Sfeerfoto van Joop
Joop
Joop

China klaar om Oceanië in te lijven

Nieuwe overeenkomst betekent grote machtsuitbreiding in gebied
Joop

Er is geen objectief juiste beloning voor een bankier

  •  
09-04-2015
  •  
leestijd 4 minuten
  •  
RTEmagicC_roos_218.jpg
Als die zeven ton al een enorme concessie was ten opzichte van wat de bankiers wilden, is het goed denkbaar dat Dijsselbloem vanuit die context het uiteindelijke voorstel heel redelijk vond
In een klassiek sociaal-psychologisch experiment zaten deelnemers in groepjes in een compleet verduisterde ruimte, waar een lichtpuntje op de muur te zien was. Door de werking van het oog lijkt het of zo’n lichtpuntje beweegt; hoe precies, dat ziet iedereen verschillend. Aan de deelnemers werd gevraagd hardop schattingen te maken van de afstand waarover het lichtpuntje zich verplaatste. Aanvankelijk liepen de schattingen flink uiteen, maar na verschillende rondes kwamen ze steeds dichter bij elkaar: doordat de deelnemers elkaars schattingen hoorden, gingen ze elkaar beïnvloeden. Ze namen het lichtpuntje ook echt zo waar: zelfs als ze op een veel later tijdstip afzonderlijk getest werden, kwamen hun individuele schattingen nog steeds overeen met de eerder gevormde consensus. Deelnemers uit ander groepjes zagen iets heel anders.
We zien onszelf als individualistisch en onafhankelijk, maar in wezen zijn mensen groepsdieren die elkaar voortdurend beïnvloeden. Binnen een groep of cultuur vormen mensen met z’n allen hun eigen visie op de werkelijkheid. Wat met de waarneming van het lichtpuntje gebeurde, gebeurt in het dagelijks leven met mode, muziek, politiek – in feite alles waarbij geen duidelijke objectieve maatstaven beschikbaar zijn. En zelfs als die er wel zijn. Objectief gezien is iemand bijvoorbeeld 1.70 lang, maar of dat groot of klein is hangt af van de lengte van de mensen eromheen. Objectief is het water in het ‘pierenbadje’ 16ºC, maar als je er net in stapt is het koud en als je uit de zee komt is het warm.
Objectieve beloning Objectief gezien is een salarisverhoging van 600.000 naar 700.000 een stijging van een ton, maar waar de ene groep dat ziet als ‘inleveren’, vindt de andere het exorbitant en van de pot gerukt. In de publieke opinie, en van de meeste commentatoren, zijn de ABN-Amro-bestuurders het contact met de werkelijkheid volledig kwijt. Zo klinkt het alsof wij met z’n allen leven in ‘de echte werkelijkheid’ en zij in een wolk van zelfbedrog. Maar in feite leven we allemaal in ons eigen donkere kamertje waar niets objectief vastligt en we met elkaar, al overleggend, uitmaken wat waar is en wat juist is. Er is geen objectieve juiste beloning voor een bankier, of voor wie dan ook. In onze werkelijkheid zijn bankiers de wortel van het kwaad. Het is leuk om het met elkaar eens te zijn over hun domheid en arrogantie, je hoort erbij als je meemoppert en het is ook nog goed voor ons ego – want wij zouden zoiets nooit in ons hoofd halen natuurlijk. Maar zoals altijd ziet de boosdoener zelf het natuurlijk anders. De bankiers kijken vanuit een totaal ander referentiekader naar hun salarissen. Zij hebben miljoenen ‘ingeleverd’ door van bonussen af te zien. Natuurlijk, die bonussen hebben ze helemaal niet verdiend – is de bank weer evenveel waard als ze de staat gekost heeft? Nou dan! – maar dat is weer bekeken vanuit óns raamwerk. In hun wereld hadden zij die bonussen altijd al en was hun salaris daarop afgestemd. In hun wereld is zeven ton een laag salaris.
