Daan kreeg plotseling een dwarslaesie: 'Het is een soort rouwproces'

Op vakantie in Bali kreeg Daan tijdens een surfles een ruggenmerginfarct. Hij raakte compleet verlamd en zit sindsdien in een rolstoel. 

Daan ging op vakantie met zijn vriendin. Wat een fijne vakantie in Azië had moeten worden, veranderde op Bali al gauw in een ziekenhuisavontuur. Tijdens een surfles ging het mis. 'De eerste keer dat ik mezelf omhoogduwde, op de plank, voelde ik iets in mijn rug schieten', vertelt Daan. In eerste instantie dacht hij aan gewone rugpijn, maar het bleek ernstiger te zijn.  

Op het strand kon hij nog net zelf naar de auto lopen, maar daarna ging het snel bergafwaarts. 'Ik wist geen houding meer aan te nemen waarin het geen pijn deed, toen begon ik ook langzaamaan vanaf mijn tenen het gevoel en de kracht te verliezen.' 

Ze reden naar de dichtstbijzijnde huisartsenpost, waar Daan de auto uit moest worden getild. De artsen daar konden niks voor hem doen en belden een ambulance. 'Toen raakte ik wel echt in paniek. We zitten in een vreemd land, in een vreemd ziekenhuis, en we weten niet hoe dit verdergaat.' 

Via de verzekering werd hij overgeplaatst naar een beter ziekenhuis op Bali, en daarna werd hij zelfs met een privéjet naar Kuala Lumpur gevlogen. 'Dat was op zich wel gaaf om een keer mee te maken', zegt Daan daarover. Uiteindelijk mocht hij terug naar Nederland, waar hij verder werd onderzocht. 

In het Erasmus MC kreeg Daan de diagnose: een ruggenmergeninfarct, met een complete dwarslaesie tot gevolg. 'Wij denken dat je waarschijnlijk nooit meer gaat lopen', kreeg hij te horen. 'Ik ging helemaal op slot. Ik hoorde niks meer van de rest van de uitleg.' Zijn ouders hadden veel vragen aan de artsen, Daan zelf niet. 'Ik dacht: wat maken die vragen nu eigenlijk nog uit? Ik kan waarschijnlijk niet meer lopen, dan maakt het ook niet meer uit wat nou de oorzaak is.' 

Er moest van alles geregeld worden, zoals een rolstoel en een nieuwe woonplek. Daan kocht een huis, samen met zijn vriendin. 'Het samenwonen was nog niet de planning – ik wou eigenlijk eerst met vrienden samenwonen – maar in deze situatie was het logistiek, financieel en mentaal een veel slimmere keuze om gelijk met z'n tweetjes te wonen.'

'Ze heeft aan het begin gezegd dat er, zolang ik gewoon mezelf blijf, er helemaal niks aan de hand is. Ik heb wel gedacht: ik zou het niet heel gek vinden als mijn vriendin zou zeggen dat ze hier geen zin in heeft om hier de rest van haar leven mee te dealen.' Maar dat gebeurde niet. 'We hebben er goed over gecommuniceerd. Ik zou eigenlijk willen zeggen dat de relatie er beter van is geworden.' 

Twee jaar na het infarct merkt Daan dat hij meer rust heeft gekregen. 'Ik heb wel het idee dat ik meer ademruimte heb, waardoor ik nu ook echt de tijd kan nemen om stil te staan bij wat er nou daadwerkelijk is gebeurd. Ik voel me nu nog vaak slecht, want er komen nu vervelende gevoelens en gedachten naar boven. Het is ook een soort rouwproces.' 

Toch probeert hij zoveel mogelijk zijn oude leven op te pakken: festivals, feestjes, concerten. 'Over het algemeen voelt dat wel zoals het was. Maar er zijn altijd momenten dat het anders is, omdat ik in die rolstoel zit.'  

Ook sporten is, net als voorheen, een belangrijk deel van zijn leven. Hij is coach bij zijn oude voetbalteam en fietst met een handbike. 'Het voelde heel goed om weer zo te sporten. Ik heb mijn hele leven gesport, dus het was heel fijn om dat weer te doen.'

'Sommige mensen zeggen weleens dat ik een inspiratiebron voor ze ben. Ik ben het daar helemaal niet mee eens. Ik doe gewoon wat ik moet doen in deze situatie, en volgens mij zou iedereen dat op een of andere manier doen.' Ook vindt hij zichzelf niet zielig. 'Ik heb nog steeds de mogelijkheid om een heel mooi leven op te bouwen en er heel veel van te genieten. Ik ben gewoon nog steeds dezelfde ik.' 

Eén vraag probeert hij bewust nooit te stellen. 'Ik heb geprobeerd me te weerhouden de vraag te stellen: waarom ik? Want als ik dat doe, ben ik bang dat ik die vraag vaker ga stellen op moeilijke momenten. En dat gaat me alleen maar tegenwerken.’ 

'Ik wens een leuk en gelukkig leven. En dat ik aan het eind van mijn leven kan zeggen dat ik, ondanks de dwarslaesie, het beste eruit heb gehaald.'