De prinses van RN-leider Jordan Bardella komt uit een beruchte familie

Een dynastie van koninklijke tirannen

Prinses Maria Carolina di Borbone delle Due Sicilie, de verloofde van RN-leider Jordan Bardella, komt uit een beruchte familie. Haar voorvaders waren koning van Napels en Sicilië. Op de door verlichtingsidealen gedreven stichter van de dynastie na blonken zij uit door wanbestuur, bigotterie en tirannie. De laatste koning is verdreven door de vrijheidsstrijder Giuseppe Garibaldi met zijn leger van roodhemden. Daarop werd zijn rijk opgenomen in Italië.

Als stichter van de dynastie geldt Carlos, de vierde zoon van de Spaanse koning Filips V. Hij maakte zich in 1734 meester van de koninkrijken Napels en Sicilië in het kader van een min of meer intereuropees conflict dat bekend staat als de Poolse successieoorlog. In 1759 erfde hij ook de troon van Spanje. Dat werd zo gelaten maar ingevolge bepaalde internationale verdragen konden Spanje, Napels en Sicilië niet onder één heer verenigd blijven. Daarom werd hij in Napels en Sicilië opgevolgd door zijn derde zoon, Ferdinando IV. Dat had te maken met het machtsevenwicht in Europa.

In 1816 werden Napels en Sicilië verenigd tot het Koninkrijk van de beide Siciliën. Ferdinando zat nog steeds op de troon. Om het nieuwe begin te markeren noemde hij zich Ferdinando I. Ook schafte hij de recente grondwet af maar handhaafde wel allerlei autoritaire en dictatoriale wetgeving uit de Napoleontische tijd. Vrijzinnig gedachtengoed was streng verboden.

In 1820 pleegde de vooruitstrevende generaal Guillermo Pepe een coup. Hij dwong de koning een liberale grondwet te ondertekenen. Het rijk der vrijheid was kortstondig. Ferdinando liet zich uitnodigen op een intereuropese veiligheidsconferentie. Eenmaal buiten zijn hoofdstad wees hij de grondwet af. Hij stond een Oostenrijks leger toe zijn absolute macht te herstellen. Dat wil zeggen: sindsdien maakte de ambassadeur van Oostenrijk in feite de dienst uit. Generaal Pepe ging in ballingschap.

Na Ferdinando’s dood in 1825 werd hij opgevolgd door zijn oudste zoon Francisco. Deze isoleerde zich van de buitenwereld omdat hij niet ten onrechte een moordaanslag vreesde. Francisco vermaakte zich met minnaressen, terwijl profiteurs en corrupte edelen zich meester maakten van het bewind. Na vijf jaar al verwisselde hij het tijdelijke voor het eeuwige.

Zijn zoon en opvolger Ferdinando II (1830 en 1859) was geen verbetering. Aanvankelijk hing hij de popularis uit tegenover het gewone volk van Napels. Ook beloofde hij vooruitgang en legde ten bewijze daarvan een spoorlijn aan en later een telegraafverbinding. In 1837 echter vonden op Sicilië demonstraties plaats voor een grondwet. Ferdinando liet die keihard neerslaan. Daarna veranderde hij zijn koninkrijk in de hardste politiestaat van Europa, misschien op het tsaristische Rusland na. Zijn regime werd in heel het werelddeel berucht om zijn corruptie en onderdrukking. In januari 1848 kwam het getergde volk van Palermo in opstand. Dat was de inspiratiebron van de grote revoluties die vervolgens in Frankrijk, Duitsland en Oostenrijk uitbraken. Ferdinando zag zich net als destijds zijn grootvader gedwongen een grondwet toe te staan Generaal Pepe keerde terug om het commando op zich te nemen van het Napolitaanse leger. Dat leger was echter trouw aan de koning. Nadat was gebleken dat de leden van een in het kader van de grondwet gekozen parlement het onderling niet eens konden worden, pleegde Ferdinando met de hem trouw gebleven delen van het leger een militaire coup. De aanhangers van de grondwet hebben nog negen maanden verzet geboden. Ferdinando kende geen genade. Zo liet hij de stad Messina met granaten kapotschieten. Sindsdien droeg hij de bijnaam Il Re Bomba, de bommenkoning. Na zijn overwinning voerde Ferdinando zijn politiestaat weer in. Liberale leiders verdwenen in vochtige kerkers waar zij aan de ketting werden gelegd. Ferdinando II heeft zijn onderdanen onderdrukt tot zijn dood in 1859. Generaal Pepe wist overigens naar het buitenland te ontkomen.

Daarna was het snel afgelopen. Zijn opvolger Francisco II kreeg te maken met een invasie van Italiaanse vrijheidsstrijders onder de beroemde nationale held Giuseppe Garibaldi. Overal sloot het volk zich juichend bij zijn troepen aan. De laatste koning van Napels moest vluchten nog voor hij zelf veel uit had kunnen richten. Hij heeft zijn rechten op de troon nooit opgegeven. Zijn opvolgers deden dat evenmin.

Sinds 1960 is er ruzie tussen twee takken van de familie die elkaar hun vermeende rechten betwisten. Maria Carolina, de verloofde van Bardella, is een dochter van Prins Carlo, die claimt hoofd van de dynastie te zijn maar dat wordt door de meeste adelshuizen in Zuid-Europa betwist. Verscheidene voormoeders droegen haar voornaam. Ze is fotomodel en influencer. Maria Carolina maakt zich sterk voor in de steek gelaten honden. Ze heeft banden met prins Bernards World Wide Fund for Nature (WWF), het Rode Kruis en Passion Sea, een organisatie in Monaco die zich inzet voor een schone zee door kinderen bewust te maken. De directeur Helga Piaget is nogal goed met het Monegaskische vorstenhuis.

En nu is Maria Carolina dan mascotte van het Rassemblement National. Dat past wel bij de bestuursstijl van haar koninklijke voorouders.

Hier is de insta van Maria Carolina. Met een kleine 220.000 volgers is ze niet extreem succesvol.

Het volkslied van Napels en Sicilië:

Bekijk op Netflix de prachtige serie Il Gattopardo naar het beroemde boek van Giuseppe Tomasi di Lampedusa (in het Nederlands vertaald als De Tijgerkat. Dat speelt zich af tegen de achtergrond van het instortende koninkrijk der beide Siciliën.

En bekijk hier met Engels onderschrift de briljante verfilming van Il Gattopardo van Luchino Visconti. Hoofdrol: Burt Lancaster.

Voor het overige ben ik van mening dat het toeslagenschandaal niet uit de publieke aandacht mag verdwijnen en de affaire rond het Groninger aardgas evenmin zeker nu de laatste putten open blijven en Friesland zo’n schandelijke compensatie geboden krijgt voor het toestaan van nieuwe winningen.

Beluister Het Geheugenpaleis, de wekelijkse podcast van Han van der Horst en John Knieriem over politiek en geschiedenis. Nu: Iran, het ken niet winnen maar je ken er wel van verliezen.