Advocaat van de natuur en spreekbuis van het milieu.

Op pad met Menno Bentveld: Plof

theme-icon
Natuur
• •
Vandaag
•
leestijd 3 minuten
•
186 keer bekeken
•
plof

Loenense Bossen

© Vroege Vogels

Tijdens de draaidagen in de Loenense Bossen ervaart Menno Bentveld oorverdovende stilte. "Het is alsof we op een zeldzame plek op aarde lopen waar nog niemand een stap gezet heeft en er ook na ons nooit meer iemand komen zal. Geen paden, maar mos. Geen wind, maar stilte. Geen gedachte, maar leegte", aldus Menno Bentveld in zijn column voor de Varagids.

Lees hieronder de gehele column:

Voor intense, oorverdovende stilte moet je in Alaska zijn. Dacht ik. Voor uitgestrekte bossen, zonder paden en wegwijzers, waar achter iedere boom een zwijn of trol kan schuilen moet je in Zweden zijn. Dacht ik. Maar ik moet bekennen dat ik niet van de hoed wist en ook niet van de rand. Op het gebied van doodstille bossen dan, hè? Kijk, ik weet heus het verschil tussen een koperwiek en een kramsvogel. Ik weet hoe een buidelmees zijn nest bouwt en hoe schimmels communiceren met bomen. Ik sjouw al jaren met ecologen en terreinbeheerders door ’s lands natuur. Maar dat in er Nederland bossen zijn waar je je waant als in een sprookje van Grimm, waar eenzaamheid je besluipt, waar je je niet heer en meester voelt over je omgeving, maar dat die heer of meester misschien naar je ligt te loeren vanuit een verlaten dassenhol of havikshorst, daarvan had ik geen sjoege.

Het overvalt me ook een beetje, eerlijk gezegd. We gaan die ochtend nietsvermoedend met de boswachter mee naar een fijn stukje bos. Eerst een eind rijden met de fourwheel drive, een stukje stiefelen, dan een praatje over de dennen (ooit geplant als hout om mijngangen te stutten), de eiken (ooit geplant als hakhout) en de stuifduinen (overblijfsel van de laatste ijstijd). Maar eenmaal ter plekke stuwt de eenzaamheid van het bos ons niet richting Loenense bossen. inhoud, maar richting gevoel. Gevoel van een wonderlijk en mooi soort verlorenheid. We ervaren tussen de stammen een totaal gebrek aan menselijke aanwezigheid. De oude, kronkelige bomen staan wijd uit elkaar en het woud strekt zich ver voor ons uit. Het is alsof we op een zeldzame plek op aarde lopen waar nog niemand een stap gezet heeft en er ook na ons nooit meer iemand komen zal. Geen paden, maar mos. Geen wind, maar stilte. Geen gedachte, maar leegte. We laten onze ogen dwalen langs het schaduwrijk struweel. Schiet daar een zwijn weg? Horen we een specht? Niemand durft het met zekerheid te zeggen. En ook vanuit het kreupelhout komt geen bevestiging. Het bos zit niet op zijn praatstoel, heeft geen behoefte om de verstilling, de leegte, de desolaatheid toe te lichten.

Wel zijn we, totaal onverwacht, onderdeel van een beroemd filosofisch raadsel, waarbij men zich afvraagt of een omvallende boom, diep in het bos, waarbij niemand in de buurt is om het te horen, wel echt geluid maakt. Twintig meter bij ons vandaan, valt zo’n boom om. Vanuit het niets. Een schaduw, een doffe plof, wat vallende bladeren en stil is het weer. Gewoon doodgaan en omvallen. Mét geluid, onmiskenbaar! Maar of dat nou komt juist omdat wij ernaast staan, zullen we nooit weten…  

Reacties (0)

Vroege Vogels nieuwsbrief

Maandag, woensdag en vrijdag versturen wij je alle informatie uit de radio en tv-uitzending en het laatste internetnieuws.

Je kunt je op elk moment uitschrijven. Bekijk of beheer hier alle nieuwsbrieven.

Wil je meer weten over de manier waarop wij met jouw gegevens omgaan? Lees dan ons Privacy statement.

Gerelateerd

BNNVARA wij zijn voor