Ziek zijn is geen keuze. Daarom in de Wajong

Dit weekend had ik afgesproken met een goede vriendin die in het Noorden woont. Ik zou een nachtje bij haar gaan slapen en had ook een lieve buurvrouw gevraagd om op de katten te passen. Tijdens tekenles afgelopen donderdag had ik trots gezegd: ‘Anne heeft plannen!’ omdat ik meestal alleen thuis ben. In het weekend was ik extra blij dat ik nu iets gezelligs ging doen. 

Toen ik wakker werd vanochtend was mijn lijf moe en had ik een hoofd dat halfvol zat. Met halfvol bedoel ik dat ik eigenlijk nog druk ben met het verwerken van allerlei indrukken van de afgelopen week. Toch wilde ik graag de afspraak nakomen en ging me klaar maken om de deur uit te gaan. Tas gepakt en wel ging ik op weg. Onderweg kwam ik een stoere motorrijder tegen die vrolijk zijn hand naar me opstak als om te zeggen: ‘Goede reis!’ 

Ik dacht: Als ik maar in de trein zit dan gaat de rest van de reis wel want ik hoef maar 1 keer over te stappen. Desondanks liep het anders. De trein zat vol met mensen die druk aan het praten waren, een telefoon ging luid af en kinderen die enthousiast waren. Mijn hoofd kon al deze prikkels tegelijkertijd simpelweg niet verwerken. 

Mensen zeggen vaak: gebruik oordoppen of een noise canceling headset, maar dan nog komen de geluiden er dwars doorheen. Waar ik normaal gesproken slecht hoor, komen andere prikkels juist weer sterker binnen als om dit te compenseren.

Toen de trein bij Utrecht kwam had ik een lichte paniekaanval ik dacht: Oh jee wat zal ik doen, als ik doorrijd dan heb ik straks hoofdpijn en ben ik echt niet meer gezellig. Ik appte dus m’n vriendin: ‘Sorry ik trek het niet, ik neem de trein terug naar huis, we bellen als ik thuis ben!’ Ik stapte snel uit en werd overweldigd door alle reizigers en geluiden op Utrecht Centraal.

Ik ben goed bekend in Utrecht dus kon de trein naar Driebergen gauw vinden. Ik hoefde niet lang te wachten, dat was erg fijn! Weer thuis aangekomen was ik opgelucht en blij dat ik de juiste keuze had gemaakt. M’n vriendin begrijpt het gelukkig goed, ze kent me al vanaf mijn 7e en heeft altijd een backup-plan als het niet lukt. Er zijn genoeg vriendschappen stukgelopen op dit probleem en helaas is dit geen probleem wat over zal gaan of zal verbeteren…

Het blijft soms wrang om te beseffen hoe anders alles had kunnen lopen. Stel je toch eens voor hoe mijn leven eruit had gezien zonder 22q11ds...