Miguel Wiels over Even tot hier: 'Ze pakken mensen hard aan, van Matthijs van Nieuwkerk tot Mark Rutte'

Ook in het nieuwe seizoen Even tot hier zit de Vlaming achter de piano. ‘Ik ken maar drie mensen uit de showbizz zonder groot ego: mijn vrouw, en Niels en Jeroen.’ 

Het is nu – we spreken Miguel Wiels (53) een paar weken voor Niels van der Laan en Jeroen Woe weer beginnen met Even tot hier – nog rustig voor hun vaste pianist. ‘We weten zo ongeveer welke gastartiesten gaan langskomen, er worden af en toe wat ideeën in de groepsapp gegooid. Maar het echte werk begint pas in de week voor de uitzending. Op woensdagavond krijgt de aflevering echt vorm. En dan begint mijn voorbereiding. Ik doe de muzikale productie, dat betekent dat ik de arrangementen maak voor de liedjes en ook de begeleiding verzorg – ik programmeer dan alle muziek die je hoort. Op donderdag horen de artiesten wat het plan is. De opnamedag, op zaterdag, is intens. We repeteren ’s morgens om negen uur. Dan leggen Jeroen, Niels en ik de muzikale puzzelstukjes. En dan hoor je al gauw of er nog iets moet worden aangepast. ’s Middags komt de gastartiest, soms is dat een band en die gaat dan soundchecken. Dat is ook het moment waarop ze de definitieve tekst voor het eerst live gaan brengen. Er is weinig tijd, de opname moet het liefst in één keer goed zijn. Dan hou je de ziel van het programma het best overeind. Het is voor Niels, Jeroen, voor mij en voor de gastartiesten altijd spannend.’ 

Dat zei ik laatst ook tegen de vaste technicus, Ronald Trijber. Dat we een roekeloos programma maken. Elke week. Maar dat we altijd ongeschonden de eindstreep halen. 

Ik luister liever naar actualiteitenzenders. Zodra ik de grens passeer, switch ik van de Belgische Radio 1 naar de Nederlandse Radio 1. Muziek is werk, ik ga het gelijk analyseren als ik een liedje hoor. Hoe zit het in elkaar, waar zit de brug, hoe wordt het gezongen? Daar -worstel ik wel mee, hoor. Ik heb een tijd terug een vakantiehuisje in Griekenland gekocht, de vorige eigenaar had daar een piano neergezet en schonk die aan mij. Ik heb het in dank aangenomen, maar ik ga er nooit op spelen. Ook thuis speel ik alleen als het echt nodig is. 

Gelukkig wel. Een paar weken terug hoorde ik op de Belgische radio een gesprek over Dolly Parton, die tachtig jaar was geworden. Daar draaiden ze een liedje, ‘Coat of many colors’, dat had ik nog nooit eerder gehoord. Het gaat over een jas die uit verschillende lapjes stof bestaat, gedragen door een meisje uit een arm gezin. Dat raakte me, en daarna ben ik verder gaan graven in Partons voor mij nog onbekende nummers. Dat was echt fantastisch. Een tijd geleden zat ik bij een concert van Gilbert O’Sullivan in Eindhoven, dat was ook geweldig. Die slaagde er ook in om mijn analyseerknop uit te zetten (lacht). 

Nee hoor. Mijn dochter Lola is zestien jaar, zij danst, maar speelt geen muziek. Zij is meer een verkoper, net als mijn vader. Die was autoverkoper, en als je mijn dochter in een ruimte vol auto’s zou zetten, verkoopt ze die minstens zo makkelijk als mijn pa. Mijn zoon Wolf van zeventien jaar, wil wel graag muzikant worden, hij speelt gitaar. Hij laat me soms in de auto nieuwe muziek horen, zoals de Britse rapper Little Simz. Dat vond ik heel tof. Wolf speelt het liefst jazz, in de stijl van Django Reinhardt. Niet direct een stijl waar je makkelijk een boterham mee kunt verdienen. Maar ik wil ’m zeker niet ontmoedigen. Ik zeg wel, het wordt keihard werken, in cafeetjes waar ook mensen komen die niet altijd een boodschap hebben aan wat je speelt. 

