Marijn Kuipers over eetstoornis: 'Ik wou nooit dat iemand mij zo kon zien, niemand'

Trigger warning: eetstoornis

In de documentaire Het Dubbelleven van Marijn Kuipers vertelt de influencer hoe zij jarenlang worstelde met een eetstoornis en hoe zij hier met hulp van haar omgeving en therapeuten uit is gekomen.

Jarenlang leidt fitfluencer Marijn Kuipers een dubbelleven: aan de ene kant het perfecte plaatje van een jonge, fitte, gelukkige vrouw, aan de andere kant iemand die worstelt met eetbuien, een vertekend zelfbeeld en stiekem overgeven op het toilet. Negen jaar lang kampt ze met de eetstoornis boulimia. Nu wil ze graag haar verhaal doen, om er zo hopelijk anderen mee te kunnen helpen.

'Ik verlangde naar alleen zijn en eten. Alleen maar eten, om het er vervolgens uit te gooien en normaal te eten. Ik heb een dubbelleven geleid. Ik wou nooit dat iemand mij zo kon zien. Niemand.'

Niemand wist van haar eetstoornis. 'Als je gaat vertellen wat je het liefst iedere dag wil doen zonder dat iemand het doorheeft, dan is het – om de ziekte in stand te houden – het beste om het voor iedereen geheim te houden. Want dan kan ik lekker mijn ding doen, zonder dat als ik met een vriendinnetje ga lunchen zij denkt: ze was wel heel lang naar het toilet. Dat wil je niet. Je wil niet dat mensen op je letten, want dan heb jij minder ruimte om het te doen. Mijn hoofd was alleen maar bezig met: wanneer kunnen we het doen? Hoe kunnen we het doen? En hoe valt het het minste op?'

Toen ze een relatie kreeg met haar vriend Dave Roelvink kon ze het niet langer geheimhouden. 'Ik heb het meteen aan mijn vriend verteld, omdat ik niet wilde dat dat tussen ons zou komen (...) toen ik hem leerde kennen zat ik nog volledig in mijn ziekte. Het is heel fijn als je alleen bent, want dan kan je volledig losgaan. Maar dat verandert niet als je iemand leert kennen, dan is het niet opeens over. En voordat dat alles ging beperken, moet je wel snel tot de kern komen met elkaar. Ik had ook eigenlijk niet verwacht dat ik zo goed bij hem zou passen (...) naar hem kon ik iets minder schaamte hebben dan bijvoorbeeld bij mijn ouders of iemand die niet die verslavingstrekjes snapt.'

Naarmate ze langer met de eetstoornis kampt, wordt het steeds lastiger voor haar om dit te vertellen. 'Want dan krijg je een soort schuldgevoel naar hen toe dat ze zich kut zullen voelen omdat ze er niet voor mij hebben kunnen zijn, terwijl ik ze in een positie heb gebracht waarin ze er niet voor mij konden zijn. En dat is iets wat ik heel lastig vind. Ik heb toch een dubbelleven geleid. Ze zijn er altijd voor me, maar om mijn moeder of mijn vader hierover op te bellen vind ik heel spannend. Ik schaam me niet snel, maar voor dit heb ik wel echt veel schaamte.'

Toch besluit ze het aan haar ouders te vertellen, te beginnen met haar moeder, die het verdriet doet om te horen dat Marijn zo lang alleen met deze ziekte heeft rondgelopen. 'Ik ben teleurgesteld in mezelf dat ik dat niet heb gezien, niet genoeg heb gezien. En dat je het niet met mij hebt gedeeld', vertelt Marijns moeder. 'Ik moet ook even bij mezelf te raden gaan hoe ik dat zo heb kunnen missen en er niet voor je ben geweest. Ik vind het zo jammer dat je het niet wilde delen. Daar heb je jezelf mee tekort gedaan, maar mij ook als moeder. Waarom moest dat zo bij je blijven?'

