Ziek zijn is geen keuze (hoe je ermee omgaat wel!)

Afgelopen weekend was het dan zover: ik ging een nieuwe poging ondernemen om bij mijn vriendin op visite te gaan. Zij woont in het noorden van het land en vanaf Driebergen waar ik woon is dat zo’n 2 uur reizen. Zoals je in mijn vele blogs hebt kunnen lezen komen prikkels bij mij vaak harder binnen dus reizen kan nog wel eens een uitdaging zijn. Gelukkig stond ik dit keer met goede energie op en ik had ruimte in mn hoofd om prikkels aan te kunnen. (Omdat ik het onbekende syndroom 22q11ds heb, worden prikkels bij mij anders verwerkt. Vaak komen harde geluiden ongefilterd binnen.)

Afgelopen zaterdag zag ik het bericht voorbijkomen dat het niet gelukt is om 125.000 banen te creëren voor mensen met een arbeidsbeperking. Ik ben hier niet verbaasd over.  Ondanks vele pogingen om een betaalde baan te vinden en te houden lukte dit niet.

De banenafspraak is mijns inziens niet reëel. (Wajongers worden nu gestraft met oa de 5% korting in 2017) omdat ze niet aan de verwachtingen van de samenleving voldoen.  Maar wat zou er gebeuren als je mensen op een andere manier zou motiveren? 

De nadruk lig nut te hard op presteren en perfectie. Dit is ook een van de redenen waarom het mij niet gelukt is om een baan te vinden. Omdat ik nooit een hele dag kan functioneren, is het extreem lastig om afspraken te maken. In mijn sociale leven loop ik hier tegenaan maar ook met werk. Mijn energie is onvoorspelbaar, dat zal altijd zo blijven. 

Werkgevers zitten daar niet op te wachten, daar ben ik me heel bewust van. Een quotum zal dat gevoel eerder bevestigen dan stimuleren. Iemand aannemen omdat je anders een boete krijgt: wat een geweldige motivatie!

Ik word liever aangenomen omdat ik echt iets zou kunnen bijdragen. Dit is een van de redenen waarom ik extra blij ben als een afspraak gewoon wel lukt. Zoals afgelopen weekend. Ik zou in mei al een nachtje gaan logeren bij m'n vriendin maar toen lukte dat niet. We maakten een nieuwe afspraak voor de zomervakantie in de hoop dat het dan rustiger zou zijn in de trein. Helaas was het nog erg druk maar toch was het qua prikkels haalbaar.

Ik zat dit keer niet in de stiltecoupé maar de mensen waren rustig aan het praten. Er werd op een gegeven moment omgeroepen dat er mensen in de stiltecoupe aan het praten waren. Foei! Dat mag echt niet. Ik was op dat moment blij dat ik niet in de stiltecoupe zat.

De reis verliep soepel en toen ik bij m'n vriendin aankwam, stelde ik voor om gezellig te gaan lunchen bij de zee. Zij heeft een auto dus reden we op ons gemakje naar het strand van Callantsoog. We hadden fantastisch weer en genoten volop van het heerlijke eten en het uitzicht. Juist omdat het mij niet altijd lukt om iets te ondernemen geniet ik er extra van als het wel lukt.

Dat geeft toch een hele andere dimensie aan zo’n uitje, dat voor de meeste mensen vanzelfsprekend is.