Christian heeft nierfalen: ‘Vanuit het ziekenhuisbed moest ik mijn trainer bellen’

Het leven van Christian verandert ingrijpend, wanneer hij ernstig ziek blijkt te zijn. Dagelijks sporten werd dagelijks dialyseren. Toch bleef hij doorzetten.

Christian speelde betaald voetbal bij onder andere FC Utrecht en Borussia Dortmund. Hij stond op het punt om een transfer naar België te maken. Een huis was al geregeld en ook zijn contract voor 2,5 jaar lag klaar. Maar plotseling kreeg hij klachten: misselijkheid, vermoeidheid en dikke enkels. Toen ook zijn zicht afnam, gingen de alarmbellen af. ‘Nu moet ik echt hulp vragen, anders komt het niet goed.’ In het ziekenhuis kreeg Christian te horen dat hij nierfalen had. ‘Vanuit het ziekenhuisbed moest ik mijn trainer bellen om te zeggen dat ik niet meer kwam voetballen.’ Zijn droom viel in duigen.

Voetballen zit er niet meer in, maar wel geeft Christian nog voetbaltraining aan een team. Ook daar haalt hij veel plezier uit. ‘Dan vergeet ik dat ik ziek ben.’ Ondanks alles probeert Christian positief te blijven. ‘Ik ben blij dat ik leef, dat ik hier zit, dat ik nog met jullie kan praten en lachen en gewoon kan ademen. Dat is voor mij nu veel belangrijker dan een transfer naar België.’ 

Omdat Christians nieren nog maar voor vijf procent functioneerden, moet hij drie keer per week dialyseren. Bij dialyse neemt een machine het werk van de nieren over en worden afvalstoffen uit het lichaam gefilterd. Het houdt hem in leven. ‘De dag vóór dialyseren verlang ik er alweer naar. Na een weekend merk ik dat mijn lichaam er gewoon om vraagt, dat je weer aan het apparaat moet.’

Na een dialysebehandeling is Christian moe. ‘Ik kan niet meer de dingen doen die ik vroeger deed. Ik kan niet zomaar met vrienden chillen of een drankje doen. Ik moet op alles letten. Ik zit liever aan een machine dan dat ik met mijn vrienden op een terrasje zit.’

Er zijn momenten geweest waarop Christian het mentaal niet meer zag zitten. Dat heeft ook te maken met wat hij eerder in zijn leven meemaakte. Christian woont in Utrecht en groeide deels op in Eemnes bij zijn pleeggezin. Op zesjarige leeftijd vluchtte hij samen met zijn moeder uit Congo. Tijdens de reis werd zijn moeder ziek en kon ze niet verder. Christian reisde zonder haar door. ‘Ik bleef maar denken dat mijn moeder nog kwam.’ Uiteindelijk kwam hij in Nederland aan bij de zus van zijn moeder. Daar hoorde hij dat zij was overleden. ‘Ik ben haar enige kind. Ik heb me altijd alleen gevoeld.’

Christian bleef bij zijn tante wonen, maar daar werd hij mishandeld. ‘Zij sloeg mij.’ Uiteindelijk werd hij uit huis geplaatst en kwam hij terecht in een internaat. ‘Daar wordt alles voor je bepaald: je moet dit, je mag dit niet.’ Niemand leek hem echt te begrijpen, behalve Ariënne, die daar op dat moment werkte. ‘Zij werd mijn tweede moeder.’ Uiteindelijk werd Ariënne ook zijn pleegmoeder.

En dan komt er ook een nierziekte bij die je hele leven weer omgooit. ‘Dat slaat in als een granaat.’ Soms wilde hij niet meer leven. ‘Ik zag mezelf daar liggen met allemaal infusen in mijn arm. Toen dacht ik: nee, dit wil ik niet.’ Maar voetbal hield Christian op het rechte pad. ‘Ik kan tegenslag hebben buiten voetbal, maar wanneer ik op het veld stond verdwenen mijn problemen. Voetbal was gewoon mijn leven.’

Na lang twijfelen en uitstellen plaatste Christian uiteindelijk een oproep op social media voor een donornier. Met succes. Via Instagram vond hij uiteindelijk een geschikte donor. ‘Ik voel me emotioneel als ik erover praat. De persoon die mij heeft geholpen, weet niet wat ze voor mij heeft betekend. Ik ben haar mijn hele leven dankbaar.’

Omdat Christian een levende donor heeft, gaat zo’n nier over het algemeen 25 tot 30 jaar mee, tegenover 15 tot 20 jaar bij een overleden donor. ‘Ik geloof het nog steeds niet. Ik kan pas geloven dat dit gebeurt als ik daar lig.’

Christian wil dat mensen beseffen dat dialyseren niet iets is van 'even dialyseren', maar dat het veel van je vraagt. Met zijn verhaal wil hij duidelijk maken hoe belangrijk donoren zijn, zodat meer mensen een donornier kunnen krijgen en dialyse minder vaak nodig is.

Daarnaast wil hij anderen helpen die in dezelfde situatie zitten als hij ooit zat. ‘Die niet om hulp durven te vragen. Ik heb dat uiteindelijk tóch gedaan.’ Hij wil laten zien dat er altijd een uitweg mogelijk is. ‘Je moet je koppie niet laten hangen.’