Als jong meisje zit Marijn op turnen. Tijdens de vakantie krijgen ze een trainingsschema mee. 'Ik denk dat ik daar nu nog iedere dag last van heb. Dat ik denk: wat heb ik vandaag gedaan? Ik kan me geen dag niet nutteloos voelen als ik niet heb gesport.' Voor en na iedere vakantie worden alle meisjes gewogen. 'Ik was de zwaarste van de groep. (...) dan word je gewogen en dan was het gewoon niet leuk. Het was ook echt niet om je een eetstoornis aan te praten, maar het is wel waar dat zaadje geplant is.'

In een film zag ze voor het eerst een meisje dat betrapt werd omdat ze aan het overgeven was. 'Dat vond ik heel interessant. Ik dacht: is dit hoe je af moet vallen?'

Ook de scheiding van haar ouders heeft een grote impact op haar gehad. 'Of toen mijn vader naar het buitenland verhuisde, dat was een beetje de druppel. Dat was wel even een dieptepunt. Er gebeurde heel veel wat ik zelf niet in de hand had, of die mensen overkwamen. Ik kan niemand iets kwalijk nemen, maar het doet wel iets met je. En zo gebeuren er dingen in het leven die je niet in de hand hebt, zo ben ik wel snel volwassen geworden.'

Het is een gevoel van controleverlies. 'Je probeert de hele dag controle uit te oefenen – je mag dit niet eten – en dan vind je op een gegeven moment jezelf net iets te dik, net iets te volgegeten of iets gegeten wat je niet mag, dan laat je alle remmen los, heb je totaal geen controle meer. Die eerste happen voelt dat ook wel lekker. Vervolgens denk je: kut, wat heb ik nou gedaan? Dat zouden we niet doen. Ik voelde me al dik en nu word ik nog dikker. Dan voel je gewoon een druk: dit moet eruit, want we kunnen niet aankomen.'

Dave confronteerde haar met de gevolgen van haar ziekte. 'Hij zei: "Wat denk je dat het met je lichaam doet?" De druppel was [toen hij zei]: "Als je ooit moeder wil worden, dan moet je echt kappen." Toen dacht ik wel: oei, als de liefde van mijn leven niet denkt dat ik moeder kan worden – terwijl dat mijn grootste droom is – dan moet ik me wel echt gaan bewijzen.'

Met haar vriend Dave prikt ze een datum waarop ze gaat stoppen. Ze spreken af dat iedere keer dat ze de neiging voelt om over te geven ze eerst met hem belt. 'Het scheelt al dat we samenwonen, dat we samen ontbijten en lunchen. Als ik dat niet doe dan ga ik tussendoor dingen eten en dan voel ik me daar schuldig en onrustig over.' Maar makkelijk is het niet: 'Ik heb regeltjes in mijn hoofd en het is niet zo makkelijk weg te schuiven als je dat jaren hebt gedaan.'

Ook zoekt ze hulp bij een kliniek. 'Ik ben nu op een punt dat ik niet meer weet wat normaal is.' Dat hoopt ze in de kliniek te leren. Ze hoopt het achter zich te kunnen laten: 'Dat ik er niet meer mee bezig ben.'

'Ik probeer absoluut geen perfectie te laten zien, maar ik snap dat mensen naar mij kijken en denken: dat leven wil ik ook. Want als je het niet heel erg vindt, dan ga ik niet livestreamen tijdens mijn eetbui, daarin heb ik ook een privéleven.'

'Ik zou het heel fijn vinden als mensen zich gehoord voelen of een soort wake-up call krijgen. Ik denk dat er steeds meer druk op ons gelegd wordt om er goed uit te zien, mensen kijken niet meer heel erg om zich heen, maar meer op social media. Ik merk dat dat mij ook af en toe gek kan maken. Maar als je om je heen kijkt in de echte wereld, dan valt het reuze mee en ben je helemaal goed zoals je bent.'