De patiënt doet inmiddels administratie, triage en ondersteunende fotografie

Een paar jaar geleden schreef ik al eens een opiniestuk over de huisartsenpost. De strekking was simpel: wat je ook mankeert, je krijgt standaard het advies om het even aan te kijken en vooral een paracetamol te nemen. Alsof paracetamol inmiddels een soort magisch stofje is dat alles oplost, van een gebroken teen tot existentiële wanhoop.

Sinds ik MS heb, dunne vezel neuropathie en medicatie gebruik die mijn immuunsysteem onderdrukt, is “even aankijken” niet altijd een heel briljant plan. Als je lijf al structureel ruzie met zichzelf maakt, kijk je toch net iets anders naar ontstekingen.

Deze week was het weer raak.

Een ontstoken ooglid. Een strontje. Gewoon een smerig klein kutding dat in de loop van de avond besloot flink op te zwellen. Overdag had ik al keurig mijn eigen huisarts een bericht gestuurd via de app. Daar geen klachten over. Maar later werd het dikker en begon ik toch te denken dat mijn gezicht blijkbaar eigen bouwplannen had.

Dus ik doe wat een brave burger tegenwoordig moet doen. Eerst die digitale zelftriage. “Moet ik naar de dokter?”

Nee, blijkbaar niet als je een klacht hebt die niet in hun lijstje voorkomt.

Dan maar de huisartsenpost. Eerst een enorm formulier invullen. Alles netjes. Wat heb je. Sinds wanneer. Medicatie. Medische voorgeschiedenis. Het halve levensverhaal. Aan het einde de geruststellende tekst dat de huisarts me wil spreken en snel terugbelt.

Na één minuut werd ik inderdaad gebeld.

Door een bandje.

Met muziek.

En de mededeling dat als je vooraf het formulier invult, het allemaal sneller gaat.

Ik had dat formulier net ingevuld, Sherlock.

Na zeventien minuten kreeg ik iemand aan de lijn. Ik mocht vervolgens alles opnieuw uitleggen. Want blijkbaar was dat formulier vooral voor de sier. Of om patiënten bezig te houden zodat ze niet gaan nadenken over hun levenskeuzes.

Er zou overleg zijn met de arts. Ik werd inderdaad snel teruggebeld.

Of ik een foto wilde mailen.

Prima.

Foto gestuurd.

Telefoontje: foto ontvangen, we bellen zo terug.

Tien minuten later het grote medische verdict.

Geen spoed. Alleen als u koorts krijgt.

Fijne avond mevrouw Hofman.

En ik snap echt wel dat de zorg piept en kraakt. Dat personeel overloopt. Dat de druk krankzinnig is. Maar stop dan met doen alsof dit efficiënt is.

Ik vul formulieren in. Ik herhaal mijn verhaal. Ik lever beeldmateriaal aan alsof ik onbetaald in mijn eigen diagnostisch team zit. De patiënt doet inmiddels administratie, triage en ondersteunende fotografie.

Ik verwacht bij mijn volgende contact eigenlijk gewoon een inlogcode voor het huisartsensysteem en de vraag of ik misschien zelf mijn recept wil uitschrijven.

Maar goed.

Voor nu kijk ik het even aan, zover dat gaat met één oog.

Met een paracetamol natuurlijk.