Ook Dijsselbloem heeft ongetwijfeld bij deze gesprekken gezeten en met dit referentiekader naar de verhoging gekeken. Als die zeven ton al een enorme concessie was ten opzichte van wat de bankiers wilden, is het goed denkbaar dat hij vanuit die context het uiteindelijke voorstel heel redelijk vond. Als hij net een koude plens over zich heen had gekregen, voelde het misschien als een acceptabel pierenbadje.
Afgunst In die andere wereld circuleren bovendien tal van argumenten waarom die ‘bescheiden’ verhoging nu toch echt moet kunnen: de internationale concurrentie, we slaan een modderfiguur, we hebben al zoveel ingeleverd, we hebben het verdiend en een zekere mate van gemopper en afgunst bij het publiek is hoe dan ook onvermijdelijk. Net als de deelnemers in de kamertjes worden mensen het meest beïnvloed door de mensen in hun omgeving. Net als wij allemaal. Er zijn genoeg experimenten die laten zien dat mensen altijd weer overschatten hoe autonoom ze zelf zouden reageren in een dergelijke situaties, waar ze uiteindelijk toch meebewegen met de groep – vaak uit overtuiging, soms met sluimerende twijfels in het achterhoofd, maar ook dan wil niemand degene zijn die ‘opeens moeilijk doet’. Zelfs duidelijke normovertredingen – zoals hogeschool-docenten die briefjes invulden over lessen die ze niet hadden gegeven om een subsidie op te strijken, of geschuif met declaraties om vergoedingen te optimaliseren – kunnen zich binnen een groep tot norm ontwikkelen: als je er niet aan meedoet, benadeel je immers je eigen organisatie. Elkaar overtuigen doen we allemaal en er is voor alles een goede reden te geven.
In die zin zijn we in potentie allemaal ‘slechte mensen’. We doen mee met onze groep en we vallen ten prooi aan algemene menselijke zwaktes, zoals zelfbedrog en onoplettendheid. Het vraagt bovenmenselijke vermogens om boven de consensus en boven de natuurlijke neiging tot zelfrechtvaardiging uit te stijgen. Een goed mens zijn, op eigen kracht, is keihard werk. En je wordt het niet door lekker tevreden met jezelf, smalend of mopperend af te geven op al die slechteriken zonder moraal en integriteit – maar juist door telkens weer de ongemakkelijke gelijkenis tussen jezelf en die ‘slechterik’’te verkennen. Zolang we dat niet doen, leven we in ons eigen donkere kamertje met onze eigen beperkte bril op.
De mens heeft het vermogen een ruimer perspectief in te nemen en kritisch te kijken naar de vanzelfsprekendheden in zijn eigen sociale wereld en cultuur. Tot we dat vermogen gaan aanwenden, staat wat mij betreft niet alleen de integriteit van de bankiers ter discussie, maar de integriteit van iedereen.
Het laatste boek van Roos Vonk is Je Bent Wat Je Doet

