Op pad met Menno Bentveld: Nyma! Nimma! Niema?

"Gelukkig had de Vroege vogels-redactie Nijmegen op de landkaart omcirkeld, anders was het nooit wat geworden met mij en de Nijmeegse natuur", schrijft Menno Bentveld in zijn column voor de Varagids. "Ver hoef je daarvoor niet te zoeken. Langs vaarten, bermen, parken en oude spoorverbindingen baant de natuur zich een weg door de stad."

Lees hieronder de gehele column:

Wat ik tien columns terug over Den Bosch zei (‘Ik ben heus wel eens in Den Bosch geweest, maar heel veel is er niet blijven hangen, laat staan dat er prachtige natuur te vinden is! Sorry’) kan ik gemakkelijk ook op Nijmegen plakken. Uiteraard heb ik heel wat Nederlandse steden aangedaan voor concert-, museum- of vriendenbezoekjes, maar om nou het halve land door te crossen om in een andere stad op zoek te gaan naar natuur, naar bloemetjes en bijtjes binnen de stadswallen, nee, is niet bepaald een hobby. Wat een kortzichtigheid! Wat een Zuid-Hollandse hoogmoed! En dat terwijl ik heel wat uurtjes in Nijmegen heb doorgebracht! Dertien keer, maar liefst, heb ik langs de Via Gladiola gestaan, één keer om mijn dienstplichtige broer binnen te halen en twaalf keer mijn moeder, die zielsgelukkig richting Keizer Karelplein marcheerde. Vooral achter zingende militairen aan ging die Vierdaagse op een drafje, vertelde ze, dan vergat ze de blaren.

Enfin, gelukkig had de Vroege vogels-redactie Nijmegen op de landkaart omcirkeld, anders was het nooit wat geworden met mij en de Nijmeegse natuur. Ver hoef je daarvoor niet te zoeken. Langs vaarten, bermen, parken en oude spoorverbindingen (bezoek vooral de Groene Corridor en de Spoorkuil) baant de natuur zich een weg door de stad. Eén stadsbewoonster moest zelfs met lede ogen toezien hoe een bever haar huis ondergroef, een reusachtig gangenstelsel aanlegde en de hele benedenverdieping deed verzakken, met alle kosten en ellende van dien.

En verder kun je je kont niet keren of je stuit op iets groens. Of het nu de roofblei in de Spiegelwaal is, de huiszwaluwenkolonie onder de Waalbrug, de zeldzame wilde averuit in het hondenuitlaatgebied, de amfibieën in het Goffertpark of de unieke paddenstoelen op de begraafplaats aan de Graafseweg.

Het hoogtepunt voor mij was echter het Nyma-terrein. Industrieel erfgoed aan de Waal, deels overwoekerd en deels van de sloopkogel gered, en verhipt met bars, werkplaatsen, urban rewilding en een sauna (lekker puffen met uitzicht op de rivier!).

Nyma? Nimma? Niema? Betekenis en uitspraak laten wij over aan etymologen, op dit oude fabrieksterrein konden wij ons, hoe kan het ook anders, storten op de entomologie. Hommels, sprinkhanen en als kers op de taart een wespspin, badend in de ochtendzon, met een prachtige zigzag in haar web.

De Romeinen hadden het 2026 jaar geleden al door en ik nu ook. Wat gold voor een legionair geldt ook voor een natuurliefhebber: in Noviomagus moet je wezen!