Erik (61) over tien jaar chemseks en de strijd om te stoppen: ‘Het was moeilijker om eruit te stappen dan gedacht'

Erik (61) doet aan seks onder invloed van drugs: chemseks. Wat begon als een nieuwsgierige ontdekking, werd een patroon dat tien jaar aanhield. Dit is zijn verhaal over de weg naar stoppen.

'Mijn lichaam wil dit. Ik wil dit. Bring it on', zegt Erik (61) in de nieuwe documentaire F*CK DRUGS over chemseks. Hij stapte in een wereld vol vrijheid en verbinding, maar het bleek ook een wereld waar hij maar moeilijk uit kon ontsnappen.

Erik weet al van jongs af aan dat hij anders is. Als jongetje van vier wordt hij al verliefd op jongetjes uit zijn klas. ‘Er was eigenlijk nooit een moment van twijfel daarover’, vertelt hij. Als kind hield hij onder andere van touwtjespringen en turnen. Gaandeweg krijgt Erik het gevoel dat er iets anders van hem verwacht werd.

Erik is iemand die streeft naar autonomie. Hij wil een eigen pad bewandelen in het leven. Relaties blijven op afstand en een romantische relatie past daardoor niet in zijn leven. De vrijheid die hij zoekt, vindt hij op seksfeestjes.

Daar ontstaat een wereld waarin iedereen zijn eigen script volgt. ‘Jij gaat meemaken op dat feestje wat jij wil meemaken’, legt hij uit. ‘En hopelijk komen die scripts een beetje samen, anders heb je geen leuk feestje.’

Volgens Erik ontstaat er tijdens die seksfeestjes een groepsgevoel van een ander level: ‘Er ontstaat een gezamenlijk gevoel dat je zin hebt om met elkaar te zijn. En niet alleen met één iemand, maar met iedereen die er is.’

Erik bezocht in Amsterdam vaak seksfeesten in Osdorp. Dit was zijn vaste hang-out. ‘Iedereen was zo lief en zo warm. Maar op een gegeven moment kwam er een omslag in de soort drugs die gebruikt werden op die feesten’, vertelt hij. ‘Ik ben eigenlijk een soort kind, ik wil alles proberen.’ De eerste keer vergeet hij dan ook nooit meer. ‘Het is eigenlijk een waanzinnige geluksboost.’

Maar die piek heeft een prijs. Wat begint als een middel om het gevoel van connectie en seks te versterken, verschuift langzaam naar iets anders. De drugs zelf worden het doel. ‘Je gaat van drugsmoment naar drugsmoment. En dan wordt seks eigenlijk een soort bijzaak’, zegt Erik.

De echte omslag komt wanneer hij ook buiten de feestjes gaat gebruiken. Alleen, thuis. ‘Daar ben ik echt een beetje door in de problemen gekomen. Je gaat van nul naar honderd, maar vervolgens ben je een week lang in een soort kolenmijn, in donkere gangen, eindeloos op zoek naar een uitgang. En na een week mag je blij zijn dat je ergens een putdeksel vindt en weer een beetje op straat staat en gewoon aan het normale leven deel kan nemen.’

Erik zoekt houvast door een videodagboek bij te houden. De camera wordt zijn spiegel. ‘Ik zal nooit claimen dat ik niet meer gebruik’, zegt hij op een van de opnames, ‘maar wel dat ik me er serieus van af beweeg’. Hij telt de dagen: bijna vijf maanden zonder gebruik. ‘Ik speel met het idee dat dit het gewoon was. Dat het een episode in mijn leven is geweest die tien jaar heeft geduurd.’

Maar stoppen blijkt geen rechte lijn. De verleiding blijft. Voor Erik is het vallen en opstaan. Wanneer hij ziek is, zegt hij: ‘Dan denkt die interne stem die toch wil gebruiken: dat is toch vlek op vlek. Je voelt je al kut, dus misschien ga je je hier wel beter door voelen.’

Zijn omslagpunt komt na een periode waarin het gebruik uit de hand loopt. In twaalf dagen heeft hij vijftien keer geslamd. Dit betekent dat hij drugs injecteert via een spuit. ‘Het is helemaal misgegaan’, zegt hij tegen zijn coach. Maar tegelijkertijd ontstaat er ook een besefmoment: zo wil hij niet verder. Samen met zijn coach onderzoekt hij hoe hij zich los kan maken van het gebruik en stappen kan zetten richting een leven zonder middelen.

Langzaam maakt Erik zijn doel waar: drie maanden zonder drugs. Dat betekent ook dat hij zich anders moet verhouden tot seks. Maar dat accepteert hij. Waar hij eerst dacht dat zijn leven saai zou worden, ervaart hij nu iets anders: ‘Chemseks heeft mij heel erg veel geleerd en gebracht, maar het heeft ook een donkere kant’, constateert hij. ‘Op de korte termijn is het een waanzinnige problem solver. Maar op de lange termijn werkt het voor mij als heel bevreemdend. Ik zoek naar transparantie. Dat is ook de reden dat ik heb meegedaan aan de documentaire.’