Romy Monteiro over de band met haar vader: ‘Ik word eigenlijk elke dag afgewezen’

Romy Monteiro zit bij Eus in de kappersstoel in De Geknipte Gast. Ze vertelt over opgroeien zonder vader en haar carrière als zangeres.

Zangeres Romy Monteiro is geboren en opgegroeid op een woonwagenkamp in Utrecht-Oost. Anders dan de norm in de community van een woonwagenkamp, is haar moeder zwanger geworden van een Portugese man. Romy is drie jaar oud wanneer haar biologische vader ervoor kiest om hun gezin te verlaten.

Romy: ‘Nee, sterker nog, mijn moeder heeft dat tot mijn zestiende heel erg van me weggehouden. Ik zag mijn vader niet zo vaak, misschien een of twee keer in het jaar, als dat al zo was. Hij zei dan wel heel vaak dat hij langs zou komen, maar dan kwam hij niet opdagen. Dat was natuurlijk heel verdrietig en dat heeft mijn moeder altijd wel heel goed opgevangen. Ze zei dat papa dan heel druk was, met allemaal smoesjes. Wat ze ook deed met verjaardagen en kerst, was cadeautjes inpakken namens mijn vader. Ze zei dat ik papa dan net had gemist. Zij wilde namelijk heel lang in stand houden, of de gedachte geven, dat ik wel geliefd werd door mijn vader, ook al was dat niet zo. Dat was natuurlijk hartverscheurend. Dat vind ik heel mooi en heel bijzonder, want ik denk dat heel veel ouders het andersom doen.’

‘Ik heb dat nooit echt geuit, maar ik denk dat ik dat beter had kunnen doen. Later in therapie heb ik wel heel veel kunnen uiten, maar heel erg in mezelf. Ik denk misschien wel dat ik het verdriet niet wilde laten zien aan mijn moeder, omdat ze zo erg haar best deed. Ook wil je als kind eigenlijk zeggen: "Mama, je bent al genoeg voor mij."'

‘Ja, ik ben heel boos geweest op mijn vader. Het merendeel van mijn leven heb ik hem niet willen spreken en niet willen zien. Niet toen ik een klein kindje was, toen wilde ik niets liever dan mijn vader zien. Op een gegeven moment word je daar bewust van. Wat is dit nou? Ben ik niet goed genoeg? Waarom ben je niet in mijn leven?’

‘Ja, absoluut. Het is heel kwetsend als jouw ouder er niet voor kiest om voor je te zorgen, of om liefde te geven. Dan word je daar heel onzeker van.’

‘Ik kan me herinneren dat ik op een gegeven moment tegen mijn moeder zei: “Ik wilde dat hij dood was.” Hij belde een keer op dertien oktober om mij te feliciteren met mijn verjaardag, maar ik ben dertien november jarig. Ik vond dat zo kwetsend, je weet niet eens wanneer ik geboren ben, what the fuck? Toen zei ik tegen mijn moeder, want ik was er verdrietig over: “Ik wilde dat hij dood was.” Dan is het logisch dat ik geen contact met hem heb. Nu word ik elke dag eigenlijk afgewezen. Elke dag dat hij niet geïnteresseerd is in mij, of kiest om een ander leven te leiden.’

‘Volgens mij lachte hij het gewoon weg. Volgens mij vond hij het totaal niet interessant.’

‘Ik denk dat hij niet in staat was een goede vader te zijn.’

Romy heeft een nummer gemaakt over de band met haar vader. Ze haatte hem in die tijd, maar wilde ook graag liefde van hem krijgen. Op dit moment heeft ze weer pril contact met haar vader, maar ze schreef het lied al voor die tijd.

‘Het is recht vanuit mijn hart. En over iets wat heel gevoelig is. Ik wil het heel graag ooit uitbrengen, omdat ik mensen die hetzelfde hebben – die een lastige band hebben met een ouder – gezien of gehoord wil laten voelen. Het is heel normaal namelijk dat je struggelt met die behoefte aan connectie met je ouder.’