overtuiging tegen het Israëlische beleid uitspraken.

De voortdurende beschuldigingen van de Israëllobby, zowel voorafgaand aan als na afloop van de demonstratie, werken dan ook volledig averechts. Ze hebben honderdduizenden mensen er niet van weerhouden om hun stem te laten horen. Integendeel. De massale opkomst bij de vierde Rode Lijn-demonstratie was niet alleen een krachtig signaal tegen het Israëlische beleid en de Nederlandse steun daaraan. Het was ook een gigantische middelvinger naar de Israëllobby en haar intimidatiecampagne.