Grondwet gezocht voor vrouwen

Negen maanden geleden schreef ik dat mijn baarmoeder geen zendingsveld is. Dat was geen poëtische uitglijder. Dat was een constatering. Mijn lijf is geen missiegebied waar anderen met morele vlaggetjes in kunnen prikken. En toch schrijf ik hier weer over.

Ik moet die grens blijkbaar blijven trekken. Ik las in de Volkskrant hoe in Amerika vrouwenrechten worden afgebroken. En ineens voelde Nederland een stuk minder veilig dan we graag denken. Want hier staat het recht op abortus nog steeds niet in de Grondwet.

Abortus staat niet in de Grondwet. Het staat in het Wetboek van Strafrecht. Met een uitzondering. Dat zegt alles over hoe stevig vrouwenrechten hier werkelijk verankerd zijn.

We doen graag zelfgenoegzaam. Hier is het toch goed geregeld? Ja, in een gewone wet. En gewone wetten kunnen worden aangepast. Ingeperkt. Teruggedraaid. Rechten die niet grondwettelijk zijn vastgelegd, hangen af van politieke verhoudingen. Van wie er toevallig regeert.

Abortus is geen theoretisch debat. Het gaat over wie het laatste woord heeft over een zwangerschap. De vrouw of de staat.

Zolang dat recht niet op het hoogste niveau is vastgelegd, blijft er ruimte voor onderhandeling over vrouwenlichamen. En dat is precies het probleem.

Wat me stoort, is het hardnekkige wantrouwen onder dit alles. Het idee dat vrouwen niet zorgvuldig genoeg zouden zijn. Dat hun autonomie pas geldt zolang anderen zich er comfortabel bij voelen.

Mijn baarmoeder is geen publiek bezit. Geen politiek wisselgeld. Geen uitzondering in het strafrecht.

Haal abortus uit het strafrecht. Zet het in de Grondwet.

En als dat te veel gevraagd is, laten we dan eerlijk zijn. Dan zijn vrouwenrechten hier nog steeds voorwaardelijk. Net zo lang als het politiek uitkomt.