Column Hans Sibbel: Kakkerlak

Columnist Hans Sibbel kreeg tijdens zijn vakanties in Frankrijk te maken met de... Duitse kakkerlak. "Het rummikubben werd er niet leuker van. Je was of aan de beurt of je keek naar het plafond met een tissue in de aanslag." En of anderen er last van hadden? "Geen reactie. Kakkerlakken? Niks gezien."

Lees hieronder de gehele column:

De Duitse kakkerlak. O ja. Die bestaat. En ik had hem. In Frankrijk.
De Duitse kakkerlak. Kom op. Dat klinkt toch niet lekker.
En dan kan ik de woke'ste man van Nederland zijn. Geen vooroordelen. Altijd open vizier.
En wat zegt een naam nou. Maar. De Duitse kakkerlak.
We zaten in Frankrijk rond tien uur in de camper te rummikubben. Ja is vrij triest, maar kom op, het is best een leuk spel en als ik rustig aan doe met de wijn win ik nog wel eens van mijn vriendin.
Buiten was het donker. We hadden de lampjes aan. In een denkpauze, mijn vriendin kan heel goed heel lang nadenken, bij rummikub, in een denkpauze keek ik omhoog. En over mijn mooie houten plafonnetje liep.... een kakkerlak. Geen grote, vingernageltje groot, maar ik voelde aan alles, dit is een kakkerlak.
De lange voelsprieten. Snelle pas. De vorm. Bam. Hij kwam meteen bij mij binnen. Haren overeind.
Rilling over de rug. Meteen alarm slaan. Een kakkerlak. In onze camper. Rummikub was een bijzaak. Ook al had ik een joker op mijn plankje staan. Een kakkerlak.
Die avond verwijderde wij zes kakkerlakken uit onze camper. Met een papiertje, netjes teruggegeven aan de natuur. Ik ga mijn oerangst voor kakkerlakken niet bot vieren op een paar onschuldige groene diertjes.
De volgende dag opgezocht en het was duidelijk. Hier, in de Morvan, zaten op deze camping kakkerlakken. Duitse. Engelse had ik misschien nog wel getrokken. Maar Duitse...
Hoe kwamen ze in de camper? We staan op wielen. Hoog. Kunnen ze traplopen. Vliegen?
We gingen overal op letten.
Dit was verleden jaar en het was het jaar van de kakkerlak voor ons.
Het bleek al snel dat ze een voorliefde hadden voor hoekjes. Ze gingen in de kookkrat zitten. In bakjes. Schoenen. Alles wat eerst buiten stond en daarna binnen was een brandhaard van kakkerlakken. Voor we terug reden naar huis hebben we alles uitgepakt en schoongemaakt.
De paranoia deed zijn werk. Ik had nog net geen EMDR therapie nodig.
Dit jaar waren we er weer. Want deze jongen gaat echt niet naar een andere camping omdat er wat kakkerlakjes zijn. Zelfs geen Duitse.
Zorgvuldig hadden we een special tapijt voor de deur dat we ze niet naar binnen liepen.
Alles controleren. Elke schoen. Elke stoel.
Het resultaat was inderdaad iets minder kakkerlakken.
Maar toch.
Het rummikubben werd er niet leuker van. Je was of aan de beurt of je keek naar het plafond met een tissue in de aanslag.
Tot we er langzaam achter kwamen dat ze op andere campings ook zaten.
En ik toch ging vragen aan andere mensen of ze er ook geen last van hadden.
Geen reactie. Kakkerlakken? Niks gezien.
Tot precies twee weken geleden er iets gebeurde. Ik zag er een lopen, in Nederland. In een huisje. Met vrienden. En een van die vrienden pakte er eentje onder een glas.
Ik zeg. Duitse kakkerlak. Ook al hier. Dat is dus de prijs van de klimaatverandering.
De dame in kwestie ging effe googlen. En haar conclusie was ontnuchterend.
Het waren boskakkerlakken. Lichtgroen. Precies dezelfde. Hebben niks met mensen.
Willen weg uit je camper. Geen probleem. Top beestjes.
Doen de afwas. Dat soort diertjes.
Ik kan u mijn opluchting niet beschrijven. Samengevat. Ik heb een top zomer gehad. Ondanks de hitte.