Op pad met Menno: Paardenmeisje

"Toen er na twee volle draaidagen in het Springendal plots een platte kar met natuurvrijwilligers ten tonele verscheen, getrokken door twee reusachtige knollen, kon regisseur Chantal zich niet langer beheersen", schrijft Menno Bentveld in zijn column voor de Varagids. "Met de uitroep ‘we call it a wrap!’ maakte ze een eind aan de opnames en verloor zich in uitgebreid geknuffel met deze Belgische trekpaarden."

Lees hieronder de gehele column:

Kan er een keer iets met honden? Graag eens iets over katten. Zouden jullie een item kunnen maken over tropische aquariumvissen? Ook deze spectaculair mooie dieren verdienen aandacht! En waarom niet in het enige echte natuurprogramma van de Nederlandse Publieke Omroep? De mailbox van Vroege vogels stroomt – los van vragen over waarom de boswachter geen autogordel droeg toen hij stapvoets over het zandpaadje reed of om te melden dat ik mijn kanopeddel verkeerd vasthoud – dagelijks vol met allerhande vragen, waaronder die over huisdieren.

Huisdieren zijn toch ook dieren? Waarom zou een levend organisme als de hond of de goudvis geen natuur zijn? Existentiële vragen die echt serieus genomen worden en ons heus aan het denken zetten. Het eenvoudigste antwoord is dat er bij de start van Vroege vogels gekozen is voor wilde natuur: dieren en planten die hun eigen broek ophouden, zeg maar. Dus niet de cavia’s in de kinderboerderij. Ondanks die duidelijke keuze glippen er heus weleens onderwerpen tussendoor waarbij we ons wat dichterlijke vrijheid toestaan. We filmen namelijk ook zielige otters die opgelapt worden bij de opvang. Ze krijgen beschutting en voedsel tot ze weer worden vrijgelaten. Is dat de ‘eigen broek ophouden’?

We filmen ook koolmezen die zich van najaar tot lente volvreten aan mezenbolletjes in onze achtertuinen. We filmen landgeiten die een baas hebben en niet van zichzelf zijn. We portretteren woeste wisenten die ooit van Polen naar de Noord-Hollandse duinen zijn gebracht en intensief worden gemonitord om te zien of het goed met ze gaat. Dat doen we allemaal wel, maar een item over Bello, Kareltje of Stippie, dat dan weer niet. Tja, zo zit het. Je kunt het ermee eens zijn of niet; we richten ons op de natuur om ons heen die aandacht verdient, ofwel vanwege de verbazingwekkende schoonheid, ofwel om indirect steun te vragen voor onze kwetsbare soorten. Toegegeven: alle Nederlandse natuur wordt links- of rechtsom door mensen beïnvloed en in het beste geval een beetje geholpen. In ons land houden we ons bezig met natuurherstel, tellingen, waterstanden, verplaatsingen, broedgelegenheid, nestkasten, noem maar op, dus in wezen zou je alle dieren in ons land onze ‘huisdieren’ kunnen noemen.

We dragen verantwoordelijkheid en zijn ons, als het meezit, bewust van wat er leeft om ons heen. Maar de camera richten op de hond op de bank of de poes in de mand? Dat laten we over aan de collega’s van Alle dieren tellen mee of Waku waku. Maar goed, principes zijn er om overboord te gooien. En toen er na twee volle draaidagen in het Springendal bij Ootmarsum, met nachtzwaluwen, vliegende herten, houtsnippen en beekprikken plots een platte kar met natuurvrijwilligers ten tonele verscheen, getrokken door twee reusachtige knollen, kon regisseur Chantal zich niet langer beheersen. Met de uitroep ‘we call it a wrap!’ maakte ze een eind aan de opnames en verloor zich in uitgebreid geknuffel met deze Belgische trekpaarden. En hoewel de knol dus niet vaak zijn weg vindt naar Vroege vogels-radio- of -tv-uitzending, aan het begin van ons najaarsseizoen dan tenminste wél naar de Vroege vogels-column. Voor de liefhebber!