Alles over series, tv en film. Vanaf de redactie van de VARAgids.

Bardo, False Chronicle of a Handful of Truths: ambitieus en overweldigend

  •  
16-12-2022
  •  
leestijd 2 minuten
  •  
93 keer bekeken
  •  
Bardo, False Chronicle of a Handful of Truths
Semi-autobiografische film van Mexicaan Alejandro G. Iñnaritu (The Revenant, 2015) over een dagdromende documentairemaker is een sterk staaltje visuele cinema.
Foto credits: SeoJu Park / Netflix / Limbo Films
Pretentieus en pompeus, zo betitelden sommige filmjournalisten Bardo, False Chronicle of a Handful of Truths toen de speelfilm dit najaar in première ging op het filmfestival van Venetië. Die kwalificaties kloppen: de Mexicaanse filmmaker Alejandro G. Iñnaritu ( Babel , 2006; The Revenant, 2015) steekt zijn ambities om een soort hedendaagse semi-autobiografische hommage aan Fellini’s meesterwerk te maken niet onder stoelen of banken. Elke scène lijkt, al dan niet uit wanhoop, te roepen: ik ben een instant-klassieker. Maar is dat kwalijk? Niet per se. Soms moeten we artiesten die hun hoofd boven het maaiveld durven uit te steken eren.
Bardo, False Chronicle of a Handful of Truths draait om documentairemaker Silverio Gama (een uitstekende rol van Daniel Giménez Cacho): een Mexicaan die met z’n gezin in Los Angeles woonachtig is. De camera volgt hem op de voet terwijl hij op het punt staat om een prestigieuze journalistieke prijs te winnen. Vooral valt op hoezeer Gama telkens, zoals tijdens een rit in de metro, lijkt te verdwijnen in zijn dromen. In zijn illusies. Ineens staat de metro vol water, een seconde later bevindt de artiest zich in een appartement. Maar, en dat is een dooddoener, dat is ook wat cinema is: een droommachine.
Bardo, False Chronicle of a Handful of Truths
Je zou bijna kunnen zeggen dat Bardo, False Chronicle of a Handful of Truths daarover gaat; dat als we niets meer hebben we altijd nog kunnen wegdromen; kunnen reflecteren op waar we op hopen of hoopten. Of misschien, zoals Cacho ook bezigt in de film, terugblikken op ons verleden. Dit alles klinkt erg esoterisch en dat is Iñnaritu’s laatste film zonder twijfel. Streberig, zo zou je Iñnaritu’s houding kunnen omschrijven: kijk mij, ik ben een kunstenaar. Dat is een kwaal waar de Franse filmmaker Robert Bresson ook min of meer aan leed. Dat leidde er niet toe dat zijn films er slecht van werden. En bij Iñnaritu is dat evenmin het geval.
Onze nieuwsbrief ontvangen? Iedere vrijdag de nieuwste series en films in je inbox! Meld je hier aan.
Bardo, False Chronicle of a Handful of Truths
Bardo, False Chronicle of a Handful of Truths is een mooi voorbeeld van broeierige, lijzige, indringende cinema. Het visuele prevaleert vaak boven het tekstuele. De film is mooi, bevreemdend, en schitterend gefilmd door cameraman Darius Khondji ( Uncut Gems , 2019). De openingsscène is hiervan een mooi voorbeeld: een camera zweeft door een woestijn. Een silhouet van een man is zichtbaar. De mens teruggebracht tot zijn essentie, als een dolende ziel.
Bardo, False Chronicle of a Handful of Truths, vanaf 16 december 2022 op Netflix
Delen:

Praat mee

onze spelregels.

avatar
0/1500
Bedankt voor je reactie! De redactie controleert of je bericht voldoet aan de spelregels. Het kan even duren voordat het zichtbaar is.

Altijd op de hoogte blijven van het laatste nieuws?

Schrijf je in voor de nieuwsbrief van de Lagarde!