Merel Pauw liet bij Zomergasten zien dat de toekomst toebehoort aan de ondefinieerbaren

Theaterpersoonlijkheid Merel Pauw denkt veel na over zichzelf en hoe anderen haar zien, zo  bleek tijdens de derde aflevering van Zomergasten. Vaak genoeg neemt dat zelfs de vorm van tobben aan. Tegelijk werd duidelijk dat ze niet zomaar in een of andere categorie valt  onder te brengen, niet op politiek gebied, niet op seksueel gebied en mede in verband daarmee niet op intersectioneel gebied. De combinatie van eigenschappen en voorkeuren is uniek. We hebben te maken met Merel Pauw. Ze is alleen ongrijpbaar voor wie haar ergens bij wil insluiten of van uitsluiten.

Bij extreemrechtse wekt Merel Pauw dan ook in brede kring weerzin. Haar persoonlijkheid alleen al bewijst de onzinnigheid van de indelingen en de theorieën over ras, afkomst en godsdienst daarzo. Tegelijk roept ze ook elders veroordeling en kritiek op. Zo kreeg zij te horen, vertelde Merel Pauw aan Janine Abbring, dat zij geen rap mocht maken. Ook plaatste men in sommige kringen vraagtekens bij haar toneelpersoonlijkheid Elmer, bekend om de plaksnor. Merel Pauw neemt die kritiek serieus. Ze heeft er lang op gereflecteerd. Ze begreep de veroordelingen wel. Zo was het wellicht aan haar witte privilege te danken dat ze al gauw een plek op Lowlands kreeg. Terwijl zwarte rappers daar jaren voor moesten worstelen. Rappende Merel kon best een hard gelag zijn voor kenners van de hiphop-geschiedenis, meent zij zelf. Van zichzelf mag Merel Pauw niettemin blijven rappen.

Op een bepaalde manier is dit toch wel verbijsterend. Waar halen individuen de brutaliteit vandaan anderen het gebruik van een muziekgenre te ontzeggen? En dan ook nog op basis van afkomst en kleur. Natuurlijk, je hebt goede en je hebt slechte rappers. Op grond van dát onderscheid, kunnen onderlegde personen ontalent adviseren ermee op te houden. Je kunt soms ook met argumenten onderbouwen, dat jouw traditie wordt ontmand. Een mooi voorbeeld daarvan gaf Rafael Trujillo, der wrede dictator van de Dominicaanse Republiek. Deze meende dat de nationale muziek merengue veel te Afrikaans klonk. Daarom legde hij een vloeiende, melodieuze uitvoering op. Om het modern te formuleren: hij dwong andrerieusering van de merengue af. Dan kreeg je dit

Hier daarentegen brengt Raquel Arias iets echts. Maar dat is toch heel wat anders dan anderen het recht ontzeggen te rappen om wie ze zijn. Dat is verwant aan de gram van  PVV-kankeraars die zeggen 'hun' buurt niet meer te herkennen vanwege de geuren uit de keukens en de klanken uit de automobielen. Het getuigt van een intolerante mentaliteit die in ons land steeds meer om zich heen grijpt. Dat is een gevaar.

Wat mij betreft had Merel Pauw gewoon gezegd: "Bemoei je met je eigen zaken". Tobben, invoelen is niet het antwoord op een dergelijke aanval op je persoonlijkheid. Strijd wel. Als zij meent rap nodig te hebben om te zeggen wat ze wil zeggen, dan is dat haar goed recht. Haar dat ontzeggen om haar afkomst, klasse of kleur, is net zo extreemrechts als wanneer Thierry Baudet dat doet met zijn morsige denkpatronen. Gelukkig is hier sprake van achterhoedegevechten.

De toekomst is aan de ondefinieerbaren. Daarom draag ik dit nummer van Raquel Arias op aan Merel Pauw:

Stop het in de stereo van je open auto.

Voor het overige ben ik van mening dat het toeslagenschandaal niet uit de publieke aandacht mag verdwijnen en de affaire rond het Groninger aardgas evenmin zeker nu de laatste putten open blijven en Friesland zo´n schandelijke compensatie geboden krijgt voor het toestaan van nieuwe winningen.

Beluister Het Geheugenpaleis, de wekelijkse podcast van Han van der Horst en John Knieriem over politiek en geschiedenis. Nu: de Odysssee van Homerus en de Odyssee van Nolan.