Gent = genieten (deel 2)

Van God los in de St. Baafskathedraal

De ‘Chistelijke mutualiteit’, ‘Handelpand’ en ‘Ontmantelingswerken’, aha wij zijn weer in het onweerstaanbare Belgenland.

Voor een gastronozem is een grote Belgische stad als Gent in feite onbegonnen werk. Men kan moeilijk de godganse dag alle aardige cafétjes aandoen voor het innemen voor lekkere biertjes en dan ook nog overal spannend lunchen en ’s avonds copieus dineren. Het leven is hard en men zal, zoals met alles, moeten kiezen en dat vereist een ijzeren discipline.

De eerste verkennende stappen door zo’n nieuwe stad zijn dan ook een milde martelgang. Het is een intensief monsteren van pront opgestelde menukaarten, blikken door de ruit van het veelbelovende etablissement, adresjes ‘voor later..’ noteren en een mentale planning maken van het geheel.

Ligt een en ander op de route? Moeten we ergens flink voor omlopen? Gaan we op de centjes letten of is het op=op. Dat wil zeggen een uitgebreide lunch sluit bij voorbaat een stevig diner uit. ’s Middags een klein patatje met stoof en dan ’s avonds aanleggen bij zo’n heerlijk overdreven ingedekte tafel waar het laken en serviesgoed je al bij voorbaat het water door de mond laten lopen?

In elk geval is beweging zeer bevorderlijk voor de digestie en dus vooral stevig stadswandelen tussen de culinaire bedrijven door verdient de aanbeveling. Zo stiefelt de nieuwsgierige langs galerieën vol prachtige kunst, historische pandjes en… bezoekt men met gepaste eerbied kerk danwel kathedraal.                        

Daar blijkt genoemde instelling echter zélf dat respect niet te huldigen en dat is, paradoxaal genoeg, goed nieuws voor de aanhangers van Onze Lieve Heer. Zeer binnenkort zal hij namelijk noodgedwongen moeten afdalen naar de zelfgenoegzame gemeenschap van de St. Baafskathedraal.

De geldwisselaars hebben daar wederom hun domicilie gekozen en baten niet alleen een heuse SHOP in allerlei religieuze kitsch-artikelen uit, maar heffen tevens tol op het betreden op één derde van het Godshuis. Die kroon op de schande van deze Kathedraal B.V. wordt gevormd door een afsluitlint. Hier dient men eerst af te rekenen alvorens uitverkorenen de rest van het gebouw mogen betreden om de overige kerkelijke kunstschatten te bezichtigen.

Dat in dergelijke gebouwen een klein toegangsgeld wordt geheven tot instandhouding van het goddelijk vastgoed is gangbaar en geheel billijk. De nederige vraag om een geldstuk in het offerblok voor de armen of de missie, óf een klein bedrag voor de aanschaf van een kaarsje voor dierbaren thuis echter inwisselen voor gretig rinkelende kassa’s geeft geen enkele pas.

Mocht Jezus destijds al het geldwisselende geteisem de tempel uitjagen, ook dit keer zal zijn staalborstel der gramschap zondermeer korte metten maken.

Ik slaap die nacht in een hotel dat zijn kamers trots naar bekende Gentenaars heeft vernoemd. Geheel onwetend van dat feit sta ik even blij verbijsterd voor de mij toebedeelde ‘Marc Sleen’-kamer.

Dat is voor mij, als kleine striptekenaar tegenover deze Absolute Belgische Meester, niet alleen een bijzonder eervolle slaapplaats alsook het bewijs dat de Heer grootmoedig aan mijn kant staat.