Waarom rust er nog altijd een taboe op mannelijke sekswerkers?

Sekswerk is legaal in Nederland, maar er rust nog altijd een stevig taboe op het beroep. Dat geldt niet alleen voor vrouwen, maar ook voor mannen. Hoe ziet de verborgen wereld van mannelijke sekswerkers eruit?

Kris (26) werkt al jaren in de seksindustrie, vertelt hij in Jurre’s Date. Hij speelde in pornofilms, werkte als stripper, als escort en deed raamsekswerk. Tegenwoordig maakt hij content voor het platform OnlyFans.

Waarom hij het werk is gaan doen? Simpel: geld verdienen. Tegelijk benadrukt Kris dat hij ook veel plezier heeft gehad in zijn carrière. ‘Alles heeft zijn ding’, zegt hij. ‘Ik heb escort heel erg leuk gevonden. Ik heb porno heel erg leuk gevonden. Ik heb achter de webcam zitten heel erg leuk gevonden. En dit ook. Maar overal zitten aspecten aan die ik niet leuk vind, zoals bij ieder beroep.’

Toch denkt hij niet dat iedereen zomaar sekswerk kan doen. ‘Je moet echt sterk in je schoenen staan.’ En volgens Kris verandert het werk ook hoe je naar seks kijkt. ‘Ik geniet wel van het moment, maar als er geen geld op tafel zou liggen, zou er niet eens een gedachte in mijn hoofd opkomen om een woord te spreken tegen die persoon.’

In het straatbeeld is sekswerk vooral zichtbaar achter de ramen. Maar daar staan alleen vrouwen, viel journalist Sanne Hoeks van Omroep Brabant op. Dat riep de vraag op waar de mannen zijn. Want die zijn er wel degelijk – alleen werken ze grotendeels uit het zicht. Hoeks onderzocht dat en maakte er een podcast over.

‘Gigolo’s – dat zijn mannelijke sekswerkers die vrouwelijke klanten hebben – daar hoor je nog weleens iets over. Daar wordt dan over geschreven in een spannende vrouwenroman’, aldus Hoeks. ‘Maar mannelijke sekswerkers met mannelijke klanten hebben vaak klanten die nog niet uit de kast zijn, of hun geaardheid nog aan het ontdekken zijn. Juist daardoor blijven zij meer verborgen.’

Dat geldt ook voor Kris: het merendeel van zijn klanten is niet uit de kast en vaak getrouwd. Zelf kijkt hij daar met veel verbazing naar. ‘Het lijkt me heel zwaar om je leven te leiden als iemand die je niet bent.’

Hoewel veel mannelijke sekswerkers, zoals Kris, hun werk vrijwillig doen, geldt dat niet voor iedereen. In haar podcast laat Hoeks ook de keerzijde zien: jonge mannen die via internet in sekswerk terechtkomen en vervolgens in kwetsbare of onveilige situaties belanden. Volgens haar ontbreekt het maatschappelijk bewustzijn dat ook jongens slachtoffer kunnen worden van uitbuiting.

Die verborgenheid werkt ook door in hulpverlening. Veel vrouwelijke sekswerkers weten bestaande zorgnetwerken te vinden, maar voor mannen ligt dat ingewikkelder. Volgens Hoeks speelt het dubbele taboe daarbij opnieuw een grote rol. Daardoor blijven problemen langer onder de radar en krijgen jongens minder snel hulp.

Met de podcast wil ze dat zichtbaar maken. ‘Meisjes worden op jonge leeftijd gewaarschuwd voor loverboys’, zegt ze. ‘Maar ook jongens kunnen in zo’n situatie terechtkomen. Daar moet meer bewustzijn over komen. Dan kan het beter herkend worden en kunnen die jongens gezien en geholpen worden.’