Nieuw rapport onthult systematische wolvenstroperij in Nederland

Een vandaag door EcoJust gepubliceerd onderzoeksrapport onthult dat de vervolging van wolven in Nederland veel omvangrijker, georganiseerder en dieper verankerd is dan tot dusver is erkend. Terug in het vizier: Wolvenstroperij in Nederland, gefinancierd door Humane World for Animals, is gebaseerd op 61 getuigenverklaringen, sociale media- en openbronnenonderzoek en een analyse van tien jaar wolvenmonitoringdata, en documenteert een systematisch patroon van wildlife criminaliteit dat naar alle waarschijnlijkheid het leven heeft geëist van minstens 41 wolven — en waarbij bijna 15% van de bekende populatie spoorloos is verdwenen.

Sinds hun terugkeer naar Nederland in 2018 zijn minstens 41 wolven gestroopt — een conservatieve schatting. Bovendien blijkt uit monitoringdata dat 38 van de 259 in Nederland genetisch vastgestelde wolven (1 op de 7) zonder verklaring zijn verdwenen op een manier die niet te verklaren is door natuurlijke sterfte of emigratie.

Het rapport documenteert een wijdvertakt, sociaal verankerd netwerk van wildlife criminaliteit dat opereert met de stilzwijgende steun van aanzienlijke delen van de plattelandsgemeenschap en vrijwel totale straffeloosheid. Wolven worden meestal doodgeschoten, maar ook opzettelijk achtervolgd en aangereden, en er zijn aanwijzingen van vergiftiging. De daders — voornamelijk veehouders en jagers verbonden door hechte sociale netwerken — gebruiken mestputten, vuurtonnen en begraving om biologisch bewijs te vernietigen.

Het rapport identificeert vijf onderling versterkende drijfveren die wolvenvervolging aanwakkeren:

– Reële angst en praktische en economische grieven in plattelandsgemeenschappen;
– Sociale media die deze grieven versterken en radicaliseren;
– Politieke actoren die stroperij hebben genormaliseerd — niet door expliciete goedkeuring, maar door de wolf te framen als een indringer en door consequent te zwijgen over gedocumenteerde gevallen van vervolging;
– Versnipperd bestuur en gebrekkige handhaving in het buitengebied, waardoor stroperij vrijwel geen risico op ontdekking of vervolging met zich meebrengt; en
– Sociaal-culturele identiteiten verankerd in jachtcultuur, de hechte solidariteit van plattelandsgemeenschappen, en in sommige gemeenschappen in de Biblebelt een theologische overtuiging dat de mens boven de natuur staat.

Hoofdauteur Pauline Verheij schrijft: “Wat wij hebben gevonden is niet een handvol individuen dat op eigen houtje handelt, maar een georganiseerd netwerk. Voor een aanzienlijk deel van de plattelandsgemeenschap is de wolf een indringer die er niet thuishoort — en bij gebrek aan vertrouwen in de overheid hebben zij besloten het probleem zelf op te lossen. Het resultaat is een systeem van stroperij dat opereert met vrijwel totale straffeloosheid, en de prijs wordt betaald met wolvenlevens.”

Volgens Naomi Louchouarn van Humane World for Animals is de data bijna ondubbelzinnig. "Bijna 1 op de 7 wolven die in Nederland zijn bevestigd, is simpelweg verdwenen. De monitoringdata, de getuigenverklaringen en het sociale media onderzoek wijzen allemaal op georganiseerde wildlife criminaliteit. Dit is geen toeval — het is een crisis die verborgen zit in de officiële statistieken.”

Bron: Ecojust