Meer over:

opinie, leven

Praat mee

Heb je een vraag, suggestie of wil je gewoon iets kwijt? Dat kan hier. Lees onze spelregels.

avatar

Reacties (16)

NicoSchouten
NicoSchouten9 apr. 2015 - 10:18

Teveel relativisme. Afgunstig zijn de bankiers die naar de salarissen van anderen kijken, niet de critici. Het gaat de zeurende bankiers om elitaire eigenwaan. Plus machtsverhoudingen. Economische rationaliteit is een fictie.

rbakels
rbakels9 apr. 2015 - 10:18

De algemenere vaag is wat een juiste prijs is voor een product. De markt bepaalt evengoed wat de juiste prijs is voor een product als voor een werknemer. En voor beginners in de economie is het altijd moeilijk te begrijpen dat de kostprijs geen rol speelt. Er is wel gezegd dat de leden van de Raad van Bestuur ABN AMRO eigenlijk ambtenaren zijn omdat die bank van de staat is, maar ook ambtenaren worden aangezocht op de markt. Wei ervoor kiest om ambtenaar te worden aanvaardt mogelijk een wat lager salaris dan hij in het bedrijfsleven had kunnen verdienen, maar een ambtenaar heeft meer zekerheid, en sommigen vinden het interessanter de publieke zaak te dienen. Zoals Kamerleden en bewindspersonen. Al zal daar ook een rol spelen dat een geslaagde minister later vaak een veelvoud kan gaan verdienen in het bedrijfsleven, en zelfs als ambtenaar (bijv. als burgemeester of commissaris des konings). Hoe dan ook blijft het een kwestie van vraag en aanbod. Naar ik vermoed speelt voor lid van een Raad van Bestuur ook mee dat die niet onder wil doen voor zijn collega elders. Dan kan de werkgever zeggen: "dat heb ik niet voor u over". Maar werkgevers concurreren onder elkaar voor de beste mensen. En een topsalaris voor een handvol leden van de RvB is per saldo niet eens zo duur. Dat wordt alleen anders als de lagen daaronder zich aan de RvB gaan optrekken. Wat soms onrechtvaardig uitwerkt is dat de waarde van een werknemer voortkomt uit zijn prestaties, uitdrukt in geld. Dus niet door zijn inspanningen. Daarom verdienen advocaten in fusies en overnames een vermogen, en verdient een violist in het Conertgebouworkest relatief maar heel weinig. Een vergelijking met voetballers dringt zich op. Omdat Er meer mensen wonen in het Verenigd Koninkrijk kunnen voetbalclubs daar veel makkelijker toppers aankopen dan Nederlandse clubs. Om dit probleem te ondervangen heeft Cruyff destijds nogal stennis gemaakt dat Ajax meer nadruk moest leggen op de jeugdopleiding. Een topper van eigen kweek kan Ajax althans aanvankelijk wel betalen (al zal ook die op den duur wel voor buitenlands geld bezwijken). Zouden banken zelf niet meer toppers moeten kweken? Ach, als een bankier een goede bankier is dan kent hij bij uitstek zijn marktwaarde En het is natuurlijk eigenlijk een vrij saaie business, zodat de glamour van veel geld dat moet compenseren. Wat men ook wel eens vergeet is dat een topsalaris een compensatie inhoudt voor onze progressieve belastingen. Om te zorgen dat een topper netto nog iets overhoudt van zijn opslag moet dat bruto een fors bedrag zijn. Ik heb zelfs de theorie gehoord dat mensen minder zouden verdienen als de belastingen lager zouden zijn, kortom dat de werkgever mikt op een bepaald netto inkomen en dat vervolgens bruteert. En dan is er nog de theorie dat Zalm echt niet meer presteert nu hij een veelvoud verdient van wat hij als minister verdiende. Ik waag dat te betwijfelen. Zalm is daar neergezet door de overheid om op de winkel te passen. Om een bank winstgevend te laten groeien moet een directielid een creatieve ondernemer zijn en op dat gebied heeft Zalm zich niet bewezen. Ook is de vergelijking gemaakt met het salaris van DNB directeur Klaas Knot. Ook hij hoeft echter geen ondernemer te zijn, en zijn baan is gegarandeerd. Tenslotte: in de VS is het minder een schande om heel veel te verdienen. Maar daar staat een grootverdiener onder maatschappelijke druk om een (groot) deel van zijn geld weg te schenken aan culturele en andere maatschappelijke doelen. Dat maakt een topinkomen verteerbaarder voor de maatschappij.

Armagaddon
Armagaddon9 apr. 2015 - 10:18

>>> Chapeau......voor deze interessante psychologische uitleg en verklaring, subjectief of objectief is irrelevant, relevant is dat het niet past en met de rug naar de maatschappij staan is, dus geen empathie naar de maatschappj maar eerder een stuitend doorzichtig puberaal opportunisme....punt uit...!! ... Groot gelijk dat de maatschappij deze bancaire massa psychose niet wil accepten, de politiek heeft in 201212 m,b,t, dit onderwerp gefaald, door geen inzicht en visie te tonen, ondanks de deskundigheid in de maatschappij waar niet naar geluisterd /geconsulteerd werd, een typische partij gevoelige tunnelvisie...!! >>> Dijsselbloem heeft in deze correct en toch tactisch gereageerd gezien de voorgaande politieke beslissingen/ ontwikkelingen in deze...daar verwacht mg worden, dat volwassen topbestuurders hun verantwoordelijkheid wel onderhand na de kredietcrisis zouden moeten erkennen en aldaar naar opereren.....11

123456zeven
123456zeven9 apr. 2015 - 10:18

Dat schattingen naar elkaar toebewegen heeft niets te maken met kuddedier zijn, en alles met over extra informatie beschikken. Als mensen kuddedieren zouden zijn zouden ze de eerste schatting die ze horen overnemen en herhalen. Alleen doen ze dat niet. Als je geen idee hebt roep je maar wat. Hoor je de schattingen van andere mensen, dan zal er allicht iemand bijzitten met meer informatie dan jij. En dus heeft het zin om andermans schatting mee te nemen. Omdat je niet weet wie de beste informatie heeft neem je het gemiddelde.

