De bommen vallen, kinderen huilen, moeders en vaders zijn wanhopig

Het woord vrede vertaal je zo naar je gewenste taal. Je kan AI gebruiken, of gewoon een woordenboek. De echte betekenis ervan is alleen aan hen bekend die de vrede (ooit) verloren hadden. Zij en ik (ooit) leefden toen in vrede. Voordat de oorlog uitbrak.

En toen, toen de oorlog uitbrak, bleek de vrede het meest kostbare bezit wat we ooit hebben. En hadden. Pas toen, beseften wij het. 

Mijn eigen rouw om mijn eigen verloren vrede is nog lang niet geklaard. Ik lik de oude wonden nog steeds. En toch. En alsnog.

Ik wil verder. Ik wil de pijn vergeten van die gestolen vrede van mij, welke op een zeer agressieve en afschuwelijke manier van mij is afgerukt. Ik wil verder. Ik wil verder vrede stichten. Met mijn medemens. Wereldwijd. Ik wil verder. Ik wil vrede.

En een iemand is continu op oorlog belust. Wat bezielt hem/haar? Wat bezielt u met al uw steun aan alle oorlogszuchtige geesten in onze wereld? Vindt u het geweld rechtvaardig? Vindt u dat geweld de oplossing is van onze (menings)verschillen? Of zouden wij met dialoog of een vrolijk gesprek dichterbij elkaar kunnen komen? Om verschillen te overbruggen? En ieders eigen belangen met mekaar verenigen? En wat is ons eigen belang eigenlijk? 

Willen wij een eerlijke wereld? Een wereld waar niemand lijdt en wij allen van dit leven even eerlijk mogen genieten? Of willen wij dat een iemand lijdt zodat een ander zich verrijkt? De keuze is aan ons. En wij te allen tijde kunnen kiezen. Tussen eerlijk en oprecht of het tegenovergestelde. 

Dat tweede heerst anno nu. Het is het jaar 2026. De machthebbers hebben het gewelddadige spel opengebroken. De bommen vallen. Kinderen huilen, moeders en vaders zijn wanhopig. Wederom is de toekomst en het heden van onze medemens hem of haar ontnomen. Op een gruwelijke wijze. 

Berovers van onze vrede en hun motieven ga ik niet analyseren en/ of doorgronden. Zonde van mijn tijd. Ik hoef het niet te weten en ook niet te begrijpen waarom een medemens een andere medemens dood wil, omwille van welk belang dan ooit. In mijn wereld doden wij elkaar niet, nooit. Integendeel. In mijn wereld helpen wij elkaar. Wij steunen elkaar. Wij streven allen naar de vrede. Vrede die gemakkelijk te vertalen is met elk woordenboek. De belevenis van on-vrede is alleen door hen die de vrede verloren hadden pas echt te vertalen door middel van ervaringen. Die wilt u niet meemaken. Geloof me. Het gebrek aan vrede sloopt al het leven. En waar staat u in dit hele verhaal? Wanneer de wereldvrede op het spel staat? 

Er is niks stoers aan de bommen die om hen/jou heen vallen. Er is niks stoers aan de lege supermarkten waar jij of zij geen brood of melk kunnen halen. Er is niks stoers aan het feit dat jij of je medemens opeens een mens zonder basale rechten bent, zodra een oorlog in je buurt/land/straat uitbreekt. Opeens, zodra de wereldmachten met elkaar bonje hebben, ben jij en je medemens de pineut.

“Helaas, pindakaas.”
“Is dat zo?”
“Heb ik geen zeggenschap over die kostbare vrede, die ik nu geniet?”

...

Vandaag heb ik met mijn kleindochters van de vrede volop genoten. Wij gingen dansen. Muziek maken. Wij gingen in een park jonge bloemetjes plukken. Wij kochten verse broodjes en smoothies in een supermarkt. Wij haalden ijsjes. Alles deed het was open. Er was geen oorlog die ons belemmerde. En geen bommen. Wij waren gelukkig. Echt. 

En toen moest ik als oma naar het wereldnieuws kijken. Dat had ik maar beter niet kunnen doen. Er is weer een gruwelijke oorlog gaande. Weer vele onschuldige oma's en kleindochters worden geofferd voor een onduidelijk belang. Terwijl zij, zoals mijn kleindochters en ik een gewone oppasdag beleefden, vielen de bommen op hun hoofden heen. En lieten zij een oneindige pijn achter. En verdriet. 

"Wie moet dit alles straks opruimen? Al die verrichte pijn en verdriet?"
"Is het oorlog voeren de basis van onze economie?"
"Geld moet rollen."
"Vast."