Chaira Koops: 'Ik rouw om Trump. Niet om zijn toekomstige dood, maar om zijn bestaan'

Columnist Chaira Koops bevindt zich in een rouwproces, ergens tussen onderhandeling en depressie. De aanleiding? De politieke jetlag Trump.

Als het gebeurt, hoe wil je dat het je wordt verteld? Mogen we je wakker maken? Waar ga je feestvieren?

Het zijn vragen die de laatste tijd vaak voorbijkomen in video’s op social media. Een ‘gebeurtenis’ zonder context, zonder naam, zonder uitleg. En toch begrijpt bijna iedereen meteen waar het over gaat: de dood van Trump.

Het is alsof we met z’n allen in dezelfde koortsige dagdroom zitten. Hoe zou het gebeuren? Wie bel ik als eerste? Gaan we midden in de nacht op straat feesten? Er heerst een wereldwijde Trump-vermoeidheid. Een soort politieke jetlag waar niemand meer uit wakker wordt. We zijn zo moe dat we niet alleen hopen op stilte: we fantaseren over een einde.

Ook ik maak me daar schuldig aan. Sterker nog: ik rouw om Trump. Niet om zijn toekomstige dood, maar om zijn bestaan. Elke ochtend hetzelfde ritueel: zuchten bij het openen van de krant. Het journaal dat weer wordt gekaapt door één van zijn absurde uitspraken. En zelfs als je actief probeert weg te kijken, weet hij je toch te vinden.

Mijn rouwproces duurt vier jaar en we zijn nog niet eens halverwege. Je kent de fases misschien: ontkenning, woede, onderhandeling, depressie en aanvaarding. Ik bungel momenteel ergens tussen onderhandeling en depressie. Ik blijf zoeken naar iets wat op hoop lijkt, maar intussen is het duidelijk: dit is geen storm die overwaait, dit is het klimaat geworden.

Aanvaarden – fase vijf – weiger ik vooralsnog. Ik weiger te accepteren dat we – ja, ook wij hier in Nederland – zijn meegezogen in deze permanente staat van politieke uitputting. Dat we moeten toekijken hoe het koningspaar en premier Jetten gezellig op de thee gaan bij Trump, terwijl Iran en Libanon gebombardeerd worden onder het mom van terrorisme- en regimebestrijding. Of ging het nou toch om kernwapens? Of toch om olie? Ik ben het kwijt.

Voor iedereen die met me mee rouwt: fantaseer. Wees boos. Huil. Lach. En fantaseer opnieuw. Misschien niet over zijn dood, maar over een wereld waarin dat niet eens nodig hoeft te zijn. Over rechtvaardigheid en consequenties. Over dagen waarop hij het nieuws niet haalt.

Dan zullen we feesten op straat.