
De verontrusting over de gevaren van sociale media begint hysterische vormen aan te nemen. De grote techlords zouden er alles aan doen om de gebruikers aan hun producten en diensten verslaafd te maken. Net als tabaksfabrikanten. Men gispt volwassenen die in het openbaar vervoer op hun schermpje turen in plaats van dat zij een gesprek aangaan met de persoon naast hen. Alsof vroeger de meeste passagiers niet schuil gingen achter een exemplaar van De Telegraaf of het Algemeen Dagblad met als een witte raaf hier en daar een lezer van Trouw of de Volkskrant er tussen. De kranten verschenen toen nog op groot formaat. Dat maakte het isolement nog groter. Toch maakte nauwelijks iemand er een probleem van. Nu gaat het om een apparaatje ter grootte van een etui. Voor de jeugdige lezers: een etui is in dit geval een kartonnen schuifdoosje met vijf sigaren erin. Die mocht je bij het lezen met gerust hart roken.
Toch zijn de rapen snel aan het garen. Steeds luider hoor je dat kinderen tegen sociale media beschermd moeten worden. De methode is die van alcohol en nicotine. Aan het gebruik wordt een leeftijdsgrens gesteld.
Op de meeste scholen is de iPhone in de klas verboden. Dat was een logische maatregel want in de klas dienen leerlingen op het door de docent gebodene te letten en niet op een of ander schermpje. Er liggen echter meer omvattende verboden in het verschiet. De regering raadt schoolbesturen met klem aan mobiele telefoon op het hele terrein van de instelling te verbieden, ook op de gangen, in de kantine en op de speelplaats. Leerlingen mogen ze daar niet bij zich hebben.
Als iPhones werkelijk zo gevaarlijk en verslavend zijn, dan zou een verbod in ieder geval ook in de docentenkamers moeten gelden. Waarom zouden leraren nog met een iPhone op school verschijnen om zo het slechte voorbeeld te geven. Dat lijkt me stap één.
Hier mag het natuurlijk niet bij blijven. Nu de situatie blijkbaar zo ernstig is, dient de regering ook volwassenen aan te pakken. Het gebruik van mobieltjes dient in de horeca en alle besloten openbare ruimtes zoals wachtkamers op het gemeentehuis strikt verboden te worden. Datzelfde geldt voor bushaltes, stations en alle vormen van openbaar vervoer.
Überhaupt is het een slecht idee om te bellen daar waar veel kinderen het kunnen zien. Denk daarbij aan sportterreinen.
Ten slotte de werkplek. Daar keert voor de onderlinge communicatie de gewone telefoon terug. En de laptop van de zaak.
Kort gezegd: waar de sigaret is uitgebannen, geldt dat voortaan ook voor het mobieltje.
Tegelijk is het misschien dienstig om in verband met de verkeersveiligheid voetgangers bellen aan de openbare weg totaal te verbieden zoals dat nu al voor fietsers het geval is.
Dit alles is de logische consequentie van de banvloek die nu over de iPhone wordt uitgesproken.
Je kunt natuurlijk ook besluiten rond dit thema onze morele verontrusting door de rede te vervangen.
Voor het overige ben ik van mening dat het toeslagenschandaal niet uit de publieke aandacht mag verdwijnen net zo min als het nieuwe rond het UWV of de affaire rond het Groninger aardgas.
Beluister Het Geheugenpaleis, de wekelijkse podcast van Han van der Horst en John Knieriem over politiek en geschiedenis. Nu: vredesbeweging vroeger en nu