Ik was tien jaar toen ik mijn eerste optreden deed, op een jaarmarkt in Gent. Mijn opa had het geregeld, die wist hoe graag ik muziek wilde maken. Ik heb daar drie uur gespeeld, en aan het eind van de avond had ik minstens tien aanbiedingen om op feestjes te komen spelen. Mijn begintijd is niet te vergelijken met hoe het nu is, met streaming platforms, het verdienmodel is helemaal verschoven. Studiowerk voor muzikanten is ook teruggelopen, AI wordt steeds groter. Ik had meer kansen, destijds. Maar ook ik moest onderaan beginnen. 

Geen idee, het zit niet in de familie. Ik droomde al van kleuter af aan van muziekmaken. En mijn ouders hebben dat altijd gestimuleerd. Mijn vader bouwde een podium in mijn slaapkamer, zodat ik daar kon spelen en er publiek op mijn kinderbed kon zitten. Er waren spotlights, hij had kabels aangelegd, het was veel werk maar hij deed het. Ik mocht ook al snel naar de muziekschool. Ik wilde door naar het conservatorium, maar daar moest ik eerst een afspraak voor maken met mijn ouders. Ik weet het nog goed, ik was twaalf jaar oud. Ik kon naar het gymnasium, met Latijn en Grieks. Dan zou ik advocaat of dokter kunnen worden. Dus ik heb gezegd, dat is goed, dat ga ik doen. En ik zal mijn best doen. Maar als ik mijn diploma haal, wil ik daarna mijn zin doen. En dat is ook gebeurd. Ik zie mijn ouders nog zo zitten aan tafel, toen ik als achttienjarige met mijn diploma thuiskwam. Zie daar, ik ben geslaagd, nu ga ik doen wat ik wil. Naar het conservatorium. En daar gingen ze mee akkoord. 

Mijn kinderen kennen de verhalen. Ik heb er geen trauma aan overgehouden, maar Capiau had het wel op mij gemunt, ja. Ik heb nooit aan zijn avances toegegeven. Ik was sterk genoeg. Maar ik ken ook jongens die dat niet waren. En de mensen rond Capiau lieten het gebeuren. Dat was minstens zo kwalijk. Ik heb weleens mensen van toen geconfronteerd, gevraagd waarom ze niet ingrepen. Dan zeggen ze dat het andere tijden waren, toen, en praten ze snel over iets anders. 

Overigens, de tijden zijn veranderd. Excessen die ik gezien heb, van presentatoren die hun medewerkers vernederden, het machtsmisbruik, het seksueel grensoverschrijdend gedrag, dat gebeurt nu niet meer. Denk ik. Er wordt veel beter op jonge mensen gelet. 

Klopt. Dat ging inderdaad ver. Maar ik heb ze kordaat afgewezen. En nee, ik vond niet dat ik die meiden daarna nog even streng de les moest lezen.

Ik ben nooit een grens over gegaan, maar ik kon wel streng zijn, ja. Te streng, denk ik nu. Als iemand niet goed zong, kon ik dingen zeggen als: hé komaan, dat is vals, wat zing je slecht, heb je problemen met je vriend ofzo? Zou ik nu nooit meer doen.

Paul is en was niet altijd de makkelijkste. Hij vroeg heel veel van zijn medewerkers en maakte heel duidelijk als iets hem niet beviel. Maar ik had altijd het gevoel dat hij me respecteerde. Hij is een geniale tv-maker, nog steeds. Hij wilde mij beter maken. En dat werkte.

Er zijn drie mensen die ik ken in de showbizz-wereld die geen last hebben van een groot ego, die nooit naast hun schoenen zijn gaan lopen. De eerste is mijn vrouw, die jarenlang Mega Mindy heeft gespeeld in de gelijknamige kinderserie en super populair was. En de andere twee zijn Niels en Jeroen. Ze maken een van de beste, en hoogst gewaardeerde tv-programma’s van de laatste jaren. Maar ze zijn zo lief, en elke keer zo dankbaar naar de medewerkers, naar het publiek. Ze hebben geen last van grootheidswaan of arrogantie. Ze kunnen elders pakken met geld verdienen, maar ze blijven trouw aan wat ze doen, en wie ze zijn.

Lees verder in VARAgids 15. Vanaf dinsdag 7 april 2026 in de app, op de mat en in de winkel. Nog geen abonnee? Lees de VARAgids al vanaf 38 cent per week.