Maan de Steenwinkel: 'Ik ben altijd een beetje angstig geweest'

Maan de Steenwinkel zit bij Eus op de stoel in de kapperszaak. Ze vertelt in De Geknipte Gast over haar jeugd, meedoen aan The Voice en haar nieuwe ingeslagen muzikale hoofdstuk.

Maan groeit op in een gezin van vier, in het Noord-Hollandse dorp Bergen. Ze ging naar een vrije school en daarna naar een middelbare school in Alkmaar.

Maan: 'Leuk, het is een heel creatieve school, dus er is heel veel ruimte om te ontdekken wat creativiteit is. (...) ik denk dat ik daar wel een bepaalde basis van creativiteit heb gevonden en geleerd. Ook het genieten van zingen – we zongen veel meerstemmig op school en hadden koor.'

'Dat denk ik wel. Ik ben ook supertrots, nu ik wat ouder wordt en je ziet hoe belangrijk een opvoeding is voor de rest van je leven. Ik ben ongelofelijk gezegend met hoe ik ben opgevoed, met de warmte en de rust, de veiligheid en de liefde tussen mijn ouders en naar ons. Dat is iets wat zo'n fijne basis heeft gelegd voor de rest van mijn leven en hoe ik zelf kijk naar de liefde en een gezin. We zijn echt vrienden met elkaar. We gaan nog steeds met elkaar op vakantie.'

'Ik denk dat ik alles durf te zeggen. Of ik alles echt zeg is een tweede, maar in principe is er wel de vrijheid om alles te kunnen en durven zeggen.'

'Nee. Ik ben altijd een beetje angstig geweest. Dat was vooral als kind, als puber was dat al wat minder. Ik had heel erg verlatingsangst naar mijn ouders. Naar school gaan vond ik heel lastig, dat ik afscheid moest nemen en dat ze me afzetten in de klas. Om drie uur was de school uit, dan zat ik om vijf voor drie al panisch naar het schoolplein te kijken of mijn moeder er al was. Dat gevoel kan ik nog steeds voelen.

Ook bij het naar bed gaan, had ik een heel riedeltje: "Beloof je dat je dan niet naar buiten gaat? Beloof je dat je het licht op de gang aan laat? Beloof je dat je niet nog de post uit de bus gaat halen? Beloof je dat je dan nog even gaat pianospelen, zodat ik je hoor?" Mijn ouders hielden echt hun hart vast of ik ooit uit zou vliegen, of ik ooit de wijde wereld in zou durven of altijd aan hun been zou blijven.'

'Ik kreeg heel erg de vrijheid om uit te zoeken waar ik vrolijk van werd. Ik had altijd de droom om zangeres te worden. Dat was meer een onrealistische droom, net als dat je prinses wil worden als je kind bent. Wie wordt er nou echt zangeres en kan daarvan leven?'

'Ik denk dat ik dat altijd al wel wist. Ik voel liefde naar de YouTube-filmpjes van Beyoncé in een grote arena en dat ik tegen mijn moeder zei: "Dat wil ik later." Dan dacht mijn moeder: durf je dat, voor zoveel mensen?'

Maan brak in 2015 door in talentenjacht The Voice of Holland.

'Ik denk toch die innerlijke droom, dat ik dacht: ooit wil ik ook in zo'n arena staan. Ik denk dat ik heel benieuwd was om af te meten waar ik sta: is hoe ik zing echt zo anders dan bij anderen? Is er een weg voor mij, of niet? Ik zat toen aan het einde van de middelbare school en was aan het kijken naar studies. Ik had eigenlijk het plan om gewoon te gaan studeren, maar ik wist niet helemaal wat en waar. Toen wilde ik een tussenjaar gaan doen en muziek de kans geven, zodat ik het in ieder geval heb geprobeerd.'

'Als ik erop terugkijk denk ik ook: hoe de fack heb ik dat gedaan? Misschien omdat ik toch nog wat onwetender en naïever was en niet helemaal doorhad hoe groot het allemaal was. Dat is achteraf dat ik me dat afvraag. Er ligt best veel druk op je schouders; veel van de shows zijn live, je wordt constant beoordeeld door jury's en het publiek, en je bent jezelf aan het neerzetten als artiest. Best wel sick hoe ik dat heb gedurfd.'

'Ik zat in de nasleep van zo'n groot programma. Ik had zo'n grote springplank gehad. Ik wist dat die populariteit er was. Ik wist alleen niet zo heel goed hoe ik een eigen show moest geven. Ik dacht: nu ik die springplank heb gehad wil ik dat doortrekken en kijken wat het me kan bieden. Toen heb ik heel veel dingen aangepakt en geleerd.

Ik denk dat ik nu meer in berusting kom. Ik voel dat niet alles meer in zo'n tempo hoeft te gebeuren. Als je in de beginsprint van je carrière zit en dingen lukken heel goed – wegen gaan open, mensen willen met je werken, je komt op plekken waar je van droomde – dan is het ook leuk als dingen elkaar zo opvolgen. Ik ben ook echt heel dankbaar dat ik dat zo heb meegemaakt. En nu voel ik dat het weer wat meer tijd is voor de persoon Maan, niet de artiest Maan. Wie ben ik nu? Waar wil ik naartoe en wat vind ik belangrijk? Je kan het heel zwart-wit maken, maar voor mij voelt het wat meer fluïde: je hebt het ene boek uitgelezen en dat was supertof, en nu heb ik weer zin in een volgend boek.'