Judith Postema over het overlijden van haar vader

Vorige week overleed Koos Postema (1932). Nederland kende hem als presentator van Achter het nieuws en Klasgenoten, maar voor Judith Postema was hij vooral een vader met wie je heel veel kon lachen. 

De dag nadat mijn vader overleed, zondag 22 februari, hebben we ‘s ochtends om tien voor elf het ANP gebeld. Tien minuten later opende het nieuws ermee op Radio 1. Sindsdien zijn we bedolven onder een lawine van aardige reacties. Vooral de telefoon van mijn zus Ingrid ontplofte, zij werkt ook bij de tv. En dan al die fijne eerbetonen in de media! De kleinkinderen wisten ook niet wat ze meemaakten. ‘Heeft opa dat óók gedaan, is-ie daar óók geweest, heeft-ie die-en-die óók ontmoet?! 

Zo’n eerste week na de dood word je vooral gedragen door adrenaline, want je moet zoveel regelen. We zijn een kleine familie: mijn zus en ik, haar man, vijf kleinkinderen met aanhang, en een goede vriendin van ons. Juist omdat we zo’n kleine club zijn, is iedereen heel hecht met elkaar. We bekeken honderden foto’s en haalden herinneringen op. Ik realiseer me goed dat als over een week het leven weer “gewoon” doorgaat, het gemis van mijn vader bij mij pas echt naar boven zal komen. We gingen ook vaak naar hem toe. Nadat mijn moeder overleed in 2020 zijn mijn zus en ik steeds meer voor hem gaan mantelzorgen. Dus dat ritje naar Soest ga ik missen. 

Koos was een heel leuke vader. Er was niemand met wie mijn zus en ik zo konden lachen. Dat hebben we ook op de rouwkaart gezet. Hij had een droge humor. Rotterdams. Iemand komt binnen met een hoedje op, dan kijk je elkaar aan, en dan weet je dat je weg moet, want dat wordt een onbedaarlijke slappe lach. Hem lachten we ook uit. Hij had eens een spijkerbroek gekocht. Zo van: kijk mij eens hip zijn. Het was een heel foute spijkerbroek. Dus mijn moeder en Ingrid en ik vielen om van het lachen. 

Wij groeiden op in de jaren 70, vrijheid-blijheid stond hoog in het vaandel, ook bij ons thuis. Ik zat op de vrijzinnige Kees Boekeschool in Bilthoven, daar zaten natuurlijk ook kinderen van VVD-ouders en daar werd ik weleens uitgelachen als kind van een rode vader. Maar daar heb ik me nooit veel van aan getrokken. 

Dat Koos een Bekende Nederlander was, speelde thuis geen enkele rol. Wij wisten niet beter. Ik hoefde me natuurlijk ook nooit voor hem te schamen, want hij maakte goede radio- en tv-programma’s en hij deed geen gekke dingen in het openbaar. Ik denk dat ik me als puber alleen even heb geschaamd voor een coverfoto van de AVRO bode waarop Koos samen met Willem Duys in zwembroek in een zwembad stond. Nou, als dat alles is…  

Lees verder in VARAgids 10. Vanaf dinsdag 2 maart 2026 in de app, op de mat en in de winkel. Nog geen abonnee? Lees de VARAgids al vanaf 38 cent per week.