Reda (28) overleed door oververhitting na xtc: ‘Het was gewoon pure pech’ | Van de Wereld

Reda is 28 jaar oud wanneer hij na het gebruik van xtc op een feest oververhit raakt en in het ziekenhuis overlijdt. In Van de Wereld blikken nabestaanden terug: wie was Reda, hoe stond hij in het leven en wat laat hij achter?

In Van de Wereld worden de verhalen verteld van jonge mensen die om het leven zijn gekomen door een noodlottig ongeval met drank of drugs. In de eerste aflevering blikken nabestaanden terug op Reda, een feestbeest, sfeermaker en verbinder. 

‘Reda was een sfeermaker’, vertelt zus Leila. ‘Die mis je gewoon op alle momenten dat je samen bent.’ Beste vriendin Kim noemt Reda een verbinder: ‘Iedereen was welkom, iedereen mocht erbij.’ Hij had een uniek gevoel voor humor. ‘Zijn stopwoordje – ananas – gebruikte hij om awkward stiltes te doorbreken.’ Zijn lach werkte aanstekelijk, zegt Kim: ‘Als hij moest lachen, moest je ook lachen.’ Vriend Dion vertelt dat Reda veel dingen zei die andere mensen niet hardop zouden zeggen. Hij benoemde het bijvoorbeeld heel nadrukkelijk als hij iets leuk vond. Op feestjes, vertelt Kim, was Reda diegene die dan zei: ‘Ik ben zo blij dat we dit met elkaar doen.’

Als kind was Reda eigenlijk altijd vrolijk, vertelt zijn moeder Saïda. Hij groeide op als de oudste van drie. Zijn broer Nino kon altijd met hem praten: ‘Reda was altijd heel neutraal, hij koos nooit een kant, maar bood altijd een luisterend oor.’

Al vroeg op de middelbare school ontdekt Reda zijn grote passie: filmen, monteren en creatief bezig zijn. Een gedeelde passie, samen met zijn beste vriend Dion: ‘Ideeën uitwerken tot een leuke video.’ Omwille van die passie heeft broer Nino wel wat slechte nachten gehad; de broers deelden namelijk een kamer en Reda was vaak 's nachts nog aan het monteren. Nino werd er soms ‘knettergek’ van. Dion beaamt dat Reda vaak niet kon wachten met monteren. ‘Dan had je nog maar net iets opgenomen en dan kreeg je 's avonds al een linkje, dan had hij het al gemonteerd.’ Reda heeft van zijn passie zijn werk kunnen maken, na een opleiding begon hij met werken op het Mediapark.

Reda was ‘het feestbeest’ van het gezin, zegt Leila. ‘Hij wilde bij elk feestje zijn’ en hij hield wel van wat aandacht: ‘Na twee biertjes moest hij op het podium dansen.’ Hij ontdekte festivals, met Amsterdam Open Air in 2019 als keerpunt. ‘Toen had hij het ontdekt’, zegt vriend Mick. ‘En dan moet het meteen elke week.’ Het liefst stond hij met ‘twee biertjes, armen wijd, zonnebril op, ogen dicht – gewoon te genieten’, vertelt Kim.

Met het experimenteren met drugs ging Reda zorgvuldig te werk. ‘Voordat we naar een festival gingen, moest je langs dokter Reda om je te laten meten en te laten wegen’, zegt Kim. ‘Hij maakte er bijna een studie van’, vertelt Mick. Reda testte alles, zocht uit wat verantwoord was en zorgde dat de groep het op een veilige manier deed. ‘Hij wist wat er fout kon gaan’, zegt Kim.

Zijn moeder stond er niet afwijzend tegenover: ‘Dat experimenteren hebben wij ook gedaan. Dat verbieden heeft geen zin, dan kan je er beter voor zorgen dat ze het op een verantwoorde manier doen.’

Op zondag 17 oktober 2021 gaat Reda met vrienden naar een ADE-feest in Amsterdam. Al voor vertrek gaat er van alles mis: een vriend is zijn identiteitsbewijs kwijt, corona-QR-codes dreigen te verlopen en het kaartje van Reda werkt niet. ‘Er waren die avond meerdere tekenen dat we misschien gewoon niet hadden moeten gaan’, zegt Mick.

Eenmaal binnen is de sfeer goed: Reda en z’n vrienden genieten van het feest en de muziek. Op een bepaald moment nemen ze xtc en begint de dj met draaien.

Reda gaat drinken halen, maar hij komt niet terug. Na twintig à dertig minuten gaat Kim hem zoeken en vindt ze hem achterin, tegen de wand. ‘Hij was heel warrig, maar nog redelijk aanspreekbaar.’ Een cola drinken helpt niet: Reda knijpt het bekertje stuk in zijn hand. De EHBO wordt ingeschakeld. ‘Die zei gelijk: "Dit is niet goed." Op dat moment raakte hij van de wereld.’

Reda wordt per ambulance naar het medisch centrum van de Vrije Universiteit gebracht. Er is een miscommunicatie over wie de ouders informeert – Reda’s vrienden zijn in de veronderstelling dat de politie dat heeft gedaan, maar dat blijkt niet zo te zijn. De vrienden bellen zijn ouders en wanneer zij aankomen, ligt Reda aan allerlei slangen. Ze hebben al snel door dat het niet de goede kant op gaat en vader Sander besluit Nino en Leila op te halen.

Artsen leggen uit wat er is gebeurd: een zeldzame maar fatale complicatie van xtc-gebruik waarbij het lichaam oververhit raakt. ‘Alles van binnen is gekookt’, legt zijn moeder uit. ‘Het komt weinig voor, maar als het voorkomt, is het wel vaak fataal.’

De arts is duidelijk: Reda gaat het niet redden. ‘Ik hoorde het, maar het kwam niet binnen’, zegt Kim. Nino en Leila komen met hun vader aan bij het ziekenhuis. Leila: ‘Mijn moeder vertelde dat Reda was overleden. Toen was het een en al janken.’

Aan de voorzorgsmaatregelen heeft het niet gelegen. ‘Het was pure pech’, zegt Kim. ‘Het lag niet aan de hoeveelheid die hij had genomen. Het kan al bij een kwartje gebeuren.’ Zijn moeder beaamt het. ‘Het was een schoon pilletje, van een batch waar ze eerder ook al wat van hadden genomen. Het is echt heel erg pech geweest.’

Het verlies laat diepe sporen na. ‘Op de momenten dat je als gezin met z’n allen wat doet, mist er altijd eentje’, zegt zijn vader. Reda en zijn zus Leila groeiden in de tijd voor Reda’s overlijden steeds meer naar elkaar toe en maakten samen plannen: ‘Het is spijtig dat je dat niet meer kan delen.’ Broer Nino had Reda graag kennis willen laten maken met zijn dochter, Reda's nichtje.

Zijn moeder vergelijkt het rouwproces met golven in de zee: ‘Zo’n golf van enorm verdriet rolt ook weer verder, dus heb er vertrouwen in dat je weer bovenkomt. Dat heeft mij geholpen om niet te verdrinken.’ En boven alles: de herinnering aan wie Reda was. ‘Ik hoop dat hij herinnerd wordt zoals hij was’, zegt zijn moeder. ‘Zoals hij ook altijd graag zichzelf was.’ Vader Sander vult aan: ‘Met af en toe die schaterlach.’