
Zou het minderheidskabinet er dan toch in slagen een meerderheid in de Tweede Kamer te krijgen voor het belastingplan? Minister Eelco Heinen (VVD, Financiën) sprak vorige week met Gidi Markuszower. Die kan het kabinet, samen met de ChristenUnie en 50Plus, aan voldoende zetels helpen.
Markuszower, waar kennen we die ook alweer van? Nou, bijvoorbeeld van de belastende AIVD-informatie waaruit blijkt dat hij ongeschikt is voor een kabinetspost omdat hij een risico vormt voor de integriteit van het landsbestuur. Of wellicht van die keer in 2008 dat hij in de Amsterdamse Rai werd opgepakt met een vuurwapen bij de viering van 60 jaar Israël. En anders misschien van zijn pleidooi eerder dit jaar bij Left Laser om Palestijnse vluchtelingen met “maximaal geweld” tegen te houden. Rob Jetten noemde het “totaal ongepast en onbegrijpelijk dat een politicus geweld goedpraat”. Maar blijft het wel bij goedpraten alleen?
Ik nam deze week contact op met Awraham Meijers. Deze 85-jarige Amsterdammer overleefde de Tweede Wereldoorlog dankzij een onderduikfamilie. Een deel van zijn familie werd vermoord in Auschwitz. Meijers, die als journalist onder meer voor de Joodse Omroep werkte, is al jarenlang uiterst kritisch op de Israëlische politiek. De toenemende invloed van de ultra-orthodoxie en de slechte behandeling van de Palestijnen zijn hem een doorn in het oog. Die kritiek wordt hem niet in dank afgenomen in bepaalde joodse kringen. De columns die hij voor het Nieuw Israëlitisch Weekblad schreef, leverden hem nare telefoontjes en e-mails op.
Een van de fanatiekste bedreigers zocht Meijers in 2010 zelfs op tijdens het CIDI-verkiezingsdebat en begon te slaan. Toen Meijers de zaal wilde uitlopen, werd hij tegengehouden door Markuszower. “Omdat Gidi mij tegenhield kon mijn belager flink naar mij uithalen”, appt Meijers me. Terwijl de belaagde Meijers om hulp riep, scholden andere aanwezigen hem uit voor “vuile nicht” en “landverrader”, zo blijkt uit een verslag dat destijds in NRC verscheen.
Het was niet het enige akkefietje dat Meijers had met Markuszower. Bij het Joods filmfestival – waar Meijers als recensent kwam en Markuszower de beveiliging deed – ging het ook mis. Markuszower weigerde Meijers de toegang en pakte de camera van zijn fotograaf af. De organisatie greep in. De fotograaf kreeg zijn camera terug en Meijers mocht de bioscoopzaal in. In het voorbijgaan noemde Markuszower Meijers nog wel even een “smerige joodse zelfhater”. Ook dreigde hij “dat hij mij nog wel eens te pakken zou nemen”, aldus Meijers.
Henri Bontenbal schreef eerder dit jaar: “Bij een democratie hoort debat, geen geweld.” In 2024 schreef Dilan Yesilgöz: “Bij vrijheid hoort niet dat je pers hun vrijheid ontneemt.” Voor hij premier werd, liep Rob Jetten mee in de Rode Lijn-mars tegen de etnische zuivering in Gaza.
Je zou dus verwachten dat deze drie coalitiepolitici niets te maken willen hebben met Markuszower. Toch nodigde Heinen Markuszower vorige week uit. Wat de minister van Financiën aan de ex-PVV’er heeft beloofd, weten we niet. Wel weten we dat Markuszower na afloop zei dat hij nu rekende op “een pakket dat beter is”. Maar misschien wil hij ook wel gewoon zijn baantje houden. Een kabinetsval zou hem slecht uitkomen: zijn partij DNA is op dit moment non-existent in de peilingen.
Het heeft er alle schijn van dat de coalitiepartijen, die er evenmin florissant voorstaan, de oppositiepartijen in de Eerste Kamer voor het blok willen zetten. Als de Tweede Kamer het belastingplan aanneemt, zou het onverantwoord zijn van de senaat om het weg te stemmen, zo klinkt het. Maar voor het zover is, is in de Tweede Kamer wel eerst de steun nodig van een agressieve, staats- en vuurwapengevaarlijke bullebak.
Het is nog niet te laat om voor een andere oplossing te kiezen.
Meer over:
opinie, gidi markuszower, intimidatie, politiek geweld, belastingplan, israël, eelco heinen