Het is echt de hoogste tijd om de Europese vlag op te hangen in de Tweede Kamer

Het is een soort remigratie waar weinig aandacht voor is: Amerikanen met veelal Europese roots die naar Europa verkassen. Op social media wemelt het van clips met hun bevindingen. Ik kijk er graag naar, alleen al omdat je door de obsessie van de Nederlandse media met de ‘ontevreden burger’ het idee krijgt opgedrongen dat we in de hel op aarde leven. Deze clipjes tonen een heel ander Nederland. De Amerikanen verbazen zich over hoe veilig het hier is, hoe sociaal de mensen zijn, hoe goed de voorzieningen, hoe relaxt het leven. Alleen het weer blijft een pijnpuntje maar dat weten we allemaal al. We wonen nu eenmaal in een moerasgebied. Alles went.

Dat enthousiasme geldt niet alleen voor Nederland. Spanje bijvoorbeeld kent een ware intocht van Amerikaanse wetenschappers die het werken in eigen land lastig of gewoon onmogelijk wordt gemaakt. En de creatieven, waaronder acteurs en regisseurs, vluchten naar Frankrijk. Er wordt inmiddels gesproken over Frollywood. Zij merken dat de vrijheid om films te maken in Europa groter is en dat wat er hier gemaakt wordt meer inhoud heeft. Film is niet voor niets een Franse uitvinding.

De Amerikanen herontdekken dus Europa, nu nog de Europeanen zelf. Nieuwsuur besteedde een interessante reportage aan hoe de Nederlandse en Europese cultuur helemaal wordt verdrongen door de Amerikaanse. Bijna alles wat we tot ons nemen aan film, muziek en literatuur is Amerikaans. Alsof er geen andere landen bestaan. Die veramerikanisering versterkt zichzelf met als resultaat dat de populairste streamingdiensten in Nederland ook allemaal Amerikaans zijn.

Het gaat zelfs zo ver dat voor Nederlandse media Europa alleen nog maar interessant is als er Amerikanen zijn. Vorige week werden in Frankrijk de Césars uitgereikt, de Franse versie van de Oscars. In de Nederlandse media werd alleen maar bericht dat de Amerikaanse acteur Jim Carrey er een prijs kreeg. Dat L’Attachement werd bekroond met de César voor de beste film mocht je als Nederlands publiek niet weten. Terwijl het echt een mooie film is die meer zegt over ons eigen leven dan de zoveelste Amerikaanse thriller of superheldenfilm, met geweld als vast ingrediënt, waar de Nederlandse media voortdurend alle aandacht op richten.

L’Attachement, met in de hoofdrol Valeria Bruni Tedeschi, ja de halfzus van Carla Bruni, is online te huur maar hoezo zou je die bekijken als niemand het er over heeft? Zo werkt culturele dominantie, je ziet niet wat er nog meer is. En met die cultuur importeren we ook Amerikaanse ideeën en gewoontes, wie zit daar nog op te wachten?

Tijd om Europa opnieuw de liefde te verklaren, meer aandacht te hebben voor Duitsland, Frankrijk, Spanje etc. dan voor wat er in de VS gebeurt en gemaakt wordt. Ja, dat is lastig want niet alles is in het Engels maar wat er in het Frans of Duits gezegd wordt heeft vaak meer betrekking op jouw leven dan wat je in het Engels van een Amerikaan hoort. Er was een tijd dat Nederlanders bekend stonden om hun talenkennis. Tijd om die traditie opnieuw tot leven te wekken.

Datzelfde geldt voor de Europese Unie. Jarenlang hebben we ons door de populisten wijs laten maken dat de Unie een ramp is. Inmiddels is wel duidelijk dat het onze beste bescherming is. De voorstanders gebruikten als argument altijd dat de EU voor vrede zorgde, wat niet werkte omdat niemand zich kon voorstellen dat er ooit nog oorlog zou komen. Door schade en schande weten we beter. Nu zien we ook dat de EU beschermt tegen bijvoorbeeld het Russisch imperialisme maar ook ons laatste redmiddel is tegen het agressieve monopolisme van de Amerikaanse big tech.

Daarom is het zo vreemd en zelfs pijnlijk dat in ons parlement nog steeds de Europese vlag ontbreekt, terwijl die in vrijwel alle Europese parlementen te zien is. Van Parijs tot Berlijn, van Rome tot Madrid. Zijn we er niet trots op dat we medeoprichter zijn van de Europese Unie? Hoezo niet? We hebben na de Amerikaanse hielenlikker Rutte nu eindelijk weer een premier die van Europa houdt. Hup, hang die vlag op, net als de Eerste Kamer al eerder deed. Ja ik weet, het is symboolpolitiek maar je moet ergens beginnen.