LoLiTa2
LoLiTa29 apr. 2015 - 10:18

Wat een gezellig potje open deuren intrappen is dat toch, zo'n sociale wetenschap. Gaap.

Woeki Hypo
Woeki Hypo9 apr. 2015 - 10:18

Er is geen objectief juiste beloning voor een bankier. Ik ben niet zo blij met deze opinie van de schrijfster. Zij beschrijft een algemeen bekend verschijnsel, de verschillende referentiekaders van mensen (met groepsinvloed) vanuit haar eigen vak de (sociaal) psychologie. Vervolgens past ze dit verschijnsel toe op het actuele probleem van het salaris van de bankiers. En laat ze zien dat verschillende mensen hier verschillend over denken, vanuit hun verschillende referentiekaders. Het probleem hierbij is dat ze niet ingaat op de verschillende denkwijzen of referentiekaders. Uiteindelijk adviseert ze de mensen na te denken over hun eigen referentiekaders. Dit zou een goed advies zijn, indien ze het probleem van het salaris van de bankier niet als voorbeeld of aanleiding gekozen had, maar een algemeen praatje gehouden had. Het probleem van het salaris van een bankier is echter niet alleen een (sociaal) psychologisch verschijnsel. Het probleem is onderdeel van de verschillende aspecten, en dus wetenschappen, van waaruit mensen naar een probleem kunnen kijken. We kunnen hierbij noemen: economie, sociologie, politicologie, (sociaal) psychologie, filosofie (ethiek, religie) en wiskunde. Alle genoemde wetenschappen zijn cultuurwetenschappen (minstens voor een belangrijk deel). Cultuurwetenschappen zijn niet waardevrij. Onderdeel van dit niet waardevrij zijn, zijn de verschillende referentiekaders van de mensen (met groepsinvloed) als waarnemer en beschouwer. Niets nieuws dus. Zelfs in de natuurkunde heb je verschillende (typen van) waarnemers die hetzelfde verschillend waarnemen. Men spreekt in dit verband van relativiteitsprincipes. In de natuurkunde is men zo intelligent dat men de verschillende waarnemingen met elkaar in verband wil brengen. Een referentiekader is een relativiteitsstandpunt, maar dan in culturele zaken. Het is niet zo dat over de referentiekaders of relativiteitsstandpunten in de cultuurwetenschappen niets valt te vertellen. Maar het zal anders zijn dan in de natuurkunde. Want wij kunnen onze bewegingen of gedragingen in principe kiezen. Dit is onze vrijheid. Deze referentiekaders kun je op verschillende manieren ordenen in een micro (detail) of macro (abstract) zin. Wat in de politicologie het politieke spectrum genoemd wordt, met de sociaal economische dimensie als een onderdeel, is een ordening in macro zin. In de vorm van een soort abstracte politieke keuze ruimte. Een keuze vrijheid. Tenminste, in een goed werkende democratie. In een micro zin kun je de verschillende referentiekaders, relativiteitsstandpunten of denkwijzen beschrijven, typeren, of karakteriseren. Karakteriseren als karakters in de psychologie. Het neoliberale referentiekader van de neoliberale economie, een top wetenschap en het ondeugende broertje van een humanistische psychologie, dat verantwoordelijk is voor de wereldvreemdheid van de bankiers, in de zin van de Westerse Verlichting, ook een type referentiekader, kun je dan o.a. karakteriseren als narcistisch en psychopathisch. Als wij onze referentiekaders moeten onderzoeken, dan betekent dit o.a. voor een hoogleraar dat zij de referentiekaders van haar eigen wetenschap moet onderzoeken en de referentiekaders van de wetenschap economie, welke gebruik of misbruik maakt van de psychologie, en waarover ze iets wil zeggen via het salaris van een bankier. Dan zal blijken dat in de wetenschap de ene hand (het ene referentiekader) niet weet wat de andere hand doet (het andere referentiekader). Zie de alinea hierboven. Deze neoliberale economische wetenschap, dit stoute dominante broertje, is ook niet zo relativerend wanneer het gaat over het salaris van de onderklasse, de boete voor een bijstandsgerechtigde die een fout maakt, of de politieke inrichting van de maatschappij. Hij, broer, is dan absoluut. De onderklasse is zelfs helemaal niet verantwoordelijk voor het feit dat we tegenwoordig met de neoliberale economie en te veel verdienende bankiers en andere managers opgescheept zitten, die de beslissingsprocessen corrumperen, juist omdat ze te veel verdienen en daardoor een ander referentiekader hebben of krijgen. Het zijn de gestudeerde elites (inclusief de politiek) en de wetenschap, die in de eerste plaats moeten reflecteren over hun referentiekaders. Woeki Hypo is gematigd liberaal.

