Eva is sekszorger: 'Ieder mens heeft behoefte aan huidcontact, aan knuffelen, strelen en seks'

Eva is sekszorger, ze ontvangt cliënten voor afspraken waarin intimiteit centraal staat. Waarom doet zij dit werk?

‘Ieder mens heeft behoefte aan huidcontact, aan knuffelen, strelen en seks', vertelt Eva. 'Dat hoort bij het leven, daarom vind ik het zo jammer dat er taboe op heerst.’

Wat als intimiteit niet vanzelfsprekend voor je is? Als je wel behoefte hebt aan aanraking, maar door een beperking, trauma, ziekte of sociale isolatie de mogelijkheden onbereikbaar lijken. Juist voor die mensen bestaat er een beroep waar zorgverleners een specifieke vorm van contact aanbieden, zoals lichamelijke intimiteit en seks. Een van deze zorgverleners is Eva.

‘Ik lever zorg, zo zie ik dat ook heel erg. Het is niet dat ik me daar mentaal op moet voorbereiden. Ik stap in de auto en ik ga ernaartoe en daar hoort dan ook seks bij voor mij.’ Of er daadwerkelijk seks plaatsvindt, verschilt per cliënt. Het draait volgens Eva volledig om de behoefte van de ander. ‘Dat is natuurlijk prachtig als je dat wél kunt geven aan iemand.’

Sekszorg is voor mensen die moeite hebben met het aangaan van sociale contacten, bijvoorbeeld door autisme of een sociale stoornis. Voor hen kan het lastig zijn om een relatie op te bouwen. Erik is zo iemand. Hij ontvangt sekszorg via Stichting Snoezelzorg. Voor hem is sekszorg een manier om toch nabijheid en intimiteit te ervaren.

‘Ik ben weleens op de Wallen geweest, ik heb er drie keer heen en weer gelopen maar ik durfde niet naar binnen’, vertelt hij. ‘Ik vind dit sociaal veiliger.’

‘Dat hangt van de cliënt af’, zegt Eva. ‘Soms durven cliënten niet precies te zeggen wat ze willen, dus ik vraag dat echt wel.’ Omdat de cliënten betalen voor hun afspraak, vindt Eva het belangrijk dat zij de ruimte krijgen om hun wensen te verkennen. Ze biedt daarom alles aan wat onder ‘standaard’ seksuele handelingen valt, zoals pijpen of beffen – altijd binnen duidelijke en veilige kaders.

‘Er is geen mogelijkheid in Nederland om dit vergoed te krijgen’, zegt Eva. ‘Eigenlijk moet je dus betalen voor lijfelijk contact.’ Dat maakt sekszorg niet voor iedereen toegankelijk. Mensen die hier baat bij hebben, moeten het dus zelf betalen – en dat is lang niet voor iedereen vanzelfsprekend.

‘Een keer in de maand. Maar er zijn cliënten die het graag om de twee weken willen’, vertelt Eva. Voor veel cliënten is dit het enige moment waarop zij intimiteit ervaren. Dat betekent dat sommige slechts anderhalf uur per maand fysiek contact hebben. Juist daarom ziet Eva haar werk als waardevol en noodzakelijk.

Erik heeft gemiddeld vijf afspraken per jaar en kijkt daar telkens naar uit. ‘Ik kan moeilijk afscheid nemen’, vertelt hij. ‘Dan merk ik wel dat het dieper zit dan alleen dat.’ Tegelijkertijd geven de ontmoetingen hem ook iets positiefs. ‘Het zijn weer leuke uurtjes geweest en ik voel me dan toch wel weer even voldaan.’

De afspraken hebben ook invloed op zijn zelfbeeld: hij voelt zich na afloop zelfverzekerder en minder negatief over zichzelf.

‘Bij de ene cliënt ben ik na een uurtje weer weg, maar bij andere cliënten kan het ook zomaar zijn dat je een mooie connectie opbouwt’, vertelt Eva. Om deze connectie te behouden, praat ze tijdens de afspraken dan ook niet over haar privéleven. ‘Ik praat niet over mijn partner, want die bestaat niet voor de cliënt. Ik ben het waar het om draait en ze willen helemaal niet weten dat ik een vriend heb.’

Tegelijkertijd is ze in haar eigen omgeving juist open over haar werk. ‘Ik heb het mijn kinderen wel verteld, want stel je voor dat ik er niet meer ben, dan zouden zij dat stukje van mijn leven nooit hebben geweten.’

Voor Eva is het stellen van grenzen een essentieel onderdeel van haar werk. Hoewel er soms een sterke connectie ontstaat met cliënten, is het belangrijk om altijd professioneel te blijven.

‘Ik heb gemerkt dat ik dat best lastig vind ook. Maar dat hoort bij grenzen stellen.’ Daarom werkt ze met duidelijke afspraken die vooraf worden vastgelegd. ‘Er moeten echt wel duidelijke afspraken zijn waar je je aan houdt. Dat staat zelfs op papier.’ Zo weet Eva van tevoren wat een cliënt verwacht en kan ze bepalen of dat bij haar past. Ook tijdens afspraken geeft ze haar grenzen goed aan. ‘Het wordt er niet mooier op als ik iets ga zeggen wat iemand zou plezieren, zoals nog langer blijven. Dan ga je echt je grenzen te buiten.’

Hoe sterk de band soms ook voelt, voor Eva blijft één ding leidend: ‘Ik lever zorg. In die zin is dat voor mij heel duidelijk.’

‘Wanneer iemand zegt dat hij nog weken met een glimlach rondloopt, dan denk ik: wauw, dat heb ik kunnen geven.’