Floortje Dessing over haar tv-terugkeer na een periode vol tegenwind

Vorig jaar rond deze tijd was ze nog een wrak, nu is ze na tweeënhalf jaar afwezigheid terug op de televisie met een nieuw seizoen van Floortje naar het einde van de wereld.

Hoe voelt het, je terugkeer op tv?
Fantastisch. Ik wil niet zeggen dat het een wederopstanding is, of een wedergeboorte, maar het lijkt er wel op. Alsof je terug bent na een heel lange, mislukte vakantie.

Zes weken op een verregende camping.
Zoiets! En tegelijk, dit is nu zo’n moment dat je terugblikt op het afgelopen jaar en kan ik er met wat meer afstand naar kijken. Dan denk ik: als ik van tevoren had geweten hoe erg het zou worden, was ik er vast behoorlijk ziek van geweest. Maar zó verschrikkelijk was het nou ook weer niet.

Nou, je vader overleed, je had endometriose en een nekhernia. Dat is toch een vrij verschrikkelijke combinatie van dingen.
Ik had het geluk dat ik uiteindelijk toch niet iets heel verschrikkelijks bleek te hebben. Een van de weinige voordelen van endometriose is dat het na de overgang verdwijnt. Maar goed, ik ben halverwege de vijftig er nogal hard door geraakt, niet om dramatisch te doen, maar de combinatie die ik had, is heel zeldzaam.

Wat had je precies?
Endometriose is een vrouwenziekte, waarbij het weefsel in je buik verkleeft en op plekken gaat zitten waar het niet hoort. Tien jaar geleden kostte me dat al mijn halve nier, nu is mijn halve lever verwijderd, een stuk uit mijn middenrif en een stukje long. Je middenrif is de spier waarmee je ademt, dus die ingreep was vrij ingrijpend – er is een stukje schapencollageen gebruikt om het gat te bedekken, wat ik wel weer grappig vond. Ik werd wakker uit de operatie, die veel zwaarder bleek te zijn dan van tevoren gedacht, en toen ik hoorde dat er een stukje schaap was gebruikt, zei ik alleen maar: mèèèèh.

Hoe gaat het nu met je?
Goed. Ik kan bijna alles weer, zit denk ik op 85, 90 procent van mijn kunnen. Ik weet niet of mijn conditie ooit weer helemaal terugkomt. Ik heb gewoon een heel harde duw gehad. Vorig jaar rond deze tijd lag ik er helemaal af. Ik was geopereerd en totaal verslaafd geraakt aan de oxycodon, een pijnstiller. De zorg in Nederland is fantastisch: ik had twee weken in het ziekenhuis gelegen en nog een week in een zorghotel, maar daarna ga je naar huis en moet je het zelf gaan doen. Beter worden vond ik een heel grote opdracht. Ik heb daar nog een half jaar voor nodig gehad.

Hoe doe je dat, beter worden?
Een beetje proefondervindelijk. Vorig jaar rond deze tijd was ik echt een wrak. Ik ging naar een fysiotherapeut en die vrouw zei meteen: jezusmina, wat zie jij eruit. Toen moest ik zo hard huilen, zij herkende direct hoe ik eraan toe was. Ik was tien, vijftien kilo lichter dan normaal, verslaafd aan pijnstillers, nul conditie en ook mentaal in de prak. Met haar heb ik oefeningen gedaan, ook ademoefeningen om weer rustig te worden. Via het ziekenhuis belandde ik bij een pijnpoli, waar ze me hebben geholpen van oxycodon af te kicken. Bij een psycholoog ben ik gaan praten over wat er allemaal gebeurd was. Ik ben weer gaan bewegen, en heb een week in Oostenrijk gezeten in een medisch oord om te herstellen, en uiteindelijk ook in Kaapstad, bij vrienden, omdat ik graag naar buiten wilde maar zo depressief werd van de winter hier. Die zon en de zomer daar hebben me goed gedaan.

Wanneer had je het gevoel dat je beter was?
In juli ben ik voorzichtig weer wat dagen gaan werken, en eind augustus ben ik weer gaan reizen. Al ben ik nog steeds een beetje krakkemikkig.

Heb je nooit gedacht: ik kan mijn werk niet meer doen?
Natuurlijk, zeker de eerste tijd, want de eerste maand wisten ze niet meer dan dat er grote vlekken op mijn lever zaten. Alle scenario’s zijn aan me voorbijgetrokken, en daar zaten ook heel zwarte bij. Ik was gelukkig omgeven door fijne mensen met een medische achtergrond, mijn hoofdbehandelaar was een Doctor House-arts die eindeloos heeft zitten speuren. En nu ben ik als een kind zo blij dat ik hier überhaupt weer zit en weer programma’s kan maken.

Hoe werkt dat? Is er druk op je uitgeoefend wanneer je weer op reis kon?
Nee, BNNVARA, waar ik Floortje naar het einde van de wereld voor maak, was fantastisch. Iedereen zei gewoon: ga jij eerst beter worden. Maar ik was zelf een steigerend paard dat voor een hekje stond te dringen van: wanneer mag ik weer? Ik zou nog eerst heel dichtbij beginnen, in de Benelux, of Engeland, maar toen kwam er toch een mooi verhaal van iemand in Canada. Een muzikant die in augustus kon, daarna zou hij op tournee gaan. Een charismatische man, uit voormalig Oost-Duitsland, een vrije geest die zijn hele leven heeft omgegooid en nu in de complete wildernis woont. Zijn kinderen zijn jarenlang met sledehonden naar school gebracht. Het is een heel mooi verhaal geworden over hoe je je vrijheid achterna kunt reizen.

Zeiden mensen niet: zou je dat nou wel doen?
Natuurlijk wel. Maar ik zei: ik heb hier zó’n zin in. En met wat aanpassingen is het gelukt. Ik reis langzamer, ik blijf langer dan ik normaal zou doen. Vroeger was het drie, vier dagen maximaal, nu vijf of zes. En ik heb nu altijd iemand bij me. Vroeger gingen we met zijn tweeën, de cameraman en ik, dat was lekker intiem, alsof je twee vrienden bent die gewoon ergens op bezoek komen. Maar dat gaat nu niet meer. Ik deed álles: met statieven slepen, de bonnetjes, de taxi bellen, zorgen dat de cameraman op tijd te eten kreeg. Dat is te zwaar. Nu heb ik een producer bij me, iemand met wie ik al 25 jaar werk, die is fantastisch. In Canada was ik toch weer even ziek geworden, en toen kon hij op pad met de cameraman. Dat geeft rust.

Lees verder in VARAgids 3. Vanaf dinsdag 13 januari 2026 op de mat, in de winkel en in de app. Nog geen abonnee?