JoopSchouten2014
JoopSchouten20149 apr. 2015 - 10:18

Mijn referentiekader en link om salariëring te bekritiseren is de zichtbare en onzichtbare armoede om ons heen.

2 Reacties
Reiger2
Reiger29 apr. 2015 - 10:18

Met het risico oppervlakkig, materieel en, jawel, wereldvreemd gevonden te worden, toch maar deze reactie. Een eerlijke poging. Ik ken geen mensen die in armoede leven. En dat komt niet doordat ik ze vermijd. In mijn vriendenkring, mensen die ik ontmoette in mijn studententijd of in het verenigingsleven, zitten eigenlijk alleen mensen met een (ruim) bovenmodaal inkomen. Hetzelfde geldt voor de vrienden van mijn ouders en zussen. Het is ook wel logisch: mensen voelen zich het prettigst bij mensen die op henzelf lijken - misschien wel om te voorkomen dat ze het gevoel krijgen zich te moeten verontschuldigen of zich juist de 'loser' uit de groep te voelen. Mijn vrienden weerspiegelen daarmee een beetje wie ik ben. Het zijn veelal hoogopgeleide dertigers, veelal tweeverdieners met goede banen, doorgaans woonachtig in een stedelijke omgeving. En dus gaat de discussie in deze groep over wat een goede hulp is, waar je lekkere wijn (of whiskey, of gin) koopt en hoe je wijn leert waarderen, welke keukenmessen het prettigste werken, hoe je je werk combineert met de zorg voor kinderen en in hoeverre je het geredder aan het begin en eind van de dag kun uitbesteden. (Ja, en nog veel meer niet-materiële zaken - het is gelukkig zeker geen eindeloze oppervlakkigheid die de klok slaat - maar daar gaat mijn reactie nu niet over.) Wat ik bedoel: de discussie gaat in de regel niet over de kósten van al die dingen, laat staan de vraag of je de huur kunt betalen. Mijn referentiekader is wereldvreemd vanuit het perspectief van de minima. Mijn referentiekader is bizar kneuterig vanuit het perspectief van een bankier. En toch vind ik mijzelf, temidden van mijn in een vergelijkbare situatie als ikzelf verkerende vrienden, geen wereldvreemd kipje. En waarschijnlijk voelen maar heel weinig mensen, van minima tot magnaten, zich wèl wereldvreemd. De vraag is: is dat verwijtbaar? En zo ja, in hoeverre mag je mensen dan dwingen hun (sociale) kader te veranderen om zo ook hun referentiekader bij te schaven? Of, om het lekker ongenuanceerd te zeggen: waarom zou ik mezelf sociaal dwingen tot een ander kader, om me vervolgens ongemakkelijk gaan voelen temidden van mensen die hun boodschappen of huur ternauwernood kunnen betalen, die andere zaken in het leven wezenlijk vinden, (al dan niet noodgedwongen) heel andere afwegingen maken, die misschien zelfs wel afkeer voelen ten opzichte van die "egocentrische yuppen" als ik? Waarom zou ik hen verkiezen als ik ook lekker vertrouwd onder Ons Soort Mensen kan verkeren? Vriendschap is toch geen opgelegd gegeven? Waarom zou voor bankiers iets anders gelden dan voor mij? Overigens: hoe bizar andere referentiekaders op ons overkomen, kijk de documentaire "Queen of Versailles" nog een keer. (http://www.npo.nl/2doc/06-04-2015/VPWON_1239997) Waarschijnlijk zijn de Siegels ook niet zo wereldvreemd geboren...

