Seb fietst voor een wereld zonder grenzen van Nederland naar India

In 3 op Reis: De Reis van je leven fietst Seb (25) van Nederland naar India. Onderweg ontmoet hij inwoners die hem vertellen over oorlog, verwoesting, op de vlucht slaan en veerkracht. Dit doet hij zonder crew, zonder script, alleen met een camera.

De 25-jarige buschauffeur Seb brengt dagelijks mensen van A naar B. Maar wat als hij sommige passagiers zou moeten vertellen dat ze niet mogen instappen? Die vraag houdt hem dagelijks bezig en vormt de motivatie van zijn fietstocht voor een wereld zonder grenzen. ‘Met mijn Nederlandse paspoort kan ik naar 121 landen reizen. We hebben het drie na sterkste paspoort ter wereld. Kom je uit Libanon, dan zijn dat er zestien. Syriërs kunnen maar naar zes landen zonder visum. Dat is bizar.’

Op de fiets vertrekt Seb vanuit Amsterdam richting India, via Turkije dwars door Libanon, Syrië, Jordanië, Irak, Iran en Afghanistan. ‘Met deze fietstocht hoop ik een klein beetje bij te dragen aan een rechtvaardigere wereld. Ik ga de wereld niet redden. Maar ik kan mezelf wel onderwijzen over grenzen, en geld ophalen voor mensen die tegen grenzen vechten.’

Tijdens zijn reis laat Seb de rijke cultuur zien van de landen die hij bezoekt en de gastvrijheid die overal ervaart. Maar hij toont ook de harde realiteit van verwoestingen en bombardementen, terwijl inwoners ondanks dit veerkrachtig blijven.

Seb heeft negen maanden uitgetrokken voor zijn reis, maar wanneer we hem volgen is hij al acht maanden onderweg en heeft hij net Europa verlaten. Per dag fietst hij tussen de 30 en 120 kilometer, afhankelijk van de weersomstandigheden en zijn energie. Zijn tentje heeft hij altijd bij zich en knalt hij overal neer: op het strand, onder een brug, noem maar op. ‘Die hele fietstocht ben ik onderweg aan het uitvogelen. Ik heb ook niet echt opgezocht hoe je dat precies doet met voeding en zo.’

Wanneer Seb al Turkije, Jordanië, Irak en Syrië heeft doorkruist, maakt hij een uitstapje naar de Georgische hoofdstad Tbilisi. Daar hoort hij dat de visumvereisten voor Iran zijn aangescherpt, precies op het moment dat hij via Armenië richting Iran en Afghanistan wil doorfietsen.

‘Dat komt allemaal omdat Israël Iran aanvalt’, vertelt hij. Seb moet zijn reisplannen aanpassen en baalt enorm. ‘Ik wil al zeven jaar naar Iran. Het is een grote reden waarom ik op de fiets ben gestapt.’

Maar Seb heeft een nieuw plan. Hij besluit terug te fietsen via Irak en Syrië, richting Palestina. ‘Ik zie het als de geboorteplek van grenscontroles. Heel veel grenscontroles worden in de Westelijke Jordaanoever uitgeprobeerd door Israël en Israëlische bedrijven. En als dat een beetje “goed werkt”, wordt het verkocht aan Europa, de VS, China.’

In Palestina wil Seb vrijwilligerswerk doen en laten zien wat daar gebeurt. ‘Gaza kom ik natuurlijk niet in, maar ook op de Westelijke Jordaanoever zijn kolonisten die Palestijnen aanvallen en het leven daar heel zuur maken. Dus daar wil ik heen.’

Al fietsend en liftend vanuit Tbilisi heeft Seb in twintig dagen ruim drieduizend kilometer afgelegd. Vanuit de Irakese hoofdstad Bagdad regelt hij een busticket naar Syrië. Bij aankomst in de Syrische stad Homs springt hij weer op zijn fiets voor de komende etappes. Totdat hij valt. En hard ook.  

‘En toen kwam het besef: misschien gaat Palestina niet meer lukken.’

Met een bot dat uit zijn schouder steekt, moet Seb zijn reis helaas afbreken en terugvliegen naar Nederland voor een operatie. Zijn moeder stapt direct op het vliegtuig om hem op te halen. ‘Mijn moeder is zo’n topper, jongens. Die vindt mijn reis zo moeilijk. En tegelijkertijd: ze is er gewoon!’

Twee dagen na het ongeluk vliegen ze samen via Beiroet en Istanbul naar Nederland. ‘En dan wordt het verschil tussen een Nederlands paspoort en een Syrisch paspoort wel heel duidelijk. Waar veel Syriërs er maanden, jaren over doen om naar Nederland te komen, stapte ik op het vliegtuig en was ik via Istanbul binnen twaalf uur terug op Schiphol Airport. En dat is precies waarom ik deze reis maak.’

‘Ik heb mezelf fysiek en mentaal tot grenzen gepusht.’ Ondanks het abrupte einde, is Seb blij met wat hij heeft bereikt. ‘75.000 mensen zijn mee gaan reizen en hebben geleerd over grenzen. Dat is vet. We hebben 25.000 euro opgehaald voor organisaties die strijden tegen grenzen.’

Ook sprak hij vele mensen en hoorde hij hun verhalen en geschiedenis. ‘Hoe veerkrachtig die mensen zijn. En hoeveel ze om elkaar geven. En hoe gastvrij het daar is. Dat gezien hebbende laat het je niet los.’

En als het aan Seb ligt, is zijn reis nog niet klaar. ‘Als die schouder weer heel is, dan gaan we door. Terug naar waar ik ben gebleven en gewoon voortzetten.’