Portret Kees Moeliker: van nijlgans tot bermeend

Onlangs nam Kees Moeliker na 37 jaar afscheid van het Natuurhistorisch in Rotterdam, waar hij conservator en later directeur van was. Nu hij met pensioen is, stort hij zich op onderzoek naar de nijlgans. In 1973 ontdekte Kees als 12-jarig jochie het allereerste exemplaar van deze exoot in Rotterdam, in eerste instantie nog levend, maar twee dagen later dood aangetroffen. Dat dode exemplaar bracht hij naar het Natuurhistorisch Museum, destijds nog gevestigd in Diergaarde Blijdorp. Zijn bezoek in die tijd aan het museum moet het zaadje hebben geplant voor zijn latere carrière.

In het Prinsenpark in Rotterdam Oost huist een populatie van zo’n 200 nijlganzen. Kees volgt ze al twee jaar. Hij is gefascineerd door de nijlgans, omdat die zich als exoot uitstekend weet te handhaven in Nederland. Maar de nijlgans is helemaal geen gans. Dat heeft te maken met het aantal halswervels. "Zestien en minder ben je een eend, en zeventien en meer ben je een gans. De nijlgans heeft er 16, dus is technisch gesproken een eend."

En volgens Kees zitten er momenteel langs de Rotte en Amstel meer nijlganzen dan langs de Nijl zelf. Daarom zou deze watervogel wat hem betreft 'bermeend' moeten gaan heten. "Wat mij opvalt, zeker in de stad, is dat ze zich heel erg frequent ophouden in wegbermen. Vandaar die naam bermeend."

De bermeend heeft Kees’ hart gestolen, maar een andere vogelsoort mag wat hem betreft als plaag worden bestempeld, die móet stoppen. In een zijstraat van de Nieuwe Binnenweg, in het Oude Westen, laat hij zien waar het om gaat: plastic kraaien, bevestigd aan de relingen van balkons.

"Een plastic prul, ziet eruit als een kraai, en hij wordt verkocht en aangeprezen om vogels te verjagen. Dan gaat het om meeuwen en duiven die op de balkons poepen, maar het helpt helemaal niks." Kees Moeliker vindt dat we anders met de natuur in de stad moeten omgaan. Als onderzoeker lijkt hem wel interessant om ook eens een 'plastic-kraaientelling' te houden in Nederland.