CliffClavin1993
CliffClavin19939 apr. 2015 - 10:18

Correct, juistem, en in de roos - ik voeg eraan toe dat het mij altijd een raadsel gebleven is waarin 'onze' bankiers nu eigenlijk uitblinken. Zijn ze rekenkundig zeer begaafd? Hebben ze geheime kennis vergaard die voor gewone stervelingen niet toegankelijk is? Zijn ze objectief meetbaar veel méér dan anderen in staat om hun 'werk' (wat op ons overkomt als legale diefstal van ons aller geld, gekoppeld aan afschrikwekkende klunzigheid) te doen? Natuurlijk niet. De relatie tussen bankiers en 'het volk' is volkomen irrationeel - net zoals die tussen de voodoo-priester en zijn gelovigen, of die tussen menig therapeut en zijn cliënt. Er wordt opgekeken naar anderen; men kent die ander onverdiende macht toe. Men gelooft dat de priester of de therapeut méér inzicht heeft in de onderdaan, dan die onderdaan zelf heeft. Dat de machtige beter weet wat er omgaat in de onderdaan, wat hem drijft, dan die onderdaan (en betaler) zelf weet. Ik meen dat het met de bankier niet veel anders is. 'Geheime kennis', 'vaardigheden'? Ammehoela. Daarom ben ik om te beginnen voor een sterke, solide staatsbank. Die vóór alles betrouwbaar is, en geen risico's neemt. Ik ben er zeker van dat zo een instelling van meet af aan buitengewoon veel klanten zal hebben; mensen die heel erg opgelucht de overstap maken. Dan moet er een heel erg niet-vrijblijvend toezicht komen op andere banken, met stevige sancties, en 'salary-caps'. Het gaat namelijk uiteindelijk om het welzijn van gewone mensen, en niet om een stelletje cowboys wier enig talent ligt in liegen, bedriegen, en het uitpoepen van een bekakte woordenstroom, die maar niet ophouden wil, als er eens een hoorzitting is in de Kamer.

rikus1
rikus19 apr. 2015 - 10:18

Ik zou ze graag eens op de salarisschaal willen zien van een hardwerkende bouwvakker. Nu zal er gegild worden? Waarom wat is er mis met eerlijk werk? Moet oneerlijk werk dan beter worden beloond?

1 Reactie
lembeck
lembeck9 apr. 2015 - 10:18

Effectief wordt het dat wel, Rikus.... Banktoppers zijn vaak niet eerlijk. Jouw bouwvakker zal hooguit eens iets 'lenen' van een bouwplaats. Mag ook niet, maar gezien de financiële waarde van de oneerlijkheid winnen de banktoppers. De gewone man en vrouw wordt ook veel strenger gecontroleerd dan onze helden van de banktoppers.

[verwijderd]
[verwijderd]9 apr. 2015 - 10:18

Het salaris en bonussen van de top worden ook gezien als een stimulans voor de rest van de medewerkers. Ze zullen harder werken om te proberen uit te blinken en later misschien zelf die baan te krijgen. Bij een bank als de ABN-Amro werken 32000 mensen. Slechts een fractie daarvan krijgt zo'n hoog salaris.

1 Reactie
lembeck
lembeck9 apr. 2015 - 10:18

Denk je? Als er een groeiend aantal op de Nullijn zit en de contracten niet meer verlegd worden na 1 juli? Die mensen gaan dan harder werken, omdat hun CEO meer geld krijgt? Merkwaardig, hoogst merkwaardig.

johanversomeren
johanversomeren9 apr. 2015 - 10:18

prachtige betogen hoor. Iedereen vindt zich maar gewoon. En daarmee bewijst het artikel zijn gelijk. Dan nog even over het van belastinggeld redden van banken: Vertel eens waarom het wel normaal is dat iedere (geen enkele uitgezonderd) Nederlander meebetaalt aan deze op belastinggeld (en dus kosten van de belasitngbetaler) overeind gehouden website? Dat is schijnbaar wel allemaal ok.....................

2 Reacties
adriek
adriek9 apr. 2015 - 10:18

De overheid is van mening dat informatievoorziening tenminste voor een deel een publieke taak is en derhalve gedeeltelijk door belastinggeld gefinancierd mag worden. Of 'Joop' daar ook onder zou moeten vallen kunnen we best ter discussie stellen,maar het principe lijkt prima. Vooral als je de vergelijking maakt met landen waar -op overheidskosten- informatiekanalen gefilterd en geblokkeerd worden. Als ik de keus moet maken tussen de twee (uitersten?) ben ik gaarne bereid een paar handenvol euro's belastinggeld te betalen om Joop, WNL en FOK in de lucht te houden. Zelfs de PVV krijgt van mij een plekje op internet...

denmol
denmol9 apr. 2015 - 10:18

Ja.