Column: Geesten op visite

In horrorfilms vind je bloeddorstige geesten genoeg. Maar in drama’s zoals All of Us Strangers en Truly Madly Deeply werken ze juist therapeutisch.

Het melancholische bovennatuurlijke drama All of Us Strangers (sinds vorige week in de Nederlandse bioscopen) windt er geen doekjes om: de ouders van Adam (Andrew Scott, Fleabag, Sherlock) zijn dood. Toch kijkt Adam niet vreemd op wanneer hij zijn ouders tijdens een bezoek aan zijn oude ouderlijk huis levend aantreft, precies zoals ze dertig jaar geleden waren, vlak voordat ze bij een auto-ongeluk om het leven kwamen.

Wraak- en moordzuchtige geesten zijn er natuurlijk genoeg in horrorfilms, maar in drama’s kom je ze minder vaak tegen. En daar spelen ze ook een heel andere rol: niet verwoestend maar helend; teruggekomen op aarde om de levenden verder te helpen.

Dus zijn de ouders van Adam vooral heel benieuwd hoe het hun nu veertigjarige zoon de afgelopen jaren is vergaan. Wat voor werk doet hij? Heeft hij een vriendinnetje? Is hij gelukkig? Wie heeft er voor hem gezorgd toen zij er niet meer waren?

Regisseur Andrew Haigh (Weekend, Looking) gaf het oorspronkelijke verhaal van Taichi Yamada een eigen draai en geeft Adam de kans alsnog bij zijn ouders uit de kast te komen. Ouders die nog innig verklonken zijn met de mores en vooroordelen uit de jaren 80 van de vorige eeuw. Zijn moeder (Claire Foy, The Crown) ziet zijn homoseksualiteit als een tragische afwijking, iets dat niemand zijn/haar kind toewenst. Vader (Jamie Bell, Billy Elliot) geeft toe dat hij zijn zoon waarschijnlijk ook had gepest als hij zijn klasgenootje was. Maar zijn ouders betuigen ook spijt. Spijt dat ze er, zelfs toen ze nog leefden, niet echt voor hem hebben kunnen zijn.

Het idee van geesten als therapie deed me denken aan de film Truly Madly Deeply uit 1990, het speelfilmdebuut van Anthony Minghella (The English Patient, The Talented Mr. Ripley). De film volgt het hartverscheurende verhaal van een jonge vrouw, Nina (Juliet Stevenson), zo ontroostbaar in haar verdriet om haar overleden partner Jamie (Alan Rickman, Die Hard, Harry Potter), dat hij speciaal voor haar terugkomt uit het hiernamaals.

Interessant feitje: Minghella zag het verhaal oorspronkelijk als een romantische komedie met een bovennatuurlijk tintje (al snel komen er ook wat dode vrienden van Jamie op bezoek om bij Nina filmklassiekers op videoband te kijken - die hebben ze namelijk niet in de hemel), maar door het rauwe acteerwerk van Stevenson groeide de film al snel uit tot een belangrijke toetssteen voor iedereen die ooit een dierbare verloren is.  

In beide bovenstaande voorbeelden helpen geesten de levenden om een stukje afsluiting te vinden. In A Ghost Story (o.a. te huur bij Pathé Thuis) van David Lowery uit 2017 is het juist de geest die interventie nodig heeft. Lang, heel lang nadat zijn vriendinnetje (Rooney Mara) is verdwenen, blijft de geest (Casey Affleck onder een wit laken) verklonken met de plek waar hij voor zijn dood met haar heeft gewoond. Pas wanneer hij het briefje leest dat zij in een kiertje achterliet, verdwijnt hij in het niets, op weg geholpen door de laatste relikwie van zijn grote liefde.

Bregtje Schudel en Omar Larabi schrijven per toerbeurt wekelijks over wat hen opvalt op het gebied van series en/of films.