Trump weet níet waarom hij oorlog voert, Netanyahu wél

Gaat het om Rusland, dan is het internationaal recht heilig. Gaat het om de VS en Israël, dan geldt opeens een ‘ander kader’.  

“There was absolutely an imminent threat (from Iran). Because we knew that if Iran was attacked - and we believe that they would be attacked - that they would immediately come after us… and we were not going to sit there and absorb a blow.”

Met bovenstaande verklaring bevestigde de Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken Rubio wat we al lang konden weten. Het initiatief voor de aanval op Iran kwam vanuit Israël. De Verenigde Staten bleken slechts slaafse volgers. Omdat Israël van plan was Iran aan te vallen, hadden de VS volgens Rubio geen andere keus dan evenééns de aanval in te zetten. Want anders zou Iran de VS aanvallen.

Zie hier de logica van de huidige Amerikaanse buitenlandpolitiek, een absurdistische politiek die inmiddels voluit wordt omarmd door de NAVO en veel Europese landen.

In januari schreef ik op Joop: “Decennialang leefden we met de leugen van een op regels gebaseerde wereldorde. Laten we hopen dat onze Europese en wereldleiders het lef vinden om eindelijk frontaal de strijd met die leugen aan te gaan en de door Mark Carney - hopelijk oprecht - betoogde nieuwe weg in te slaan. Want de breuk met de leugenachtige oude orde moet volgens Carney via samenwerking van middelgrote landen leiden tot iets dat groter, beter, sterker en rechtvaardiger is.”

Maar die hoop op dat kleine beetje lef bij onze regeringsleiders werd de afgelopen dagen finaal de grond ingeboord. Gelijk aan Donald Trump blijken de meeste Europese landen en Canada weliswaar te erkennen dat de oude op regels gebaseerde wereldorde inderdáád een grote leugen was, maar dat ze - anders dan we hadden gehoopt - juist níet de strijd met die leugen willen aangaan. Want de door de Verenigde Staten en Israël gestarte bloedige en illegale oorlog tegen Iran heeft de maskers van onze leiders af doen vallen, nu ze plotseling geen énkele behoefte blijken te hebben aan een nieuwe wereldorde die rechtvaardiger is dan de oude.

Vandaag weten we dat de Canadese premier Mark Carney op de veiligheidstop in München simpelweg níet oprecht was. En ook het kabinet-Jetten/Yeşilgöz liet bij monde van minister van Buitenlandse Zaken Berendsen weten “dat het internationaal recht niet het énige kader is dat je op deze situatie kunt leggen.”

Laat dát even tot je doordringen. Volgens het kabinet-Jetten/Yeşilgöz moeten we willekeurig shoppen in de op regels gebaseerde wereldorde. Gaat het om Rusland, dan is het internationaal recht heilig. Gaat het om de VS en Israël, dan geldt opeens een ‘ander kader’.

Inmiddels lijkt ons kabinet daarom te besluiten dat ook Nederlandse militairen op marineschip Evertsen een (zogenaamd defensieve) rol in deze illegale oorlog gaan spelen. Hoewel we geen flauw benul hebben wáárom we oorlog voeren, lijkt de Nederlandse regering het een uitstekend plan te vinden om troepen naar het oorlogsgebied te sturen. In de slipstream krijgt de Russische tiran Vladimir Poetin daarmee een geweldige propaganda-overwinning in de schoot geworpen.

Via complete chaos naar regionale dominantie
Nederland schaart zich dus aan de kant van een door het Internationaal Gerechtshof gezochte genocidepleger, de man die ook het initiatief nam voor het huidige bloedvergieten in de West-Aziatische regio. En dat terwijl talloze deskundigen glashelder zijn over het waarschijnlijke doel van Israël: het creëren van complete chaos in de regio, als opmaat naar serieuze pogingen tot het scheppen van steeds meer Lebensraum.

In de wetenschap dat níemand zo makkelijk te manipuleren is als de huidige Amerikaanse president, realiseerde het kabinet-Netanyahu zich maar al te goed dat het nú of nooit is. Met Donald Trump náást de Israëlische bestuurder, en veel slaafse Europeanen op de aanhangwagen, is er immers álle kans om de weg in de richting van een Groot-Israël vérder op te rijden. En inmiddels blijkt ook Israëls oppositieleider Yair Lapid om, nu hij evenzéér zijn steun voor een Groot-Israël heeft uitgesproken: “I believe our ownership deed over the land of Israel is the Bible, therefore the borders are the Bible's borders,” zei Lapid nadat de Amerikaanse ambassadeur in Jeruzalem Israëls ‘Bijbelse recht’ op het hele gebied van de Nijl tot aan de Eufraat had erkend.

