Joy Delima over pestverleden: 'Ik vertelde thuis niet dat ik gepest werd'

In de eerste aflevering van De Geknipte Gast komt acteur, columnist, schrijver en 'TikTokker' Joy Delima langs bij Özcan Akyol in de barbershop.

Joy Delima: 'Het positieve gedeelte ervan is dat ik veel interesses heb en het leuk vind om die te onderzoeken en nooit echt het gevoel gehad heb dat ik één ding moet kiezen. Het negatieve gedeelte is dat ik bewijsdrang heb, waardoor ik soms wel een beetje overweldigd kan raken van de hoeveelheid van alles. Misschien zou mijn leven wel rustiger en gemakkelijker zijn als ik alleen actrice was, maar dan mis ik toch die andere kanten.'

'Als kind ben ik heel erg gepest. In het begin van mijn carrière heb ik heel erg bewijsdrang gehad naar: zie je wel, ik kan het wel. Of: ik ben niet wat jullie denken dat ik was. En toen ik van de toneelschool kwam, ging ik in het ensemble bij Internationaal Theater Amsterdam. Toen ik besloot daar weg te gaan, heb ik gaandeweg besloten wat meer commercieel werk te doen. En ik weet dat er op de toneelschool een mening was over commercieel werk. Wat ik het liefste doe is theater en ik hoop niet dat theatermensen op mij neerkijken omdat ik commerciëler ben geworden. Dat gevoel zit er toch nog wel. De angst om niet serieus genomen te worden. En ik weet ook wel dat dat me niet zou moeten boeien, maar ik kan wel gevoelig zijn voor de mening van anderen.'

'Ja.'

'Ik denk wel vanaf de basisschool tot en met twintig jaar. En hoe volwassener de mensen worden, hoe anders het pesten wordt. En ook op de toneelschool kon ik me soms ook nog wel heel erg buiten de groep voelen vallen.'

'Ik denk dat ik sowieso een vrij makkelijk slachtoffer was. Ik heb ook heel veel geblokt uit die tijd, ik weet gewoon heel veel niet meer. Ik weet nog dat ze dan met de hele klas achter me aan liepen en dat er op me gespuugd werd of dat ze me sloegen.'

'Ik ben wel meer een bevriezer. Ik heb tijdens balletles één keer iemand teruggeslagen – in mijn tutu. Maar in de klas niet. Ik vertelde het ook thuis niet, dat ik gepest werd.'

'Omdat ik zo verlegen was en introvert, was ik gewoon een heel makkelijk slachtoffer. Ik beet niet van me af. Dus als mensen dat ruiken dan wordt het bijna een self-fulfilling prophecy op een gegeven moment. Want ik dacht: ik ga er sowieso buiten vallen.'

'Ja, ik had een dagboekje – dat ik jaren later terugvond – waar ik echt wel heel heftige dingen in schreef. Ik huilde wel veel in bed en ik sliep slecht. Ik weet nog dat ik een mentor had, mevrouw Schippers-Toulouse, zij is helaas overleden, die riep mij op een gegeven moment erbij: "Waarom kom je zo vaak te laat?" En toen vertelde ik: "Ik slaap heel slecht, ik word gepest en ik zit eigenlijk helemaal niet goed in mijn vel." Toen gaf ze mij een schriftje mee, een dagboek eigenlijk, waarin ik mijn gevoelens moest opschrijven. Dus met haar had ik wel een soort trajectje lopen om ergens een soort houvast te hebben.'

'Ik schreef dat iedereen me haatte, dat ik mezelf haatte, dat ik mezelf lelijk vond en dat ik geen liefde waard was.'

'Ja, ik hield ook echt niet van mezelf omdat ik al jarenlang zo werd behandeld door mensen. Ik ging erin geloven. Nu ik weer in therapie ben merk ik ook hoeveel schade het heeft aangericht dat ik er met niemand over sprak. Dat ik nu eigenlijk, op 31-jarige leeftijd, weer alles opnieuw moet gaan verwerken en begrijpen. Ik heb heel veel weggestopt. Dat was mijn tactiek vroeger: ik ervoer het, stopte het weg en ging weer naar school. Het zijn veel negatieve dingen, maar er heerst wel een kracht in mij die ik steeds meer begin te voelen en te zien. En die anderen ook in mij herkennen. Een doorzettingsvermogen, ondanks alles wat er gebeurt. Ik ben echt wel depressief geweest, maar nooit suïcidaal, omdat ik altijd een geloof had dat het beter ging worden.'

'Ik denk dat ik tien was toen ik voor het eerst op het toneel stond, toen speelde ik een robot. En toen besefte ik me: niemand in de zaal weet dat ik gepest word en dat ik eigenlijk een soort van nerd ben. En toen durfde ik zoveel ruimte in te nemen omdat ik echt vrijheid voelde om te spelen, om iemand anders te zijn.'

'Nee, ik denk dat ik ondertussen wel comfortabel ben, als mezelf, bij mensen die ik heel goed ken. Dan voel ik ook: ik ben niet leuker aan het doen dan ik ben. Het belangrijkste in mijn leven, mijn streven, is om innerlijke rust en zelfliefde te vinden. Ik zou het vreselijk vinden als ik mijn hele leven zou zeggen: geef me maar een rol, dan hoef ik mezelf niet te zijn. Dat klinkt voor mij persoonlijk niet gezond.'