Van de Rode Lijn naar hoop voor Gaza met Stichting KhashKhash

Praten over het conflict in de Palestijnse gebieden met vrienden, familie of collega's blijft ontzettend gevoelig. Het is haast een taboe geworden. Wanneer het gesprek over politiek gaat, komen onderwerpen als Box 3, Trump en Poetin, de klimaatcrisis of de woningnood uitgebreid aan bod. Maar over de oorlogsmisdaden van Israël in Gaza en het immense leed van de Palestijnse bevolking wordt opvallend weinig gesproken. Als ik erover begin, dan valt er meestal een stilte, hoor ik wat medeleven voor de Palestijnen maar ook vaak “Ja, maar Hamas”.

Stichting KhashKhash – een van de vele, maar wel bewonderenswaardig
Het meelopen met de Rode Lijn was voor mij dan ook een grote verademing. Eindelijk kon ik mijn hart luchten over mijn frustraties, boosheid en kritiek op het Israëlische beleid en de Nederlandse steun daaraan, zonder dat men meteen begon over Hamas of Jodenhaat. Het gaf een enorm gevoel van verbondenheid en uiteindelijk was de Rode Lijn voor mij meer dan alleen een demonstratie. Langs het Museumplein stonden talloze tentjes, bemand door vrijwilligers van tientallen verschillende Palestina-gerelateerde NGO's, stichtingen en initiatieven. Overal waren mensen actief bezig om op hun eigen manier iets voor de Palestijnse bevolking te betekenen.

Temidden van alle drukte raakte ik onverwacht in gesprek met Tjitske Visser uit Utrecht. Terwijl we met elkaar meeliepen, vertelde ze enthousiast waarom ze aan de Rode Lijn deelnam. Maar vooral vertelde ze over een stichting die ze samen met twee anderen heeft opgericht: Stichting KhashKhash.

Tjitske loopt voor de vierde keer mee en zet zich sinds de eerste keer actief in om Palestijnse families in Gaza financieel te ondersteunen. Daaruit zijn meerdere ‘giving circles’ ontstaan en in augustus dit jaar uiteindelijk Stichting KhashKhash. Ze vertelde, zichtbaar geëmotioneerd, dat het persoonlijke contact met de mensen in Gaza pijnlijk en tegelijkertijd mooi en diepgaand is. Ze praat met hen over alledaagse dingen, zoals hoe je de batterij van je telefoon langer kunt laten meegaan, maar ook over grote vraagstukken, zoals hoe zij hun kinderen een toekomst kunnen bieden. Door regelmatig met Gazanen te spreken, vertelde ze mij dat zij veel heeft geleerd over medemenselijkheid, verdraagzaamheid en de kleine en grote dingen in het leven.

Ik vond het werkelijk bewonderenswaardig dat iemand het initiatief neemt om zich op deze manier in te zetten voor het verbeteren van de leefomstandigheden van mensen in Gaza. De stichting ondersteunt onder andere individuele families, en groep Palestijnse zorgverleners en een tandartspraktijk. Daarbij gaat het zowel om structurele financiële steun als om het oplossen van acute nood- en gezondheidssituaties.

Wat mij bijzonder aanspreekt, is de manier waarop Stichting KhashKhash te werk gaat. De stichting selecteert de families en initiatieven die zij ondersteunt zorgvuldig. Er wordt gecontroleerd of de begunstigden daadwerkelijk bestaan, zich in Gaza bevinden en of het geld voor het opgegeven doel wordt gebruikt. Ook wordt achteraf geëvalueerd hoe de steun is besteed. De stichting heeft een ANBI-status en het bestuur bestaat uit drie oprichters die hun werkzaamheden onbezoldigd uitvoeren.

KhashKhash: een klaproos van hoop voor Gaza
Iedereen probeert op zijn of haar manier een steentje bij te dragen om Palestijnen te helpen en vooral om onze regering ertoe te bewegen meer te doen. Maar mensen zoals Tjitske, die daadwerkelijk de handen uit de mouwen steken en zelf een initiatief opzetten, verdienen wat mij betreft bijzondere waardering. Petje af!

Ik wil daarom Stichting KhashKhash graag wat extra aandacht geven. Neem eens een kijkje op hun website www.stichtingkhashkhash.nl, schrijf je in voor de nieuwsbrief en overweeg een donatie. Dat kan meteen door op deze link te klikken, waarna je heel eenvoudig kunt aangeven voor wie in Gaza je wilt doneren en via een bankapp het bedrag kan kiezen en betalen. Door samen te werken met Stichting KhashKhash kun je zelf dus zien welke families en zorgverleners worden ondersteund en wat er met de bijdragen gebeurt.

Een aantal deelnemers in Gaza kun je vervolgens als het ware live ontmoeten door deel te nemen aan de Signal-groep. Zo delen de zorgverleners regelmatig foto's van de kinderen die zij behandelen, filmpjes van beschietingen in hun directe omgeving en, meer recentelijk, beelden van tenten die door de regen volledig zijn overstroomd, of foto’s zoals bovenaan dit artikel van Dr. Yahia (link) aan het werk in een veldhospitaal in Gaza.

Door deel te nemen, geef je de Gazanen hoop. Heel veel hoop. Een van de deelnemers, Dr. Ahmed, schreef recentelijk op zijn LinkedIn account: "As long as you are there, we feel a sense of safety, knowing that somewhere beyond the borders, seas, and continents, there are hearts that feel our pain." Overigens is KhashKhash het Arabische woord voor klaproos. De pioniersbloem die in Gaza het symbool is voor hoop en vernieuwing.

Deelnemen en doneren met vertrouwen en betrokkenheid
Dat het heel duidelijk is waar de donaties terechtkomen, vind ik persoonlijk belangrijk. Ik word namelijk op LinkedIn bijna dagelijks benaderd door accounts uit Palestina met verzoeken om geld over te maken. Vaak doe ik dat, maar eerlijk gezegd weet ik lang niet altijd of zo'n account authentiek is en of mijn bijdrage daadwerkelijk op de juiste plek terechtkomt. Bij Stichting KhashKhash heb ik dat vertrouwen wel. De werkwijze, de controles en de transparantie geven mij de zekerheid dat mijn bijdrage via de stichting terechtkomt bij mensen en initiatieven in Gaza die deze hulp hard nodig hebben.

Kortom, meelopen met de Rode Lijn is veel meer dan protesteren tegen een Nederlandse regering die veel te weinig doet. Het is ook een gelegenheid om gelijkgestemde mensen te ontmoeten, inspiratie op te doen en kennis te maken met bijzondere initiatieven. Soms kom je daarbij mensen tegen die je echt weten te raken. Tjitske Visser en Stichting KhashKhash zijn daar voor mij een prachtig voorbeeld van.