Het proces om de Westelijke Jordaanoever en Gaza definitief in te lijven, is al in volle gang. De omvang van door Israël bezet Syrisch gebied is recentelijk eveneens toegenomen. En in Libanon doet Israël al geruime tijd verwoede pogingen om een grote slag te slaan. De afgelopen maanden voerde de apartheidsstaat er daarom continu militaire acties uit, ondanks de zogenaamde ‘wapenstilstand’. Maar tot teleurstelling van Israël weigerde Hezbollah over te gaan tot de tegenaanval. Er móest dus een stérkere provocatie komen om Hezbollah uit de tent te lokken. Een aanval op Iran, en dan vooral de moord op opperste leider Khamenei, zou die halsstarrige houding om níet op Israëls provocaties in te gaan moeten breken. En dát is gelukt. Tot groot enthousiasme van Israëls genocidale regering is er nu tóch ‘legitimatie’ voor het uitbreiden van de zogenaamde ‘veiligheidszone’ in Zuid-Libanon. Zo pikt Israël alsnog nieuw Libanees land in.

Dat het Israëls ultieme wens is de West-Aziatische regio te domineren, lijken te veel van onze media en politici maar niet te willen begrijpen. En degenen die het wél zien, zijn vaak te bang het te benoemen. Het is om moedeloos van te worden. Nu het verderfelijke dictatoriale genderapartheidsregime in Iran na de eerste Trump/Netanyahu-aanvallen al direct tot represailles overging, wordt natuurlijk ook de Amerikaans/Israëlische propaganda weer dominant in een fors deel van onze media en het parlement. Alsof we simpelweg nóóit iets wíllen leren: Iran wordt veelal weer neergezet als hét existentiële gevaar voor ónze vrijheid, de grootste dreiging in de regio en dé sponsor van zo ongeveer alle terrorisme in de wereld. Dat ik niet in dat uiterst gemakzuchtige verhaal meega, schreef ik al in juni vorig jaar tijdens de vorige Amerikaans/Israëlische aanval op Iran, hóe groot mijn wéérzin tegen het criminele ayatollah-regime ook is.

De moord op onschuldige Iraniërs en Libanezen, who cares?
Toch leidt dat eendimensionale verhaal er wél toe dat we niet eens meer de schijn ophouden dat we de in internationale verdragen vastgelegde regels als leidend gedrag tussen staten onderling én jegens wereldburgers beschouwen. NAVO-baas Mark Rutte nam wat dat betreft al helemaal geen blad voor de mond. Hij complimenteerde Donald Trump met zijn bewonderenswaardige keus om dood en verderf in de West-Aziatische regio te zaaien. Op enige mate van empathie van onze ex-premier hoeven de duizenden burgerslachtoffers in onder meer Iran en Libanon dan ook geen moment te rekenen. Net als de Palestijnen behoren Iraniërs en Libanezen nu eenmaal tot de volkeren wier levens we eenvoudigweg kunnen opofferen zónder dat het aan ons geweten knaagt. Moreel is er ondanks de dekolonisatiegolf van na de Tweede Wereldoorlog blijkbaar niets veranderd.

Helaas zien we deze moreel bedenkelijke houding ook bij te veel van onze media. Zo werd afgelopen maandag bij Eva Jinek vol bewondering gesproken over Israëls pieperaanval uit 2024 in Libanon. Dat dit simpelweg een weerzinwekkende terroristische aanslag was met honderden of misschien wel duizenden veelal onschuldige slachtoffers, waaronder kinderen en artsen, who cares? Dit totale gebrek aan empathie zodra Israël, de VS of wijzelf de daders zijn, zorgt er mede voor dat een substantieel deel van onze superdiverse samenleving zich afkeert van de Nederlandse media, zo heeft mijn bureau al geregeld in onderzoek kunnen constateren.

Dat de lange armen van Netanyahu en Trump tot in het Torentje reiken, weten we inmiddels. Daarbij maakt het niet uit of Rutte, Schoof of Jetten daar kantoor houdt. En omdat Trump geen flauw idee heeft met wélk dóel hij de oorlog tegen Iran voert, weet het kabinet-Jetten/Yeşilgöz dat ook niet.

Dus is het Benjamin Netanyahu die de oorlogsagenda bepaalt.

Inmiddels komen er berichten dat de Amerikaans/Israëlische aanvallen zich in de huidige fase mede richten op het uitschakelen van de Iraanse militaire slagkracht in de gebieden ten westen van Teheran. Volgens sommige deskundigen wijst dat in de richting van het geven van ruimte aan de Koerden, die juist in dat gebied woonachtig zijn. Er wordt al gesproken over het door de VS en Israël bewapenen van Koerdische troepen. Dat Trump al met de leiders van drie Koerdische groeperingen blijkt te hebben gesproken, lijkt hiervan een bevestiging. Dit alles ondersteunt de theorie dat de Israëlische regering Iran zódanig wil destabiliseren dat het land uit elkaar zou kunnen vallen, een strategie die veel deskundigen overigens niet heel kansrijk achten.

De door het Internationaal Strafhof gezochte Israëlische premier bepáált dus de oorlogsagenda. Netanyahu zit aan het stuur, Trump op de passagiersstoel ernaast, en diverse Europese leiders op de aanhangwagen erachter. Trump, Rutte, Jetten en andere Europese regeringsleiders hebben werkelijk geen flauw idee waarom ze eigenlijk oorlog voeren… maar Benjamin Netanyahu weet het als géén ander!