Dave Budha over verlatingsangst: 'Dat kan je paranoïde maken'

Dave Budha kampt met verlatingsangst, iets wat hij heeft overgehouden aan de vroege scheiding van zijn ouders en waar hij nu in het aangaan van relaties nog last van heeft.

Artiest Dave Budha heeft last van verlatingsangst. 'Ik ben best wel open; als mensen dichtbij komen heb ik daar niet veel moeite mee. Ik sta open voor mensen. Maar wat daartegenover staat is dat ik bang ben dat mensen mij verlaten.'

Die angst komt voort uit zijn jeugd. 'Mijn ouders zijn vroeg gescheiden. Een van de weinige herinneringen die ik aan mijn ouders samen heb, is dat ze ruzie maakten. Dat was niet heel fijn, maar toch doet het wat met je als kind als je ouders uit elkaar gaan. Ik begreep het ook nooit, dat je samen een kind hebt maar toch niet meer van elkaar houdt.

Er is ook een periode geweest waarin ik geen contact met mijn vader had. Dat vond ik wel moeilijk. Ik denk dat dat een groot issue is geweest in mijn leven. Dat verlies van contact had met veel verschillende dingen te maken. Hij had een relatie met een vrouw en daar kon ik niet zo goed mee, waardoor ik er op een gegeven moment voor heb gekozen daar niet meer te komen.'

'Ik voelde me wel alleen daardoor. Ik denk dat het me ook opstandiger heeft gemaakt. Ik ging de waardering die ik miste zoeken bij vrienden op straat; domme dingen doen, vechten, stelen, drugs. Ik was vroeger wel een boefje. Zou ik het nu doen? Nee. Maar heb ik er spijt van? Weet ik niet. Die dingen gebeurden gewoon in mijn puberteit. Ik weet daardoor ook iets meer over het leven dan mensen die dat niet meegemaakt hebben.'

Dave Budha woonde lange tijd alleen met zijn moeder, contact met zijn vader had hij niet meer. Een echt vaderfiguur had hij dus ook niet meer. Tot zijn moeder een nieuwe vriend kreeg. 'Dat vond ik heel moeilijk, omdat ik al heel lang met mijn moeder alleen woonde. Ik was de man in huis en de nummer één steun en toeverlaat voor mijn moeder. Die dynamiek veranderde toen. Ik wil niet zeggen dat dat per se een gezonde dynamiek was tussen moeder en zoon, maar daar kwam toen ineens iemand tussen. Dat zorgt ook voor verlatingsangst – dat ik niet meer de nummer één was.'

Hij kon overal over praten met zijn moeder. 'Ik heb goed leren praten van mijn moeder. Ik heb op emotioneel vlak niet heel veel gemist. De afwezigheid van mijn vader heeft mijn moeder wel met alle macht geprobeerd te compenseren en dat is best wel goed gelukt, vind ik.'

Met zijn vader heeft hij inmiddels weer contact, maar praten doet hij met hem een stuk minder dan met zijn moeder. 'Hij is niet zo'n prater, dat maakt het ook wel moeilijk soms hoor. Ik vind dat wel belangrijk. Ik weet ook niet of ik dat gesprek over vroeger heel actief ben aangegaan. Ik merk dat iets mij tegenhoudt daarin. Misschien de angst om weer afgewezen te worden in mijn opvattingen over hoe het vroeger ging versus zijn opvattingen. Iedereen heeft daar natuurlijk een eigen kijk op.'

De verlatingsangst speelt vooral een rol in zijn relaties met betrekking tot vrouwen. 'Dan heb ik wel echt lijpe verlatingsangst; dat uit zich in jaloezie en onzekerheid. Dat kan je wel paranoïde maken – dat is wel heftig soms.' Zijn verlatingsangst blijft de manier waarop hij relaties aangaat beïnvloeden. 'Ik denk dat dat voor altijd zo is. Maar het moet naar een gezondere manier gaan en ik denk dat ik daar ready voor ben.'